1169. Przed szkoleniem

Trochę głupio się przyznać, ale dzisiaj rozpoczynam pierwsze w moim życiu szkolenie(jeżeli nie licząc tego, które dawało mi uprawnienia wychowawcy kolonijne oraz szkoleń przed wolontariatami). Wiem, że inni niepełnosprawni dosyć często są na jakiś szkoleniach, to z jednego, to z innego programu(i przez to czasami sądzą, że skoro oni mają możliwość, to inni też), ja jednak nigdy nie miałam ku temu okazji. 

Ale teraz się ona pojawiła. Dostałam szansę wzięcia udziału w zupełnie darmowym certyfikowanym szkoleniu, które w normalnych okolicznościach kosztuje kilka tysięcy złotych. Jednak organ organizujący wygrał projekt, w którym wszystkie koszty już są pokryte. Trochę się obawiałam, że za późno wysłałam zgłoszenie i już się nie zakwalifikuję na nie(a nie wiem, czy za rok będzie taka szansa), jednak po zakończeniu rekrutacji dostałam meila z informacją, że zostałam zakwalifikowana. Zresztą z tego co widziałam, to na szkolenie dostało się też kilkoro znajomych osób, więc nie jest źle.

Pierwszy raz dowiedzieliśmy się o nim jeszcze przed kwarantanną, problemem wtedy były jedynie terminy spotkań. Potem przyszło co przyszło i kombinowanie przez "górę", jak to wszystko ogarnąć w aktualnym chaosie. Wiecie jak to jest, jeżeli nie wykona się projektu w odpowiednim terminie, to otrzymane fundusze trzeba zwrócić. Więc lepiej było wymyślić sposób, jak ma się to wszystko odbyć. 

Nietrudno się domyślić, że całość została przeniesiona z świata rzeczywistego do świata wirtualnego. Na razie dostaliśmy "teścik wstępny" weryfikujący naszą wiedzę na temat mediacji. W sumie wydaje mi się, że można w nim trochę pokusić się o intuicję. Wszak mamy dopiero posiąść wiedzę na ten temat. A od 15:00 do 20:00 pierwszy cykl wykładowy. O rany, aż mam ciary na plecach. 

Dziś jest to szczególne święto - Dzień Matki. Mama, przynajmniej w teorii, bo w praktyce różnie to może być, jest z nami od pierwszych chwil naszego życia, darzy nas niewymierną miłością, jest z nami dzień i noc. I chociaż Dzień Matki powinien być codziennie, to jednak właśnie dzisiaj powinniśmy w sposób szczególny podziękować naszym mateńkom, matusiom, matusieńkom za to, że są. Bo na co dzień z reguły o tym zapominamy. A jeżeli już ich nie ma z nami, to zmówmy za nich modlitwę(już nie namawiam na osobistą wizytę na cmentarzu, bo podejrzewam, że z tym może być różnie), albo, jeżeli nie wierzymy, pomyślmy o nich ciepło, powspominajmy. I na koniec podzielę się z Wami jednym z moich wierszy napisanych dla mamy.

Mojej mamie

Dla innych możesz być matką,

A tak w ogóle to Pusia wszystkich pozdrawia

dla mnie raz jesteś mamusią,

kiedy indziej mamunią,

a jeszcze indziej matusią.

Tuliłaś mnie co noc do snu,

z policzka niejedną łzę mi otarłaś.

Pokazywałaś mi świat dookoła,

do wyobraźni dotarłaś.

Byłaś mi przewodnikiem,

po tym nieznanym mi świecie.

Byłaś ucieczką w mym smutku,

byłaś radością w codzienności.

Dziś jestem już dorosłą osobą,

z własnym pomysłem na życie.

Lecz nie zapomnę niczego,

czego mnie nauczyłaś,

Mamo, mamusiu, mateńko.

Trzymajcie się ciepło.