1178. Egzaminy, egzaminy

Pamiętam tamto czerwcowe popołudnie sprzed 20 lat, kiedy rodzice przyprowadzili mnie do szkoły dla dzieci niepełnosprawnych, w której otwierano właśnie klasę sportową, dla uczniów, którzy po wakacjach mieli uczęszczać do klasy czwartej lub piątej. Aby się do niej dostać, kandydaci musieli zdać egzaminy sprawnościowe(oczywiście dostosowane do ich fizycznych możliwości) oraz z wiedzy zdobytej w dotychczasowej edukacji. To był chyba pierwszy poważny egzamin, od którego zależało to, czy będę realizowała program klasy sportowej, czy też nie. Bo decyzja o zmianie szkoły masowej na specjalną była pewniakiem, zwłaszcza po tym, jak dyrekcja tej pierwszej powiadomiła moich rodziców, że nie wyobraża sobie mojej dalszej edukacji w klasie, pomimo mojego potencjału. A szkoła specjalna, chociaż miała ten zgrzytliwy przymiotnik, to jednak zapewniała uczniom mieszczącym się w tzw. normie intelektualnej, program nauczania zbliżony do tego, jaki mieliby w szkole masowej.

Jak już wspomniałam, egzamin odbywał się popołudniu. Jak nietrudno odgadnąć, wcześniej było się normalnie na planowych zajęciach w szkole, zaliczało się ostatnie sprawdziany, dzielono się planami na wakacje. Wiedziałam, że będę miała niezłe świadectwo na zakończenie trzeciej klasy, chociaż zamiast tradycyjnych ocen miała być, po raz pierwszy, ocena opisowa.

Egzamin sprawnościowy odbywał się na szkolnym boisku. Wiem, że był bieg oraz skok w dal. I jeszcze jakieś ćwiczenie koordynacyjne. Oraz to, że na drugi dzień egzamin mieli ci, którzy wybrali pływanie jako wiodącą dyscyplinę sportową(oni mieli na basenie w sąsiedniej szkole). Chociaż znałam kilkoro osób, które kandydowały do tej klasy(głównie z przedszkola), to niektóre twarze były dla mnie zupełnie obce. Tak było w przypadku dwa lata starszej ode mnie dziewczyny, którą poznałam w dniu egzaminu, a z którą siedziałam potem w jednej ławce do końca gimnazjum. Po egzaminie sprawnościowym przyszła pora na egzamin z języka polskiego, matematyki i wiedzy ogólnej. Nie pamiętam dokładnie o co mnie pytano. Wiem jednak, że wtedy po raz pierwszy zetknęłam się z moją ulubioną matematyczką.

Informacje o tym, czy ktoś się dostał do klasy(a dostali się wszyscy) zostały wywieszone na głównych drzwiach szkoły. To jeszcze były te czasy, kiedy o wszystkim trzeba było dowiedzieć się samemu, nie było możliwości sprawdzenia wyników rekrutacji na Internecie. A potem można było cieszyć się wakacjami. Chociaż pamiętam, jak na początku lipca rodzice zakupili mi nowe podręczniki i z wypiekami na twarzach sprawdzałam, czego będę się już od września uczyć.

To był mój pierwszy poważny egzamin. Potem przyszła pora na kolejne - na ten kończący szkołę podstawową, gimnazjum(chociaż tutaj, dzięki tytułowi laureata z olimpiady matematycznej oraz geograficznej, pisałam tylko część humanistyczną), ten, który pozwalał mi przystąpić do sakramentu bierzmowania, matura, egzamin na animatora selezjańskiego, a przede wszystkim, te na studiach i w szkole policealne, pozwalające na zaliczenie poszczególnych ich etapów. 

Jednak gdyby ktoś mnie zapytał, który egzamin był dla mnie najbardziej emocjonujący, to powiem szczerze, że nie ten na zakończenie każdego etapu edukacji, nie ten, który przyszło mi ostatnio zdać w pionierskich warunkach(że też pięć minut wcześniej, i to dosłownie, musiał mi się komputer zwiesić), ale ten pierwszy, który tak naprawdę otwierał moją "naukową karierę". Bo tak sobie myślę, że gdyby nie edukacja w szkole specjalnej, to chyba tak daleko bym nie zaszła, a na pewno mój poziom empatii byłby o wiele, wiele niższy... Mam też świadomość, że w życiu przyjdzie mi podejść jeszcze do niejednego egzaminu, być może jeszcze cięższego. A jednocześnie, że każdy z nich zaliczę z podniesioną głową.

A wszystkim dzieciakom życzę udanych wakacji. 

Rozmawiałam dzisiaj z "moimi" dzieciakami - Słowiczkiem, M., Kropką oraz Archimedesem. No wiecie, każdemu z nich gratulowałam promocji do kolejnej klasy oraz tak samo, życzyłam udanych wakacji. Tak po prostu, po ludzku. Bo w sumie każdy z nich na to zasłużył. I jeszcze czekam na informację od znajomej, jak jej poszedł dzisiejszy egzamin. Wierzę, że dobrze, ale chcę jej oficjalnie pogratulować, bo wszyscy wiedzą, że Hargrid jest nieobliczalna i czasami zadaje pytania z kosmosu (mnie takie zadała). 

Trzymajcie się ciepło.