1173. Wyszedł na ludzi

Ciemność objęła cały pokój. Blask bijący od Kubaszkowej komórki dawał delikatną poświatę. Spojrzałam na chłopaka. Jeszcze tak niedawno denerwował się, kiedy poprawiałam przeczytane przez niego "łęki" na prawidłowo brzmiące "łąki". Albo kiedy sprawdzałam mu wypracowanie z języka polskiego. Albo kiedy przepytywałam go z tabliczki mnożenia.

W tle Krzeszów, a za nim Babia Góra pokryta jeszcze gdzie nie gdzie śniegiem

A dzisiaj? Dzisiaj zasiadł wraz z innymi maturzystami w całej Polsce do matury z języka polskiego. "Nareszcie" - skomentował wczoraj przed snem. Bo przecież oprócz stresu związanego z samą maturą doszedł jeszcze ten, czy w ogóle się ona odbędzie. Po czym zupełnie niespodziewanie dla mnie dodał:

 - Lolek, przepytaj mnie z ciągów liczbowych. Bo oni(czyli jego bracia) w ogóle się na tym nie znają. Nie to co ty...

Co prawda nie widzę sensu w uczeniu się tuż przed, ale tą partię materiału opanował całkiem dobrze. Rano niejako "odwiozłam" go(brat Kubaszka odwoził go do szkoły, to i ja się zabrałam na dworzec autobusowy) rano pod samą szkołę, wadowicki "Ekonomik", gdzie przez ostatnie cztery lata kształcił się na technika żywienia i usług gastronomicznych. Przy okazji udzieliłam mu ostatnich rad. Łącznie z tą, że nawet jeżeli nie uda mu się czegoś zaliczyć(w co osobiście nie wierzę, musiałby chyba oddać pustą kartkę), to naprawdę nic się nie stanie. Jeszcze wczoraj usłyszałam, że maturę pisze tylko po to, żeby ją mieć, bo w sumie zawód już ma. Ale może kiedyś zdecyduje się na jakieś studia. Zwłaszcza, w przypadku, gdy zdobędzie tak wysokie wyniki jak na egzaminie potwierdzającym kwalifikacje w zawodzie i na świadectwie kończącym szkołę. "Paska" nie miał, ale średnia 4,68 też jest imponująca. Zwłaszcza w przypadku, kiedy się pracuje oraz pomaga rodzicom w prowadzeniu gospodarki. Kiedyś wszyscy się zastanawiali jak takie "ciepłe kluchy" wyjdą na ludzi. Dzisiaj już wiadomo - wyszedł na całkiem porządnego człowieka.

Jezioro Mucharskie 

A ja spędziłam całkiem sympatyczne dwa dni na małej rodzinnej imprezie. Po trzech miesiącach spędzonych w bloku wyszłam na łono natury. Zaproszenie na 25-lecie małżeństwa mojego chrzestnego dostałam jeszcze w zeszłym roku. Potem przyplątał się koronawirus i wszystko stanęło pod znakiem zapytania. Jednak koniec końców lokal, w którym odbyło się przyjęcie otwarto dla imprez poniżej 50 osób. Akurat zmieściliśmy się w limicie. Co prawda sam przejazd urósł do rangi wielkiej logistycznej wyprawy, koniec końców udało nam się dotrzeć na miejsce(ukłony w stronę kuzynostwa, które wyjechało do nas do Wadowic). Ale tak to już jest, kiedy człowiek nie jest zmotoryzowany... Oczywiście mała obawa była, nie dajmy się jednak zwariować. Najpierw była uroczysta Msza święta w parafialnym kościele, a następnie przyjęcie w lokalu. Przy okazji można było spotkać się z dawno niewidzianymi krewnymi. 

Swoją drogą zabawny zbieg okoliczności - dwa dni przed moją ustną maturą z niemieckiego świętowałam osiemnastkę mojego mieszkającego w Wadowicach(czyli też trzeba było jechać autobusami), co na szczęście niezbyt wpłynęło na jej wynik. A wczoraj, dzień przed maturą, Kubaszek świętował rocznicę ślubu swoich rodziców. Historia kołem się toczy...