1191. Poobozowe wspominki

Trudno mi uwierzyć, że nie pisałam do Was od dwóch tygodni. To znaczy w międzyczasie pojawiła się notatka o przeczytanych książkach, ale ta była zaprogramowana przed moim wyjazdem. Chyba nigdy bym jej nie napisała na telefonie, to nie na moje nerwy.

Przełom lipca i sierpnia spędziłam na obozie sportowym z klubem sportowym, do którego należę od ok. 15(?) lat. W sumie do czerwca nie było wiadomo, czy on się odbędzie z wiadomych względów. Jednak kiedy już "góra" zezwoliła na jego organizację, to prezes sam osobiście do mnie dzwonił z pytaniem, czy jadę. Oczywiście miałam pewne obawy, bo jednak jesteśmy najbardziej zainfekowanym regionem, ale z drugiej strony...

Do położonego ok. 70 km. od mojej miejscowości Huciska wyruszyliśmy w piękne niedzielne przedpołudnie sprzed siedziby klubu. Udało mi się zabrać do K-c z Młodszą, którą odwozili rodzice i zaproponowali, że bez problemu mogą i mnie podrzucić. Przynajmniej odpadła mi godzinna jazda autobusem komunikacji miejskiej. W sumie sama jazda nie jest problemem, ale jazda z walizką może już się nim stać.

Na miejsce przybyliśmy trochę za wcześnie - pod siedzibą klubu stał na razie tylko jeden chłopiec. Ale z każdą chwilą liczba uczestników wyjazdu zwiększała swoją wartość. Wśród starych znajomych pojawiały się nowe twarze. Super, że się rozwijamy. A zarazem szkoda, że w wyjeździe nie uczestniczyli zawodnicy sekcji ciężarowej czy też ping-pongowej. 

Przed 12:00 pod budynek podjechała żona prezesa klubu, która w tym roku pełniła funkcję kierowniczki obozu. Od każdego zebrała karty obozowe(w sumie to Fifek zbierał), a przed wejściem do busa każdemu została zmierzona temperatura. Potem załadowaliśmy się do busa i ruszyliśmy w drogę.

Jedziemy

Po około godzinie dotarliśmy na miejsce. Prezeska rozlokowała nas w pokojach(znowu dostałam z Młodszą, a przy okazji z W. i M.), a że większość kadry przyjeżdżała dopiero wieczorem, do tego czasu mieliśmy czas wolny. Czyli mogliśmy się wypakować, odpocząć, czy też wyjść na zewnątrz(cały ośrodek był nasz) nad basen.

I nawet ja się załapałam na zdjęcie

Kadra w komplecie pojawiła się ostatecznie w poniedziałkowy poranek(a może dojechała w nocy). Zanim jednak to odkryliśmy, pierwsze promyki porannego słońca łaskotały nas po nosach zwiastując, że pora opuścić przytulne łoże i iść na poranny rozruch. Trudno zresztą nie wstać z łóżka, mając za oknem takie widoki.

Może zdjęcie nie do końca udane, bo robione komórką(jednak fizycznie łatwiej mi opanować aparat cyfrowy), myślę jednak, że w jakiś sposób oddaje urok Jury Krakowsko - Częstochowskiej. W zasadzie każdy dzień był do siebie podobny, więc może tylko przedstawię ich ramowy plan. Na oficjalnym rozruchu byłam może z trzy razy, w większość poranków po prostu robiłam sobie ok. 5 kilometrowe rozbieganko po okolicy. Zresztą już na dzień dobry prezes zaproponował mi wyjazd tuż po obozie na miting LA do Sieradza, więc chciałam jak najlepiej wykorzystać ten czas(sam miting to temat na osobny post, bo niezła z nim była afera). Ostatniego dnia w ramach rozruchu cały obóz brał udział w "Gaszynchallenge", więc było to pewne urozmaicenie.

Po rozruchu mieliśmy chwilę na odsapnięcie, a już od 8:30 czekało na nas śniadanie w postaci szwedzkiego stołu. Kto miał problem z doniesieniem czegoś do stolika(w moim przypadku jest to chociażby szklanka z herbatą), ten mógł liczyć na pomoc wolontariuszy. Po posiłku mieliśmy ok. godziny przerwy, po czym jechaliśmy z reguły na basen do Zawiercia. Wyjątkiem był czwartek, kiedy przez przypadek spełniło się jedno z moich marzeń i wreszcie zobaczyłam słynną Pustynię Błędowską(akurat mieliśmy tam wycieczkę).

W drodze powrotnej z basenu najczęściej wstępowaliśmy do sklepów na drobne zakupy. Do ośrodka dojeżdżaliśmy najczęściej tuż przed obiadem. Szybko zostawiało się mokre rzeczy na balkonowych barierkach i zbiegało się na dół, aby napełnić żołądki obiadem. Dotychczas mieliśmy wazy z zupą na stołach, w tym roku, podejrzewam że z powodu epidemii, wydawano nam gotową zupę w miskach na tacach. Zawsze mi ktoś ją przynosił, więc nie głodowałam.

Po obiedzie była chwila na odpoczynek. Ja, jak to ja, najczęściej spędzałam go z książką, czasami jednak dałam się wciągnąć w jakąś grę karcianą bądź planszową.

Popołudnia spędzaliśmy albo znowu na basenie, albo na kajakach na pobliskim akwenie wodnym. Wyjątek stanowił poniedziałek w drugim tygodniu, kiedy nowi obozowicze przechodzili swój "chrzest".

Czas po kolacji mieliśmy luźniejszy. Chociaż pamiętam czasy, kiedy także wieczorem był jakiś trening lub jakaś inna forma aktywności(np. gry zespołowe). A tutaj - albo ognisko zapoznawcze, albo "Randka w ciemno", albo "1 z 10", albo siedzenie na basenie przed ośrodkiem, albo jakieś gry stolikowe, albo oglądanie filmów(m.in. 1 część "Titanica").

Nie było więc najgorzej, czas na regeneracje i integrację też jakiś był, chociaż wiadomo - z zachowaniem środków ostrożności. Po ośrodku mogliśmy się poruszać bez maseczek, ale musieliśmy jak najczęściej się dezynfekować. Na basenie nie mieliśmy maseczek, ale w sklepie już tak. Codziennie mieliśmy dwa razy mierzoną temperaturę - z tego co wiem, to nikt nie był podejrzany o infekcję, nikt też nie doznał kontuzji.

W sumie cieszę się, że zdecydowałam się na ten wyjazd. Ot, taka odskocznia od codzienności. Codzienności, do której trzeba też wrócić.

Trzymajcie się ciepło