1235. Może czasami lepiej jest być ubogim materialnie, niż duchowo?

Cztery lata temu papież Franciszek ogłosił 33 Niedzielę Zwykłą roku liturgicznego Światowym Dniem Ubogich. Święto(hmmm... zastanawiam się czy to określenie jest poprawne, ale chwilowo nic innego nie przychodzi mi nas myśl) to ma na celu zwrócić wzrok społeczeństwa na problem ubóstwa. I to niekoniecznie w Krajach Trzeciego Świata, ale tuż obok nas. Być może naszych znajomych, przyjaciół, sąsiadów? W każdym środowisku znajdą się bowiem ludzie, którym wiedzie się gorzej od innych. Jedni to ukrywają, drudzy nie. To od nas zależy, czy będziemy na tyle spostrzegawczy i czujni, że dostrzeżemy ich biedę, czy też nie. Przyznam się szczerze, że nie wrzucam pieniędzy do koszyków ludzi przed którymi stoi kartka z apelem, że zbierają na jedzenie. Wolę kupić np. drożdżówkę i dać takiej osobie. Jeżeli naprawdę jest głodna - przyjmie, jeżeli nie - odmówi(czasami wyzywając człowieka od najgorszych). Z sentymentem wspominam pewną kobietę, która podeszła do mnie pewnego razu na przystanku w K-cach prosząc o 2 złote na jedzenie. Nie dałam jej pieniędzy, ale bułkę(bodajże z szynką). Zachwytu w jej oczach nie zapomnę chyba do końca życia. Pamiętam, że dodałam jej jeszcze jabłko - co prawda nie miałam już 2 śniadania, ale miałam przeświadczenie, że to była tzw. dobra pomoc.
Taką dobrą pomocą w wielu przypadkach jest prowadzona od wielu lat akcja "Szlachetna paczka", w której trzeci raz z rzędu działam jako wolontariusz. W sobotę odwiedziłam pierwsze dwie rodziny, została mi jedna. Jedną z tych dwóch przyjęliśmy do programu, drugą odrzuciliśmy ze względu na zbyt, naprawdę zbyt, wysoki dochód. Rodziny w Szlachetnej Paczce są różne, ja jednak nigdy nie przychodzę do wierzącego, czy też ateisty, do sympatyka PiSu, czy też PO, do Polaka, czy też obcokrajowca. Przychodzę do człowieka. Do człowieka, który z jakiegoś powodu został zgłoszony do programu. Nie zawsze jest to bieda taka, jaką przedstawiana jest w mediach, czasami są to przejściowe problemy w życiu. A z drugiej strony zdarzają się rodziny, które żyją w przekonaniu, że Szlachetna Paczka jest niczym worek z prezentami od świętego Mikołaja i należy im się co roku. Tymczasem otrzymanie paczki ma być tylko impulsem do wyjścia z sytuacji, w jakiej znalazła się dana rodzina. Oczywiście, Szlachetna Paczka nie jest przysłowiowym lekiem na całe zło, bo np. nie uleczy członka rodziny z ciężkiej choroby, ale np. można poprosić darczyńcę o zakup specjalistycznego wózka czy też zapasu pampersów. W innych sytuacjach czasami sama staram się podpowiedzieć rozwiązania danego problemy, poddając instytucje, do których dana rodzina może się zgłosić(oto jak można połączyć wiedzę zdobytą na studiach z działalnością społeczną).
Sporządzając notatki ze spotkania(ach ta papierologia stosowana), a następnie je analizując zauważam jednak, że dużo gorsze od ubóstwa materialnego jest ubóstwo duchowe. Zresztą dotyczy to nie tylko osób do których chodzę w ramach programu, ale też np. podopiecznych naszego parafialnego Oratorium Młodzieżowego. Nie chodzi mi tu wyłącznie o kwestie związane z wiarą(chociaż nasze dzieciaki są wychowywane w duchu św. Jana Bosko), ale o kontakty międzyludzkie. Ileż rodziców na tzw. starość zostało opuszczonych i zapomnianych przez swoje dzieci i wnuków? Ileż ludzi w sile wieku jest stygmatyzowana przez środowisko, bo ma problemy ze znalezieniem pracy? Ile dzieci jest odrzuconych przez rówieśników tylko dlatego, że pochodzą z biedniejszych rodzin? W ilu rodzinach rodzice nie mają czasu dla swoich pociech? Przykładów można mnożyć w nieskończoność. I na odwrót - odwiedziłam oraz znam rodziny żyjące na niższej stopie finansowej, których członkowie są prawdziwym dla siebie wsparciem. Można więc powiedzieć, że samotność oraz odrzucenie przez innych, potrafią być jeszcze gorsze od problemów materialnych. 
Zawsze szkoda mi takich osób, zawsze zastanawiam się, jak można im pomóc. Sama nie pomogę jednak wszystkim, moja doba, jak każda inna, ma tylko 24 godziny, w ciągu których muszę zmieścić także i moje życie. Z drugiej strony śmieję się, że kiedyś zastanawiałam się czy np. osoba mająca problemy z pisaniem i wymową jest w stanie pomóc innym osobom, a dzisiaj udzielam czterem osobom korepetycji, ale często też rozmawiam z nimi po prostu o życiu. Nie wiem na ile im pomagam, chcę wierzyć, że chociaż w minimalnym stopniu tak jest. Od dwóch lat jest zamiar utworzenia w naszym mieście innego programu Szlachetnej Paczki - Paczka Seniorów. W założeniu grupa wolontariuszy ma odwiedzać zgłoszone przez Sz.P. osoby starsze i niepełnosprawne. Czasami takie osoby będą potrzebowały zrobienia zakupów, a innym razem zwyczajnej rozmowy. To niewiele, ale czasami ma moc większą niż wszystkie bogactwa świata.