1271. Było całkiem nie najgorzej

Nie mów...
Nie mów, że świat jest bez sensu,
gdy coś nie po twej myśli poszło.
Popatrz z nadzieją przed siebie,
i powiedz po prostu - "Jest bosko".
Nie mów, że czegoś nie umiesz,
nie podejmując wyzwania.
Bo zawsze znajdzie się ten ktoś,
kto doceni Twoje starania.
Nie mów, że masz życie stracone,
że żyjesz bez większego celu.
Rozejrzyj się wokół i zobacz,
jak dużo znaczysz dla wielu.

Mój dzisiejszy nastrój po konferencji chyba najlepiej opisuje napisany spontanicznie nieco sztubacki wiersz. Jednak kiedy wysłałam go Pe., która mentalnie i duchowo wspierała mnie podczas tych 10 minut, po chwili otrzymałam w wiadomości zwrotnej cztery litery - "cudo". Ech, jestem jednak krytyczna wobec pisanych przez siebie wierszy i co do prawie wszystkich mam jakieś ale. Lubię je pisać, bo to jakiś sposób na wyrażenie siebie, ale nie uważam je za jakieś wybitne(a lajki na fb wciąż rosną).
Co do samej konferencji, to wyszła jak najbardziej na plus. Z czasem poświęconym tematowi wykluczenia społecznego, na który planowałam przeznaczyć maksymalnie 10 minut) wstrzeliłam się idealnie w ogólne ramy sesji, do której zostałam przydzielona. Oczywiście, na temat wykluczenia społecznego dzieci i młodzieży niepełnosprawnej można by opowiadać bez końca, musiałam jednak brać pod uwagę moje własne fizyczne ograniczenia. A owe 10 minut uznałam za optymalne. Jak się potem okazało, referaty na początku sesji nieco się przedłużyły, toteż te na końcu, w tym mój, musiały zostać skrócone do 10 - 15 minut. Więc obliczyłam sobie wszystko w sam raz.
W samym wygłoszeniu prelekcji pomogła mi technika, a konkretniej słynna prezentacja PowerPoint. Nigdy nie byłam zwolennikiem wrzucania do prezentacji całego wystąpienia, raczej traktowałam ją jako "podpórkę", zamieszczając tylko najistotniejsze rzeczy. I tak było tym razem - na poszczególnych stajdach zamieściłam m.ni. definicje wykluczenia społecznego i niepełnosprawności, rodzaje wykluczeń społecznych dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością, ich skutki oraz sposoby zapobiegania. Tak, aby wszystko było w miarę zrozumiałe(jeżeli nie w mojej wymowie, to chociaż na piśmie). Dziesięć minut mojej paplaniny szybko zleciało, a z każdą kolejną chwilą stres stawał się coraz mniejszy i mniejszy. Aż w końcu nastał koniec wypowiedzi, a ja odetchnęłam z ulgą. To nie jest tak, że boję się wystąpień, bo wbrew pozorom jestem gadułą. Bardziej zastanawia mnie to, czy inni właściwie mnie zrozumieją. A i z tym zdaję się mieć coraz mniejszy kłopot. Ale chyba wszystko poszło dobrze(znajomi, którzy byli na moim referacie, piszą mi teraz, że było ok :))
Zdawałam sobie też sprawę z tego, że jestem jednym z wielu prelegentów, a przez to nie będę na kontuarach. Zresztą, nie o to w tym wszystkim chodzi. Dlatego z radością i autentycznym zainteresowaniem słuchałam pozostałych prelegentów. Co ciekawe, moje miasto miało ich aż 3 - oprócz mnie(chociaż bardziej reprezentowałam Kraków), było jeszcze 2 z naszej miejskiej uczelni. Chociaż UPJP2 miał ich ciut więcej. Szczególnie zaciekawiło mnie pierwsze z wystąpień dotyczące czynników zagrożeń oraz czynników chroniących dziecko we współczesnym świecie, to o wpływie mediów społecznościowych na psychikę dzieci i młodzieży oraz to o sektach jako zagrożeniach dla współczesnej młodzieży. Jak większość z Was wie, zanim światem zawładnął złowieszczy COVID i wszyscy zamknęliśmy się w czterech ścianach własnych mieszkań, swój wolny czas poświęcałam na posługę w parafialnym Oratorium, toteż tego typu tematów nigdy dosyć. Oczywiście z uwagą wysłuchałam wykładu poprzedzający mój, który dotyczył funkcjonowania rodzeństwa osób niepełnosprawnych - dobrze jest czasami dowiedzieć się czegoś z tej drugiej strony.
Trochę żałuję, że się wylogowałam przed końcem, ale musiałam się przelogować na inny kanał. Podobno coś o mnie wspominali na podsumowaniu i podobno w pozytywnym znaczeniu. A to już dużo. I w dodatku dodaje odwagi i wiary nie tylko w samego siebie, ale i w to, że to co się robi jest dobre i przydatne. I jeszcze może się komuś przysłużyć.

A za oknem wiosna! I to trzy dni przed terminem. No i jak tu się nie cieszyć? Toż to kumulacja większa niż w totolotku! Pozdrawiam Was serdecznie