1283. "Chciałem być piosenkarzem..."

Tegoroczne święta zwieńczyła bardzo smutna wiadomość o śmierci popularnego piosenkarza, którego osobiście bardzo ceniłam - Krzysztofa Krawczyka. Piosenkarz kilka dni wcześniej opuścił szpital, gdzie przebywał z powodu zakażenia koronawirusem. Jednak to nie on był powodem jego śmierci.
Krzysztof Krawczyk jesienią zeszłego roku ogłosił koniec swojej muzycznej kariery, którą zaczynał z zespołem "Trubadurzy", a następnie kontynuował już solowo. Myślę, że jego twórczość była odwzorowaniem słów jednej z piosenek, które wykonywał - "Czy jest tak, jak człowiek chciał/Czy ktoś inny z niej do syta brał/Czy ktoś inny z życia twego radość brał". Tak, ludzie zdecydowanie brali tą radość ze śpiewanych przez niego piosenek. Do jego największych przebojów należą "Parostatek", "Jak minął dzień", "Gdy nam śpiewał Elvis Presley", "Mój przyjacielu", "Za tobą pójdę jak na bal", "Zatańczysz ze mną jeszcze raz", "Mój przyjacielu", "Bo jesteś ty" czy zaśpiewany z blisko dwa dekady młodszą Edytą Bartosiewicz "Trudno tak". A to przecież tylko urywek z jego bogatego repertuaru, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Jednak moją faworytką jest ta poniższa, opowiadająca właściwie o marzeniach, że warto je mieć.

I myślę, że poniższe słowa wywodzące się właśnie z niej spełniły się w 100%, a on sam mógł się czuć artystą spełnionym:

"Chciałem być piosenkarzem,
Chciałem mieć pełne sale,
Podróżować, zwiedzać świat,
I wiele pięknych, pięknych kobiet znać"

O śmierci Krzysztofa Krawczyka dowiedziałam się z internetu. Towarzyszyły temu mniej więcej takie same uczucia, jak dowiedzeniu się cztery lata temu o śmierci Zbyszka Wodeckiego, albo rok temu o śmierci Piotra Szczepanika. Najpierw chwila niedowierzania, a potem przyjęcie tego, co przecież jest nieuniknione. 
Ech - Jarocka, Wodecki, Szczepanik, Krawczyk... Tamto pokolenie dające Polakom wiele radości w trudnych czasach PRLu powoli się wykrusza. Na szczęście ich muzyka i utwory zostały utrwalone na nośnikach, dzięki czemu zostaną zachowane dla przyszłych pokoleń. Tylko czy one będą rozumiały ich uniwersalne przesłanie. Oby tak się stało. 

I na koniec, jakże wymowne dla mnie zdjęcie - dwóch mistrzów na jednej scenie. Teraz śpiewają już na zupełnie innej, ale równie ważnej, estradzie.