1285. Historia jednego artykułu

9 kwietnia 2010 roku był wyjątkowo ciepły. Kilka dni wcześniej, po prawie tygodniowej przerwie wielkanocnej, wraz z większością moich koleżanek i kolegów z pierwszego roku zarządzania na katowickim AWFie wróciliśmy na zajęcia. Drugi semestr nauki, na którym poznawaliśmy tajniki wyższej matematyki, rachunkowości finansowej, czy też ogólnie pojętego prawa zapowiadał się szczególnie ciężko. Jednak od starszych roczników wiedzieliśmy, że jeżeli uda nam się przez nie przebrnąć, to już to co najgorsze, będziemy mieć za sobą. Dlatego też tak dużo osób na naszym kierunku odpadło właśnie na pierwszym roku, polegając z reguły albo na podstawach zarządzania na 1 semestrze, albo na którymś ze wspomnianych przeze mnie przedmiotów. 
Piątki były luźniejsze. Po prawie w środzie oraz matematyce w czwartek, w piątek czekały nas tylko wykład i ćwiczenia z przedmiotów specjalizacyjnych. Sama przyjemność, bez nutki ironii. Poranną podróż na 8 rano tradycyjnie umiliłam sobie lekturą jakiejś książki. Oj, ile ja ich w tym okresie przeczytałam... Nawet lata spędzone w Krakowie nie były dla mnie aż tak owocne w tej dziedzinie. Przemieszczając się w kierunku dworca PKP zawsze szłam ul. Stawową, na której co rano gazeciarze wtykali przechodniom darmowe gazety zatytułowane "Metro". Tradycyjnie wzięłam jedną i na nogach udałam się na uczelnię. To tylko niecałe 2 kilometry, które spokojnym tempem pokonywałam w prawie 30 minut. 
Na miejscu byłam pierwsza z roku. Jak zwykle. Usiadłam na stojącej pod ścianą ławce i wyciągnęłam z plecaka gazetę. Przeglądałam nagłówki artykułów, kiedy pozostali powoli zaczęli się schodzić na zajęcia, ogłaszając swoją obecność "Cześć Karo", "Cześć Lolek". Odpowiadałam im z uśmiechem, po czym nachylałam się nad szpaltami czasopisma.
I nagle w oczy wpadł mi ten artykuł. Była to krótka notatka napisana przez Tadeusza Lutoborskiego (a przynajmniej inspirowana jego słowami). Opowiadał w niej, jak jego wzięty do niewoli ojciec zdążył napisać rodzinie krótką kartkę z wiadomością, że idą na Wschód. W oczy rzuciło mi się też zdanie, że następnego dnia leci z prezydentem Lechem Kaczyńskim samolotem na uroczystości do Katynia...
 - Idziesz? - z zamyślenia wyrwał mnie głos kolegi stojącego przy otwartych drzwiach do sali. Skinęłam głową, włożyłam gazetę do plecaka i weszłam za nim.
Po trzech godzinach mogliśmy "świętować" początek weekendu. Większość z nas planowała imprezy, ja cieszyłam się na scholowy wyjazd do Krakowa do Teatru Słowackiego na przedstawienie. To miało być w sobotę. Wkrótce pożegnałam się z resztą grupy (akurat nikt nie odjeżdżał z tego samego miejsca co ja) i poszłam w swoją stronę. Jeszcze przy schodach prowadzących do starego dworca PKP kupowałam jakąś zapiekankę, ściągając przy okazji kurtkę i wkładając ją do plecaka. Ach, jak mocno grzało słońce, zapowiadał się piękny weekend.
Nazajutrz rano gruchnęła hiobowa wieść o rozbiciu się prezydenckiego Tupolewa pod Smoleńskiem, a każda kolejna wiadomość była jeszcze gorsza od poprzedniej. Szybko zamieniono wyjazd do teatru na wieczorną Mszę świętą w intencji ofiar katastrofy. Mnie jednak coś nie dawało spokoju. Co prawda co rusz podawali listę ofiar, może w nieco uaktualnionych formach, ale zawsze. I wtedy mnie olśniło - sięgnęłam po mój plecak, w którym jeszcze znajdowała się gazeta z poprzedniego dnia. Szybko odnalazłam artykuł, który tak mnie zaintrygował. Momentalnie ścięło mnie z nóg. Bo oto jeszcze dzień wcześniej czytałam słowa kogoś, kto cieszył się na ten wyjazd, bo miał być na ziemi, w której spoczął jego ojciec, a sam, ironią losu, tam zginął. A wraz z nim 95 innych osób. 
Minęło 11 lat, życie toczy się dalej. Tylko w takie dni jak dzisiaj chwyta człowieka nostalgia, a z tyłu głowy pojawia się nurtujące pytanie - czy ten lot musiał się tak skończyć? Nie, nie chcę poznawać prawdy. Nie chcę nikogo oskarżać. Po prostu stało się, kolejna tragedia, o której dzieci kiedyś będą się uczyć na lekcjach historii i WOS-u.