1290. Rozmowy niedokończone

Rozmowy niedokończone

Cisza...

Tylko tyle pozostało po tych,
co jeszcze wczoraj jedli chleb,
przy plastikowym stole
I prowadzili rozmowy,
na zupełnie pospolite tematy,
co jutro będzie na obiad, 
dokąd pojadą na wakacje.
Kubek z niedopitą kawą,
wystygłą, bo przecież
nikt nie zabierze jej Tam ze sobą.
Książka z zakładką pośrodku,
leży i czeka, aż zostanie dokończona,
choćby do końca świata.
Cisza...
a przecież mieliśmy jeszcze pogadać.
Niedokończona rozmowa musi poczekać.
Śmierć nie jest końcem istnienia,
a tylko przejściem do innego jego wymiaru.
Tam, gdzie przy ulubionej kawie,
dokończymy wszystkie
odłożone na później rozmowy.
Lolek, kwiecień 2021 r.

Kiedy w jednej z prywatnych grup na fb toczyła się dyskusja na temat Brutusa, ja już wiedziałam wszystko. I to z pierwszej ręki. Zaraz po świętach rozpoczęłam praktyki w tymczasowym szpitalu covidowym w Pyrzowicach. Nie jestem co prawda na głównej sali, nawet nie mam do niej wstępu, a zarazem nie wiem, jak ona właściwie wygląda, ale w miejscu, gdzie uzupełniana jest wszelka dokumentacja dotycząca chorych. Innymi słowy, przez moje ręce przechodzą karty i rzeczy(które trzeba spisać) zarówno nowych pacjentów przyjmowanych na oddział, jak i wychodzących. Zarówno ozdrowieńców, jak i tych, którzy niestety przegrali tą walkę. Dwie kupki, do oddania albo im samym, albo rodzinom. A przy okazji można się dowiedzieć czegoś o znajomych leżących na oddziale. Oczywiście, obowiązuje mnie zachowanie tajemnicy, chociaż nie jestem lekarzem. Czyli nie mogę przekazać osobom trzecim żadnych informacji. Nawet Liderce. A może zwłaszcza jej. Dlatego nawet się nie przyznawałam, że tam jestem. Mam wrażenie, że ta kobieta nie rozumie pojęcia "tajemnica" i nieustannie by mnie pewnie wypytywała, grając na mojej psychice. Nie, nie i jeszcze raz nie!!!
Dzisiejszego poranka, jak zwykle, zasiadłam do biurka i zaczęłam przeglądać karty z ostatnich 12 godzin(ja akurat mam 5 godzin dziennie, w większości dopołudniowych). Nie było tego dużo, ale i tak, za dużo. Przerzucam karty i nagle mój wzrok pada na jednej - na Brutusa. Patrzę na nią, patrzę i nie mogę uwierzyć - koronawirus okazał się górą, mężczyzna w sile wieku nie mógł go zwalczyć. A jeszcze przed świętami robiłam mu zakupy w aptece. Zrobiło mi się smutno. I żal. Bo to były wspaniałe dwa lata współpracy z kimś, kto zna się na rzeczy. A Brutus był w Szlachetnej Paczce ponad 10 lat i na pewno bardziej był obeznany z działalnością, niż Liderka, która przy pierwszej swojej edycji zachowywała się jakby wszystko wiedziała i znana. A potem przed "górą" tłumaczyła się, że ona nie wiedziała, ona jest pierwszy raz i nikt jej czegoś nie powiedział. No bo wolała z sobą brać mnie, też nowicjusza, niż jakiegoś weterana.
Po powrocie do domu zobaczyłam burzliwą dyskusję na messengerze dotyczącą tego, czy Brutus żyje, czy też nie. Moderowana była przez Liderkę, która uśmierciła go kilka razy i tyle samo razy wskrzesiła. I jeszcze miała pretensję, że od nikogo nic się nie może dowiedzieć. Kurcze, nie wiem jak Wy, ale ja jestem zdania, że tego typu wiadomości powinny być podawane po potwierdzeniu. Tym bardziej, że jeszcze żadna klepsydra nie wisi. A ona ewidentnie nie wiedziała czy to prawda, czy też nie. Bo ktoś jej powiedział, ale to nie jest potwierdzone, więc może żyć, a mógł już umrzeć... No błagam Was, bądźmy poważni. Przynajmniej na własne oczy widziałam jego akt zgonu, więc tego mogę być pewna. Zwłaszcza, że ma dosyć "oryginalne" nazwisko, data urodzenia też się zgadza.
Brutus podszedł, ale pozostawił za sobą szereg pozytywnych wspomnień. Oraz, niestety, niedokończonych rozmów. Nie dowiem się już, co miał na myśli pisząc do mnie, że ma z Liderką "prawdziwe przeboje", ale wyżali mi się innym razem. Wiem już, że tego innego razu nie będzie, przynajmniej nie tutaj, w tym świecie, czy też wcieleniu. Ale może jeszcze kiedyś gdzieś tam się spotkamy. I dokończymy wszystkie rozmowy.

A mirabelki zakwitły mu prawie a pod oknem

Trzymajcie się ciepło i uważajcie na siebie