1295. Sezon sportowy na start

Czas leci szybko. Zdecydowanie za szybko, przynajmniej jak dla mnie. Wybaczcie moją ostatnią nieobecność na blogu, ale brakuje mi czasu na niego. To znaczy jeszcze jakaś notka mogłaby się na niej pojawić, gorzej z odwiedzenia Waszych blogów. A jakoś głupio się czuję, gdy u mnie coś się pojawia, ale nie mogę do Was "wpaść". Czuję się, jakbym Was lekceważyła... Mam nadzieję, że zrozumiecie.
W ostatni weekend wraz z dwoma znajomymi reprezentowałam nasz klub sportowy podczas I Rundy Paralekkoatletycznego Grand Prix Polski, które w tym roku odbywało się w Słubicach, a organizowane było przez oddział "Startu" w Gorzowie Wielkopolskim. Słubice dosyć często organizują lekkoatletyczne mittingi(pierwszy raz wzięłam w nich udział w 2011 roku, czyli dekadę temu), nawet rok temu organizowali III Rundę Grand Prix. Do historii przeszedł sposób, w jaki dotarłam na nią - jak to podsumowali w klubie: połączenie zaradności z desperacją(szczegóły zostawię dla siebie).
W styczniu, na głównej stronie ogólnopolskiego Startu, pojawił się ramowy zarys imprez sportowych przewidzianych na najbliższych 12 miesięcy. Ale że ubiegły rok pokazał, jak bardzo niepewna jest przyszłość, wszyscy liczyli się z totalną rewolucją w terminach kolejnych startów. Na razie jednak wszystko przebiega zgodnie z harmonogramem, na meila wpływają informację o kolejnych zawodach, a na treningach pada pytanie, kogo ma na które zgłosić. Na te zawody zgłosiliśmy się w czwórkę: ja, Młodsza, Gacioch oraz Misiek. Dodatkowo mama Gaciocha zaoferowała się, że oprócz swojego syna, zawiezie także mnie i Młodszą, żebyśmy nie musiały jechać pociągiem z przesiadkami - to chyba aluzja do mojej zeszłorocznej przygody(Misiek miał jechać z żoną). Jednak finalnie wystąpiła nas trójka, bo Młodszej strzeliło coś w kręgosłupie, a opis RTG będzie miała dopiero po weekendzie.

Takich czterech jak nas trzech nie ma w całej galaktyce

Podróż do Słubic zaczęliśmy wraz z deszczem, który z różną intensywnością padał od bramek na A4 w Gliwicach do bramek we Wrocławiu. A potem, dla odmiany, nawigacja kierowała nas na Berlin. O nie, kochana blondyneczko, my tacy głupi nie jesteśmy i w przeciwieństwie do ciebie wiemy, że może to się dla nas skończyć np. kwarantanną. Dlatego postanowiliśmy być od niej mądrzejsi i mama Gaciocha szukała alternatywnej trasy na komórce, a ja - na papierowej mapie. W końcu zdecydowaliśmy jechać w kierunku Żagania, a potem na Krosno Odrzańskie i w końcu do Słubic. Tym sposobem po 6 godzinach drogi byliśmy na miejscu. Zakwaterowaliśmy się w przystadionowym hotelu i po chwili odpoczynku udaliśmy się na kolację na stołówkę. Właściwie to była obiadokolacja, bo dostaliśmy ryż z duszoną marchewką oraz potrawką z ryby. Następnie, ponieważ pogoda raczej nie zachęcała do spaceru, wróciliśmy do hotelu. W międzyczasie dokwaterowano mi zamiast Młodszej kierowcę (kobietę) ekipy z Krakowa, nie byłam więc sama w pokoju. Wieczór spędziłam na lekturze książki oraz rozmowie z nowopoznaną osobą.

Nazajutrz pogoda nieco się poprawiła, co dawało nadzieję na to, że będzie to w miarę pogodny dzień. Tym bardziej, że ja i Gacioch mieliśmy tego dnia swoje starty. Pierwszy, tuż po godzinie 11:30, zaprezentował się Gacioch w pchnięciu kulą. Co prawda spalił dwie próby, ale, mimo braków treningów, pchnął ją na odległość ponad 7 m. Szału nie ma, ale tragedii też nie. Cztery godziny później, o 15:30, odbył się mój bieg na 100 m. Podczas imprezy był on podzielony na 2 serie, ja biegłam w 2 z nich. 

Jak widać na powyższym zdjęciu, w drugim biegu wystartowała nas 5, z grup startowych T20, 35-36. Udało mi się pokonać dystans w 25,72 sek. Też nie ma rewelacji, ale zważając na to, że podczas zeszłorocznej Pierwszej Rundy Grand Prix uzyskałam wynik powyżej 27 sekund, mogę powiedzieć, że jest dobrze. Najlepszych już nigdy nie dogonię, ale też nie mam ciśnienia na to, aby być w ścisłej czołówce. Grunt to zdrowe nastawienie i znajomość własnych możliwości.

Ostatni sobotni start należał ponownie do Gaciocha. Tym razem rzucał dyskiem. Konkurencja zaczęła się mniej więcej godzinę później niż moja, miałam więc czas na szybki prysznic i ogólne ogarnięcie się, a następnie powrót na stadion. 3 próby miał zaliczone, 3 spalił. W pewnym momencie chciało mi się śmiać, kiedy okazało się, że sędziowie muszą uciekać przed dyskiem, który wyleciał sporo poza pole mierzenia. Najlepsza jego próba wyniosła 16,05 m., więc nie jest źle. A na pewno nie ma "tragedii narodowej"(to akurat moje autorskie sformułowanie). Jego konkurencja zakończyła się tuż po 18:00, dlatego niemal od razu udaliśmy się na kolację. Po drodze zrobiliśmy sobie pamiątkową fotografię na tle banera.

Wieczorem razem z mamą Gaciocha wybrałyśmy się na spacer do mostu na Odrze, na którym kiedyś było przejście graniczne pomiędzy Frankfurtem, a Słubicami. Jeszcze rok temu spokojnie można było przejść pomiędzy jednym, a drugim miastem, bez mniejszych przeszkód. Dzisiaj na moście stoi Straż Graniczna i kontroluje ludzi wjeżdżających do i wyjeżdżających z Polski. Zgodnie z przepisami ci, którzy nie mieli przy sobie negatywnego testu na koronawirusa wykonywanego w ciągu ostatnich 48 godzin, kierowani są na kwarantannę. Dlatego nasza decyzja co do zmiany trasy okazała się jak najbardziej słuszna. Oczywiście osoby pracujące po drugiej stronie mostu miały specjalne zaświadczenia, które zwalniały ich z niej z wiadomych względów. 

W niedzielę swój start miał Misiek, który przed południem wystartował na 5 000 metrów. Wraz z jego żoną, Gaciochem i jego mamą obserwowaliśmy jego poczynania z poziomu trybun. Misiek tradycyjnie pokazał się z jak najlepszej strony, przybiegając na metę jako pierwszy, zostawiając daleko w tyle swoją konkurencję. On sam nie jest z siebie do końca zadowolony, ale chyba każdy z nas tak ma. Po występie Miśka poszliśmy na obiad, a zaraz po nim w drogę powrotną do domu.

Mitting odbył się z zachowaniem wszelkich środków bezpieczeństwa - co chwilę rozłożone były środki dezynfekujące, był nakaz noszenia maseczek poza płytą stadiony, posiłki też były wydawane turami. Śmialiśmy się, że hotele na nas zarobią(chociaż koszty zakwaterowania pokrywał organizator). Co prawda zostały one otwarte dzień po naszym przyjeździe, jednak możliwe było umieszczenie w nich wcześniej m.in. "zamkniętych" imprez sportowych. A nasza się pod taką kwalifikowała.

Na tym balkoniku na górze w kwietniu 1932 r. przemawiał sam Adolf Hitler

Następne zawody mamy w ten weekend(właściwie to już w czwartek jedziemy, bo pierwsze starty są w piątek) w Bydgoszczy. Jedziemy większą ekipą, nawet prezes udostępnił nam na tych kilka dni klubowego busa. I chyba najważniejsze - jedzie z nami trener! To pierwszy raz, kiedy będziemy razem na zawodach, więc trzeba będzie się postarać.

Trzymajcie się ciepło