1334. Aż zaniemówiłam z wrażenia

Zawsze, kiedy dostaję od Was jakąś przesyłkę zastanawiam się, czym sobie na nią zasłużyłam? Zwłaszcza, w przypadku, gdy dostanę ją nie za coś, ale tak po prostu, kiedy ktoś chce zrobić mi przyjemność. Zawsze się wtedy wzruszam, bo dla mnie każdy komentarz, każda przesyłka jest dowodem na to, że jednak jestem w jakimś tam stopniu lubiana przez innych użytkowników blogosfery. 
Niejednokrotnie zachwycam się cudeńkami przedstawianymi na blogach wielu z Was. Zachwycam, ale nie zazdroszczę Wam tego talentu. Tak ten świat jest zbudowany, że ktoś jest dobry w tworzeniem prawdziwych rzemieślniczych arcydzieł, a ktoś inny... No, sama nie wiem w czym. Jednak zawsze mam jakieś takie opory przed proszeniem Was o to czy tamto. Nie chcę zabierać Wam czasu i, nie ukrywajmy, funduszy. Małgosiu, nawet przed napisaniem do Ciebie meila z prośbą o kartki wielokrotnie zastanawiam się, czy wypada. Jednak ujrzeć Wasze wytwory rzemieślnicze na żywo - to dopiero jest radość!
Jakiś czas temu nasza Jadzia poprosiła mnie o adres najbliższego kiosku, ponieważ chce mi wysłać album. Zaskoczyło mnie to, a zarazem ucieszyło, ponieważ albumy tworzone przez Jadziunię są naprawdę wyjątkowe. Niejednokrotnie zachwycałam się nimi na jej blogu, ale nawet nie marzyłam, aby któryś z nich objąć w posiadanie. Ta rozmowa odbyła się na początku lipca. Jednak musiałyśmy przesunąć termin wysyłki, ponieważ wyjeżdżałam na obóz sportowy i nie miałby kto odebrać przesyłki.
Jednak co się odwlecze to nie uciecze. Wczoraj rano dostałam SMS-a, że przesyłka przez kolejnych 5 dni będzie na mnie czekała we wskazanym kiosku. Nie sprawdziłam jednak godziny otwarcia punktu i kiedy wieczorem podeszłam okazało się, że jest już zamknięty. Nic nie szkodzi - dzisiaj byłam umówiona na bieganie po parku z Katką, więc po drodze mogłam podbiec do tego kiosku.
Tak też zrobiłam, jednak już po treningu. Nie chciałam, aby coś przeszkadzało mi w bieganiu. A na tym mi zależy, ponieważ znajomy zaproponował mi wrześniowy wolontariat połączony z możliwością udziału w biegu. I to jeszcze w moje urodziny. Co prawda to 3,5 kilometra, ale w górę. Tak więc każdy trening jest mile widziany. Jeszcze muszę wybrać się do S-ca na górkę Środulę, aby poćwiczyć stricte wbieganie na górę. Do sklepu podeszłyśmy z Katką. Podałam kod odbioru i czekałam na jakąś małą paczuszkę. Tymczasem pani zza lady wyciągnęła całkiem pokaźną paczkę. 
 - To musi być bardzo duży album - skwitowała Katka, patrząc jak ją odbieram. Do domu wracałyśmy przez park, wspominając czasy drugiego etapu edukacyjnego oraz gimnazjum. A było co wspominać - w końcu przez sześć lat siedziałyśmy w jednej ławce, na dobre i na złe. 
W domu razem otwarłyśmy paczkę, a tam - same cudeńka! Zresztą sami zobaczcie:

Tych cukierków było więcej, ale nie dotrzymały do sesji zdjęciowej

Piękna karteczka - czyż te kwiaty nie są prześliczne?

Wydaje mi się, że to album, ale głowy nie dam.

Detale mnie zachwyciły

A wnętrze nie mniej:

Drugi album(tego już jestem pewna):

A pomiędzy niektórymi kartkami skrywały się też niespodzianki

I coś, co początkowo wzięłam za "przydasie", jednak w rozmowie Jadziunia(tak, tak, chwilę porozmawiałyśmy sobie przez telefon) wytłumaczyła mi, że są to po prostu przyozdabiacze do zdjęć:

No coś wspaniałego! Wiedziałam, że Jadzinek jest cudowną osobą z sercem na dłoni(zresztą nie ona jedna), ale tą paczką sprawiła mi niesamowitą niespodziankę. Nawet zastanawiałyśmy się z Katką jak najlepiej spożytkować coś tak pięknego. Katka rzuciła pomysł, że skoro idzie nowe w moim życiu(no wiecie, praca, studia poszerzające moje kompetencje w tym, co chcę robić), to może warto przeznaczyć ten drugi album na dokumentacje moich, hmmm..., poczynań? Na emeryturze będzie co wspominać. Ale najpierw trzeba dożyć tej emerytury. 

Oczywiście zaczęłam mieć wątpliwości(jak zawsze) czy na pewno zasługuję na taki Dar Serca. Dobrze, że była ze mną Katka, bo od razu zaczęła przywoływać mnie do porządku. Że kto jak kto, ale ja zasługuję na takie wyróżnienie, że widać lubią mnie nie tylko ludzie z realnego świata, ale i wirtualnej rzeczywistości i że tak oto sprawdza się powiedzenie, że dobro wraca. I tak oto odwróciły się nasze role - kiedyś to ja ją wspierałam, np. po niezaliczonym sprawdzianie, a teraz to ona mi przemawiała do rozsądku.
Cieszę się z niespodzianki, a jednocześnie jest mi głupio. Głupio, bo nigdy nie będę w stanie odwdzięczyć się Jadziulkowi, zresztą tak jak i Wam wszystkim, tym samym. Piękne kartki? Raczej kilka kresek postawionych obolałą dłonią. Poezja? Ostatnio napisałam taki mały autokrytyczny wiersz:

Moja poezja

Poezja - zbyt wielkie słowo,
na kilka skreślonych wyrazów,
co w głębi serca powstały,
w bezsenną, zbyt długą noc.
Wypłynęły na białą kartkę,
nie chcąc siedzieć w mej głowie.
Po co? - pytasz się cicho.
Może po prostu po to,
by dawać innym choć trochę radości.

Wiem, że są osoby, które lubią moją twórczość, ba, nawet która im pomaga, niesie nadzieję. Może i Wy się do nich zaliczacie? Mam też nadzieję, że taką zapłatą za Waszą dobroć jest dobre słowo, uśmiech podczas odpakowywania paczek, szybciej bijące serce. Tak, na razie daję Wam uśmiech i serce, mam nadzieję, że póki co nie oczekujecie nic więcej. A z drugiej strony - to takie niewymierne, ale najbardziej autentyczne gesty, na które właściwie każdy zasługuje.

Jutro, z okazji 105 urodzin mojego miasta, postaram się zabrać Was na zwiedzanie go śladami Marii Konopnickiej, która swego czasu dosyć często tu przebywała. Na niedzielę też mam plan, mam nadzieję, że go zrealizuję. A w poniedziałek? W poniedziałek, moi Kochani, po roku przerwy, znowu wyruszymy z Pielgrzymką Zagłębiowską przed tron Maryi.

To drzewko igłowe i klombik już nie raz gościły na tym blogu