1360. Zapominalscy...

Wczoraj dostaliśmy informację, że dzisiejsze poranne praktyki asystenckie(od zeszłego tygodnia znam już ich prawidłową nazwę), tym razem w Warsztatach Terapii Zajęciowej, zostają odwołane i przeniesione na inny termin. To, co dla innych jest wolnym(środy na pedagogice poświęcone są właśnie na wyjścia na praktyki, nie licząc wykładu z psychologii rozwojowej co 2 tydzień on-line), dla mnie stanowiło okazję do wzięcia udziału w zajęciach na Naukach o Rodzinie. Środa to dzień, w którym poszerzamy naszą wiedzę o wiadomości na temat Etyki i bioetyki oraz Psychologii małżeństwa i rodziny. Akurat tak mi się ułożyły te praktyki asystenckie, że 4 razy opuszczę te zajęcia. No trudno, na szczęście są to wykłady. A pomiędzy jednym, a drugim wykładem mam blisko 2-godzinną przerwę. Cała grupa ma wtedy języki. Ja też powinnam mieć. Jednak z angielskim nie czuję się na tyle dobrze, aby być na poziomie średniozaawansowanym, zaś z niemieckiego jedynie był poziom początkujący. Ja podstawy mam raczej opanowane. Maturę zdawałam właśnie z tego języka. Dlatego już rok temu postanowiłam iść poziom wyżej. A że mój ówczesny wydział nie oferował nic poza właśnie poziom początkujący, poszukałam sobie lektoratu poza nim. I znalazłam, paradoksalnie na wydziale, na którym aktualnie studiuję drugi kierunek. Zajęcie mam w piątkowe poranki, a środową "dziurę" w zajęciach staram się jakoś wypełnić. Tak jak pisałam, cztery razy będę miała w tych godzinach wyjścia w ramach praktyk. Ale przecież zostają jeszcze te środy, podczas których jestem normalnie na uczelni. Co prawda dzisiejsza pogoda niezbyt zachęcała do spacerowania po okolicy, ale na Wydziale znajduje się przytulna "strefa studenta", gdzie można spędzić swój wolny czas.

I widok na cały kącik.

Na tych pufach całkiem wygodnie czyta się książki. Póki jeszcze nie ma takiego nawału nauki, można sobie pozwolić na czytanie "dla przyjemności". Wkrótce zamienią się ono na "czytanie z konieczności" - w ruch pójdą wydrukowane notatki, konieczne "lektury" oraz laptop, który będzie się rozgrzewał do czerwoności od pisania tych wszystkich prac zaliczeniowych...

W tak przyjemnie urządzonym kąciku, to nawet strofy wierszy same przychodzą do głowy.

Pędziświat

Dziś każdy z nas żyje w "Pędziświecie"

gdzie wciąż pędzący świat zmusza nas,

abyśmy wciąż podążali w ślad za nim.

A my, czy potrafimy

zatrzymać się w życiowym wirze,

odpocząć,

by znów nabrać sił

do kompletacji biegu naszego życia

i dojrzenia piękna, które nas otula.

W środę, jeżeli nie mam popołudniowych, czy też dłuższych, praktyk asystenckich, kończę zajęcia już o 13:00. Akurat chwilę wcześniej pogoda nieco się rozpogodziła. Postanowiłam pokazać Wam moje ulubione drzewo na katowickiej ulicy Jordana. Dlaczego ulubione? Po prostu zawsze ogarnia mnie błogi spokój, kiedy je mijam.

Po zajęciach nie wracam jednak do domu, a idę na 4 godziny do pracy w świetlicy środowiskowej. Robiłam w niej jedne z praktyk, co chyba ułatwiło mi dostanie się do niej. Ponieważ działa ona od 7:30 do 17:30, mogę dopasować godziny pracy do zajęć na uczelni. Czasami idę tam na 1,5 godziny, czasami na 2 godziny, czasami właśnie na 4. To tylko 1/4 etatu, który w moim przypadku wynosi niecałe 10 godzin. Coś tam jeszcze można sobie "odrobić" przygotowując IPETy(tak, tak, na świetlicach też się je pisze), albo przygotowując materiały dydaktyczne na następne zajęcia. A propos IPETów, wiele ludzi uważa je za "szatański wymysł", ja jednak lubię je współopracywać. Myślicie, że wkrótce też je znienawidzę?

Świetlica Środowiskowa w której pracuję jest też stosunkowo blisko Wydziału Teologicznego - w 25 minut można tam dojść na nogach. Trochę gorzej jest z Wydziałem Nauk Społecznych - tam muszę już dojechać komunikacją miejską.

Tak jak pisałam, świetlica jest otwarta do 17:30. Przychodzą do niej różne dzieci, nie tylko takie, które pochodzą z tzw. patologicznych rodzin. Niektóre rodziny są po prostu niewydolne wychowawczo. A to nie musi się wiązać np. z uzależnieniami. W wielu jeden rodzic czy inny ich członek, np. jest poważnie chory i przebywa w szpitalu. Już sam ten fakt dezorganizuje życie rodzinne. Albo rodzice pracują na dziwne zmiany i dzieciaki muszą siedzieć sami w domu. Nie każdy ma babcię i dziadka pod ręką(wielu Katowiczan jest przyjezdnych), nie wszystkich stać na opiekunkę, czy też codzienne zajęcia dodatkowe. A u nas dzieciaki mają i zorganizowany czas wolny, i pomoc w zadaniach domowych i ciepły posiłek, i opiekę psychologa(powiedzmy...) i pedagoga.

Dzisiaj mieliśmy bardzo ciekawą sytuację. Tzn. większość wychowawców już się jakoś zahartowało w tym wszystkim, ale ja jestem jeszcze świeżakiem. Jednym z dzieci uczęszczających na zajęcia jest pewien sześciolatek. Nazwijmy go Jasiem. O mamie Jasia niewiele wiadomo, chłopca i jego starszego brata, nazwijmy go Kubą, wychowuje samotny ojciec. Prawdopodobnie górnik, strażak, albo policjant. Pewnie jest to w jego dokumentacji, ale że nie jest w mojej grupie, nie zapoznałam się z nią. Na świetlicę chodzi tylko Jaś, Kuba w tym czasie ma mieć treningi piłkarskie. W drodze na nie przyprowadza Jasia do placówki. Chłopiec zawsze był odbierany przez ojca. Dzisiaj jednak po niego nie przyszedł na czas, co jednak mu się nie zdarzało. Mija kwadrans, półgodziny. Nic. W końcu zaczęliśmy się zastanawiać, czy coś się temu mężczyźnie nie stało. Dochodzi 18:15, patrzymy - biegnie. Wpada do środka i z przerażeniem tłumaczy:

- Przepraszam, zapomniałem, że mam jeszcze jedno dziecko w domu...

Nie, nie był pijany. Tłumaczył się nadmiarem obowiązków w domu i w pracy. Dobrze, że Kuba zapytał się, gdzie jest Jasiu. A z drugiej strony, ciche i spokojne dziecko - nic dziwnego, że o nim zapomniał. Zresztą, jak to chłopiec sam skomentował:

 - Bo u nas zapominanie jest rodzinne. Powinniśmy się nazywać Zapominalscy!

I jakby na potwierdzenie tych słów mały zapomniał zabrać ze sobą worka z kapciami na zmianę. Do jutra nie powinny zniknąć. No cóż, jedni zapominają, co mają zadane w szkole(a to się zdarza u nas nagminnie, nikt nigdy nie ma ani nic zadane, ani nic się uczyć), a drudzy zapominają, że mają dzieci odebrać...