1374. Pisarsko- i malarskomania

Łagodne światło lampionowej świecy,
oświetla mroczne zakamarki mej duszy.
Swoim migoczącym blaskiem przypomina,
że adwent jest nie tylko na ziemi.
Adwent ma też wymiar niebiański-
wszak Bóg również czeka na nasze przybycie do niego.
Czy jesteśmy na to gotowi?

Czasami w głowie układają mi się jakieś filozoficzne strofy. Tak było i wczoraj, kiedy przyglądałam się delikatnemu światłu lampionu, które przez chwilę rozświetlało mrok w moim pokoju. Bardzo mi się podoba idea odprawiania nabożeństw roratnich rankiem. Podoba mi się też związana z tym metafora - idziemy do kościoła w mroku grzechu oraz niepewności, a wychodzimy z niego, "kiedy ranne wstają zorze", tak jakby w ludzką duszę wlewało się światło nieskończonego Bożego Majestatu.
Ostatnio pisanie wierszy przybrało dla mnie nowy wymiar. Zresztą nie tylko wierszy. Generalnie od zawsze lubiłam pisać różne opowiadania. Czasami(w szkole podstawowej i gimnazjum, bo w liceum pisałam już wszystko na komputerze) zajmowało mi to cały szkolny dzień(nie, nie pisałam elaboratów - wiele godzin lekcyjnych zajmowało mi pisanie ręczne zaledwie 2-3 kartek), jednak jak już przyszła pora na ocenienie i oddanie prac, bardzo często moja znajdowała się wśród tych, które były czytane na forum klasowym. Być może dlatego przeinterpretowałam zadanie domowe z psychologii rodziny i zamiast tak jak inni napisać kilka zdań na temat przedstawionego obrazka, ja buchnęłam całą stronę opowiadania, wraz z wewnętrznym opisem uczuć każdego bohatera i kilkoma mniej lub bardziej istotnymi szczegółami. Kiedy kapnęłam się, jak bardzo odbiegam od reszty grupy, było już za późno. Oczywiście mogłam powiedzieć, że nie mam, ale czy nie podlegałoby to pod tchórzostwo? Moja wypowiedź została przeczytana przez koleżankę z grupy.
Pani profesor Gessler była zachwycona formą i pomysłem.
Grupa była zachwycona stylem.
Nawet jedna z koleżanek, kiedy pani profesor Gessler wypowiadała się pochlebnie o moich wypocinach, przyznała, że również moje wiersze są godne uwagi. Nawet nie wiecie, jak mi się miło zrobiło. Zresztą w przerwie pomiędzy zajęciami inna koleżanka przyznała, że też jej się podoba to co piszę i w jaki sposób piszę. A wiersz o niepełnosprawnych to wręcz ją wzruszył. Bardzo ciepło o mojej wypowiedzi wypowiadał się też nasz grupowy Rodzynek, który jest osobą niedowidzącą. Stwierdził, że tak to wszystko opisałam, że bez problemu mógł sobie to wszystko wyobrazić. Całość skwitował pytaniem: "To kiedy będzie książka?". Z tego fragmentu książki raczej nie będzie, bo wyszłoby mi pewnie jakieś romansidło. Ale jedną książkę, "Opowieść o czwartym królu" już napisałam. A teraz finiszuję już z drugą, "Józef, syn Jakuba". Mam nadzieję, że do niedzieli ją skończę. A potem czeka mnie monotonny dźwięk domowej drukarki.
Tak sobie myślę, że moja bogata wyobraźnia i słownictwo może iść w parze z moim zamiłowaniem do książek. Czytać nauczyłam się sama na słynnym elementarzu Falskiego w wieku 4 lat. Dzięki temu miałam jakieś zajęcie będąc w szpitalach i nie musiałam czekać, aż przyjdą rodzice i mi poczytają coś. Podobno mając sześć lat zaczytywałam się w serii opowiadającej o podróżach Tomka Wilmowskiego, w pierwszej klasie wertowałam "Pana Tadeusza", rok później sięgnęłam po Sienkiewicza. I chociaż nie zawsze rozumiałam tematykę książki, to zapewne w jakimś stopniu przyswajałam nowe słownictwo.

Skoro mówimy o ziemskim opiekunie młodego Syna Bożego, to wieczór dość nietypowo spędziłam na malowaniu na styropianowych dyskach coś, co w zamyśle ma być postacią św. Józefa. Nawet starałam się zamieścić na nich jeden z jego atrybutów, czyli lilijkę, symbol dziewictwa i niewinności. Co prawda każdy wyszedł inny, niektórzy nawet trochę bardziej koślawi i kanciaści, ale są. Nawet nie wiedziałam, że malowanie na styropianie może być takie skomplikowane! Z drugiej strony - nie wiem, czy farbki czasem się nie przeterminowały, bo dość podejrzane były. Ale dało się namalować, z czego jestem niesamowicie zadowolona. Przy okazji trochę sobie dychnęłam po ostatnich "wieczornych randkach" z "ABC etyki". Szczerze powiedziawszy, to w pewnym momencie zwątpiłam w siebie, że jestem za stara na studiowanie, że przecież mam już dyplom i nawet znalazłam satysfakcjonującą pracę, że się tego wszystkiego nie wyuczę itp., itd. A tu proszę, dzisiaj profesor przepytał mnie z wiedzy(to co ja odpowiedziałam, inni pisali ręcznie, no ale mi udało się zmienić formę zaliczenia), to na koniec dostałam 10/11 punktów. Co śmieszniejsze, nie poległam na pytaniu, na którym poległa część grupy, ale na literowaniu jednego terminu. Cóż, zdarza się, nie można być geniuszem we wszystkim(chociaż maksa punktów podobno nic nie zdobył). Za tydzień zaliczam zaległe kolokwium, też z etyki, z okresu, kiedy miałam zwolnienie z zajęć z powodu choroby. Będzie dobrze, muszę tylko chwilkę odsapnąć, zanim się wezmę do powtórek. Bo na razie chodzi mi jeszcze po głowie wszystko co związane z cnotą i moralnością(tamto kolokwium związane będzie z rozwojem myśli etycznej)...