1379. Życzenia świąteczne

Kochani moi czytelnicy, drodzy przyjaciele bloga,

Rok 2021 powoli dobiega końca. Był to kolejny, właściwie drugi już z rzędu rok, w którym przyszło nam się zmierzyć z pandemią koronawirusa i wszelkimi związanymi z nią ograniczeniami, nakazami i zakazami. Ponownie wychodziło nam to raz lepiej, raz gorzej... teraz jednak przyszedł czas, aby od tego wszystkiego po prostu odpocząć.
By dać się porwać w wir świątecznych przygotowań. By wspólnie ubrać choinkę, przygotować prezenty, zrobić porządki i przypomnieć sobie kulinarne zdolności, piekąc z dziećmi pierniki, lepiąc uszka lub obsmażając karpia, by wykazać się wokalnym talentem wspólnie śpiewając kolędy...
I tego kochani właśnie chcę Wam życzyć! Abyście odetchnęli od codziennych trosk, w radości i z miłością w sercu spędzili ten świąteczny czas wspólnie z najbliższymi. Abyście byli dla siebie dobrzy i życzliwi. I w końcu, abyście potrafili sobie i innym odpuścić. Przecież choinka może stać trochę krzywo, karp każdemu może się przypalić, a i plama z barszczu też się spierze.
W te święta Bożego Narodzenia po prostu odnajdźcie w sobie dziecięcą radość - tą szczerą i beztroską. Jest nam to wszystkim bardzo potrzebne. Nie zapomnijcie zatroszczyć się w tych najbliższych dniach i o ciało, i o ducha! 
Niech ten świąteczny czas pozwoli nam wszystkim pozytywnie naładować baterie, abyście z ufnością i nadzieją, pełni wiary i zapału weszli w nowy, 2022 rok!

Ostatnie porządki, ostatnie zakupy, gotująca się w kuchni grzybowa i barszcz czerwony, a w szklanym słoiku dojrzewające pierniczki. Trochę za bardzo się spiekły, ale to nic. I tak się je zje. Ostatnie w tym roku roraty, które nieśmiało oświetlał mój lampion. Kocham ten poranek, kiedy rozbrzmiewa antyfona "Emanuelu, nasz Królu i Prawodawco, oczekiwany Zbawicielu narodów, przyjdź, aby nas zbawić, nasz Panie i Boże", kiedy w Drugim Czytaniu słychać proroctwo przyjścia Mesjasza ze znaczącym przyjęciem przez świętego Józefa Dziecięcia Bożego jako syna - "Ja będę mu Ojcem, a On mi będzie Synem". Kiedy wreszcie prowadząca scholę składa przybyłym jej członkom najserdeczniejsze życzenia, a zarazem przypomina, że widzimy się w Pierwszy i Drugi Dzień Świąt na Mszy świętej o godzinie 10:00. Za chwilę obieram moją małą choinkę, która nada mieszkaniu świątecznego nastroju. Chociaż, co tam choinka i świąteczny nastrój. Najważniejsze jest, aby święta mieć w sobie.

Dziękuję Gosi i Basi Pawlak za pamięć i za cudowne życzenia w tradycyjnej formie. Tradycyjnie już łzy radości wywołała u mnie ogromna paczka od Basi Pawlak, wypełniona po brzegi książkami i cudownymi, ręcznie robionymi bombkami. Co prawda Poczta Polska znowu się nie popisała i nie zostawiła nigdzie pierwszego awiza(ani w drzwiach, ani w skrzynce pocztowej), jednak kiedy zobaczyłam zawartość paki to aż zamarłam, ni to z zaskoczenia, ni to z radości. Jest to dla mnie tym bardziej wzruszające, że nigdy niczego się nie spodziewam, nie oczekuję, nawet wstyd mi prosić Was o coś. Tymczasem Wasze serce i pamięć przewyższa wszystko. Dziękuję Wam za to, za to, że jesteście, wpadacie, wspieracie, ochrzaniacie.

A jeszcze w nawiązaniu do wczorajszego posta, to ów ksiądz odpisał mi, że jeżeli chcę, to mogę zdawać jego przedmiot już 14 stycznia. Aż chce mi się zaśpiewać: "Cuda, cuda, ogłaszają". Naprawdę, poczułam jak kamień spada mi z serca.