1384. Tak sobie myślę...

Kadzidło i mirra - zapach roznoszący się
po mieszkaniu był obłędny

Święto Objawienia Pańskiego, zwane w naszym kraju Świętem Trzech Króli, jest jednym z najstarszych świąt chrześcijańskich. Prawdopodobnie obchodzono je już w III lub w IV wieku n.e. na pamiątkę pokłonu trzech Mędrców ze Wschodu oddanemu małemu Dziecięciu w skromnej betlejemskiej chatce. Nie wiemy, ile tak naprawdę było tych niezwykłych gości, tradycja chce, aby ich liczba wynosiła trzy. Tak samo, jak tradycja dopisała im trzy symboliczne dary, które położyli przed Jezusem - złoto, kadzidło i mirrę. Czy było ich więcej, mniej i co to w ogóle było, to w dalszym ciągu pozostaje zagadką.

Zaskakujące jest to, że chociaż byli poganami, zwłaszcza tak samo jak pastuszkowie, prawidłowo odczytali znaki zarówno na niebie, jak i na ziemi. Dotarcie na miejsce było kwestią czasu - wszak w Pismach zawierających przepowiednie proroków, które mogli mieć i studiować, było napisane, że będzie to położone w Judei Betlejem. Nie znali Boga, nie znali wiary Żydowskiej, można powiedzieć, że byli podobni do współczesnych ateistów. A na podstawie Pism uwierzyli, że mogą doświadczyć czegoś niezwykłego i wyruszyli w daleką drogę.

Tak sobie myślę, czy gdyby współcześnie wydarzyło się takie Boże Narodzenie, to kto z nas rzuciłby wygodną i ciepłą kanapę, wsiadł w samochód i ruszył do takiej, powiedzmy, ogarniętej wojną Syrii, aby szukać przyczyny. Komu z nas chciałoby się szukać w Internecie przyczyny pojawienia się jakiegoś ciała niebieskiego na niebie? Ostatnio czytałam na jednym z ateistycznych blogów(to nawet nie jest ateizm, to już szczucie i wykpiewanie wierzących), że pewnie gdyby dzisiaj Święta Rodzina zapukała do naszych drzwi, to wyrzucilibyśmy ją jak biednych uchodźców za wschodnią granicę. Aż mnie świerzbiło aby napisać, czy w takim razie ona w razie takiej sytuacji porzuciła wszystko i pojechała tak jak Trzej Królowie szukać jednego małego chłopca. Ale się powstrzymałam, bo po co kopać się z koniem i marnować nerwy. 

Zastanówmy się jednak, niezależnie od naszych poglądów, co my byśmy zrobili, gdyby dzisiaj wydarzyła się sytuacja sprzed dwóch tysięcy lat. I czy gdybyśmy spotkali takiego poganina/ateistę, twierdzącego, że widział samego Boga, kimkolwiek On jest, to uwierzylibyśmy mu na słowo? Czy może wyszydzili pukając się w głowę i wyśmiewając go? Bo przecież tak łatwo jest być niewiernym Tomaszem chcącym wszystko zobaczyć na własne oczy, nawet jeżeli jest to niemożliwe, o czym mówi poniższa historyjka:

Czterech niewidomych wraz z trzema widzącymi wybrało się na wycieczkę w góry. Ci, którzy widzieli namówili niewidzących na wyjście na Giewont, z którego roztaczać się miał niesamowity widok na okolicę. Niewidomi przystali na tą propozycję. Z pomocą przyjaciół weszli na szczyt. Kiedy już tego dokonali, grupka ze zdrowymi oczami zaczęli się zachwycać panoramą Tatr. Ociemniali mieli jednak inne zdanie na ten temat.
 - Widzicie coś? - zapytał pierwszy z nich.
 - Nie - odpowiedział drugi. - A wy?
 - Też nie - stwierdził trzeci. 
 - To tak jak ja - westchnął czwarty. - I gdzie są te niezwykłe widoki?
Widzący zaczęli ich zapewniać, że tutaj naprawdę jest pięknie. Tymczasem niewidomi uważali, że jest zupełnie inaczej. W końcu zdecydowano się zrobić głosowanie, czy w górach jest pięknie, czy też nie. Wynikiem głosów 4 do 3 uznano, że widok wcale nie jest taki piękny, jak mówią. 
Po powrocie do schroniska niewidomi napisali w języku brajlowskim notatkę: "W górach wcale nie jest tak pięknie, jak wszyscy mówią. Byliśmy i nie zobaczyliśmy nic godnego uwagi".

Czasami warto uwierzyć innym na słowo, zwłaszcza kiedy nie można tego zobaczyć na własne oczy.
Święto Objawienia Pańskiego to także manifest wiary. No dobrze, Kacper, Melchior i Baltazar nie znali tego Boga, którego znali Żydzi, być może mieli tam jakieś swoje pogańskie bożku. A jednak mieli tak światłe umysły, że odnaleźli w Pismach drogę do prawdy. Nie wiemy, czy po tym spotkaniu wierzyli w Boga, czy też powrócili do wierzeń pogańskich. Jednak to, co zobaczyli w Betlejem uznali za prawdę. Kiedy dzisiaj słyszę lub czytam ateistów, którzy twierdzą, jacy to oni są mądrzy, bo odrzucili Boga, którego i tak nie ma, a chrześcijanie to bezmózgowcy, którzy wierzą w bajki, to naprawdę jest mi przykro. Zwłaszcza, kiedy patrzę na przykłady pasterzy i Mędrców ze Wschodu. No, ale może to tak ma być we współczesnym świecie...

Nawet Pusia była trochę zszokowana zapachem unoszącym się w mieszkaniu