1464. Nie ważne jest miejsce, ale sam udział

Ostatnio "katuję" Was opisami moich wolontariatów, w szczególności sportowych. Pokazuję jak to działa od tej drugiej strony. A tymczasem w zeszły poniedziałek sama brałam udział w X już edycji patronalnego biegu "Biegać jest Bosko" odbywającego się w Oświęcimiu. Biegowi od początku patronuje święty Jan Bosko, kapłan i przyjaciel młodzieży, który jest dla mnie niedoścignionym autorytetem w dziedzinie bycia pedagogiem i wychowawcom. Zresztą święty patronuje nie tylko biegowi, ale i całemu miastu Oświęcim. Ciekawostką jest, że właśnie w Oświęcimiu powstało pierwsze na ziemiach polskich Oratorium salezjańskie, które działa po dzień dzisiejszy. 

To już mój trzeci bieg "Biegać jest Bosko". Dotarłam na niego, a jakżeby inaczej, z przygodami. Od jakiegoś czasu coś się dzieje na drodze kolejowej, bo pociągi dojeżdżają tylko do Bierunia Starego, a stamtąd jest już komunikacja zastępcza. Autobusu bezpośredniego z Katowic nie uświadczysz... Nie wiem dlaczego, ale e-podróżnik nie wyświetlił mi ani jednego pociągu do Oświęcimia/Bierunia. Przekonana, że i jego wycofali, skierowałam się na Kraków, a stamtąd już łapałam autobus do miejsca docelowego. Jeszcze nie wiem co mi się ubzdurało, że start jest godzinę wcześniej. Ale miało to i swoje dobre strony, dzięki temu nie spóźniłam się na bieg.

W Oświęcimiu wysiadłam za kościołem znajdującym się w centrum miasta. Stamtąd udałam się w dół rynku, w kierunku kościoła "należącego" do księży salezjanów. Tuż za nim wznosi się ogromny gmach oratorium salezjańskiego, w którym usytuowano Zespół Szkół. W jego skład wchodzą Liceum, Technikum, Szkoła Branżowa I Stopnia oraz Centrum Kształcenia Ustawicznego, a także internat, gdzie mogą zostać zakwaterowani przyjezdni uczniowie. To tutaj w latach 50 ksiądz Henryk po raz pierwszy zetknął się z charyzmatem salezjańskim, składając papiery, a następnie uczęszczając do działającego w placówce Niższego Seminarium Duchownego(dającego mu jednocześnie wykształcenie na poziomie szkoły średniej). Dlatego w tym roku patrzyłam na budynek z trochę innej perspektywy.

Biuro zawodów usytuowane było na obszernym dziedzińcu oratoryjnym. Ledwie do niego doszłam, już zostałam rozpoznana przez organizatorów pomimo tego, że był to dopiero mój trzeci bieg. No ale dobra, było mi miło, nie powiem, że nie. W biurze dostałam numer startowy, agrafki oraz... paczkę paluszków. Jak się potem okazało, były one dla wybrańców, czyli tych startujących, którzy nie są zrzeszeni w klubie organizującym bieg. 

Teraz musiałam tylko czekać na start. Teoretycznie mogłam sobie iść pozwiedzać centrum miasta, bo miałam jeszcze chwilkę czasu, ale wolałam oszczędzać siły. Poszłam więc sobie na ławkę, wyjęłam z plecaka książkę i pogrążyłam się w jej lekturze. W zasadzie nie była ona specjalnie wciągająca, ale bibliografia potrzebna do napisania kolejnej pracy dyplomowej sama się raczej nie przeczyta.

Start biegu przewidziany był na godzinę 16:00. Jednak tradycją jest, że kwadrans wcześniej wszyscy przechodzimy przed pomnik św. Jana Bosko(który jest usytuowany między budynkiem szkolnym, a kościołem parafialnym), gdzie ksiądz proboszcz poprowadził krótką modlitwę oraz pobłogosławił biegaczy. Ponieważ była jeszcze chwilka do wykorzystania, ustawiliśmy się do pamiątkowego zdjęcia.

źródło zdjęcia

Zaraz po zdjęciu wszyscy przebiegliśmy albo przeszliśmy tzw. honorową rundę pod miejsce oficjalnego startu biegu, znajdujące się już na szkolnym dziedzińcu, który jest połączony z zielonymi terenami nad przepływającą przez miasto Sołą. To po ich alejkach i ścieżkach wiodła trasa biegu.

źródło zdjęcia

Na starcie odczekaliśmy jeszcze moment, aż elektroniczny zegar ustawiony na linii startu/mety wskaże punkt 16:00. Ostatnie 10 sekund było wspólnym odliczaniem wspak. Kiedy na zegarze pojawiła się długo wyczekiwana godzina, starter dał nam znak do startu.

źródło zdjęcia

Przed nami było malowniczych 5 kilometrów trasy, przebiegającej przez bulwary nad Sołą oraz przylegające do nich tereny zielone. Najszybszym pokonanie całego dystansu zajęło ok. 15 minut. Mi ciut więcej - 48, czyli kilometr pokonywałam w niecałe 10 minut. Nie jest źle, bądź co bądź zmieściłam się w limicie czasowym wynoszącym 60 minut, ba, mogłam sobie nawet pozwolić, aby biec te 12 minut wolniej :D.

Sama atmosfera biegu była niezwykła. Po trosze była to zasługa głównego jego patrona - św. Jana Bosko, a po trosze spacerowiczom po usytuowanych na bulwarach, którzy nie szczędzili dłoni do oklasków ani gardeł do wykrzykiwania haseł dopingujących każdego z nas.

Biegnąc bulwarami nad rzeką Sołą

A przez pewien czas przez kawałek lasku

Aż w końcu cudowny finisz z najstarszym uczestnikiem biegu

Zmęczona, z niewielkim wspomaganiem(jak widać na załączonym zdjęciu) ale szczęśliwa dobiegłam do końca. To nic, że na końcu, ważne że się nie poddałam i dałam radę. A kiedy na mojej szyi zawisł piękny medal, pomyślałam sobie, że każdy tutaj jest zwycięzcą, bez różnicy, które tak naprawdę zajął miejsce! 

Wracając do domu naszła mnie jeszcze jedna myśl, że oprócz wspomagania ziemskiego dostałam jeszcze jedno - z samych niebios. Bo może gdzieś tam ksiądz Henryk mi kibicował i dodawał otuchy ciesząc się, że ktoś reprezentował naszą salezjańską parafię w biegu, któremu patronował założyciel księży salezjanów :).