1483. Słowo "ołtarz" znaczy "stół"

Dwa lata temu, tuż po ogłoszeniu narodowej kwarantanny, ktoś wszedł do naszej miejskiej bazyliki i powywracał ołtarz, połamał stojący przy nim krzyż i świece. Ogólnie były limity 5 osób na Mszy, ale kustosz tego uświęconego miejsca postanowił mimo wszystko zostawić je otwarte przez cały dzień. Nie chciał pozbawiać wiernych chociaż adoracji Najświętszego Sakramentu. Bo każdy mieszkaniec mojego miasta wie, że jeżeli chce w ciągu dnia nawiedzić jakąś świątynię, to z całą pewnością może to być Bazylika Najświętszej Maryi Panny Królowej Anielskiej, która jest otwarta od porannej do wieczornej Mszy świętej. 
To nie jest oczywiście tak, że wnętrze bazyliki jest pozostawione na ten czas same sobie i niech się dzieje wola nieba. Przez większość dnia któryś z księży siedzi w konfesjonale, a i w środku jest założony monitoring. Niestety to nie wystarczyło i w pewną marcową sobotę pijany mężczyzna wkroczył do środka kościoła, a efekt jego "wizyty" widać poniżej.

Bałagan dosyć szybko uprzątnięto, sprawcę czynu złapano. Jednak jakby nie patrzeć, miejsce sprawowania kultu zostało zbezczeszczone. Na prędce zorganizowano jakiś tymczasowy stół improwizujący ołtarz, wiadomo jednak było, że prędzej czy później parafia będzie musiała sprawić sobie ołtarz z prawdziwego zdarzenia.
Bo przecież ołtarz można porównać do najważniejszego miejsca w większości domów - stołu. Tak samo jak stół gromadzi członków rodziny i znajomych na posiłkach, tak też ołtarz gromadzi wiernych na Uczcie Pańskiej. Wiele kobiet wykorzystuje stół do przygotowania posiłków. Również na ołtarzu dokonuje się najważniejsza chwila podczas Mszy świętej - przemiana chleba w Ciało Chrystusa i wina w Jego Krew. Aż chce się powtórzyć za słowami jednej z pieśni: "Możesz wierzyć lub nie, to naprawdę dzieje się". Wiele stołów znajduje się na środku jadalni. I ołtarz umieszczany jest na środku, tak aby był widoczny dla każdego wiernego. O tym jak ważny jest to "mebel" niech świadczy to, że przed każdą Mszą świętą i po niej jest z czcią całowany przez sprawujących Eucharystię kapłanów. 
Kiedy po powrocie z Maratonu Trzech Jezior poszłam do bazyliki na wieczorną Mszę świętą, podczas ogłoszeń usłyszałam, że w pierwszą niedzielę października planowana jest uroczystość konsekracji kościoła. Trochę mnie to zaskoczyło, bo przecież świątynia została poświęcona równe 110 lat temu. Dopiero później ksiądz sprostował tą informację oznajmiając, że to nowy ołtarz zostanie konsekrowany. Co prawda w niedzielę 2 października od 5:30 byłam na wolontariacie podczas SilesiiMaratonu, miałam jednak nadzieję, że skończy się on na tyle szybko, że zdążę wrócić z Chorzowa do DG na godzinę 16:00. W ostateczności miałam wizję iść na Mszę do jakiegoś miejscowego Kościoła. Na szczęście misja depozyt zakończyła się po 14., a ja zmęczona ale szczęśliwa wracałam komunikacją miejską do domu.
Do świątyni dotarłam jakieś 10 minut przed uroczystością. Zasiadłam w ławce i czekałam na rozpoczęcie się Mszy. Ta zaś zaczęła się od procesyjnego wejścia księży, którzy ją koncelebrowali z biskupem na czele. Nie muszę Wam mówić, że wszystko miało niezwykle uroczysty i podniosły charakter, a na wydarzenie przybyli księża nie tylko z dekanatu, ale i z innych dąbrowskich parafii. O jego wyjątkowości świadczyło chociażby pokropienie wszystkich wodą święconą, odśpiewanie przez kantora(który też śpiewał psalm i sekwencję "Alleluja") Litanii do Wszystkich Świętych, okadzenie ołtarza po ofiarowaniu a także uroczyste "Te Deum" odśpiewane przez Lud Boży po obrzędach Komunii Świętej. Jednak najważniejsza chwila to ta pomiędzy homilią (nawiązującą do symboliki ołtarza oraz samego miejsca), a modlitwą wiernych, kiedy biskup namaścił ołtarz olejem, tak samo jak przed wiekami Bóg Ojciec namaścił swojego Syna Duchem Świętym i uczynił Najwyższym Kapłanem. Automatycznie przywędrowały do mnie obrazy z października 2005 roku, Roku Eucharystii, kiedy to nasza parafia została konsekrowana. Na koniec Mszy świętej delegacja księży oraz parafii podpisała specjalny akt poświęcenia ołtarza, żeby było dla potomnych.

Całość zakończyła się po niespełna dwóch godzinach. Zresztą już zaczęli schodzić się wierni na ostatnią, wieczorną Mszę świętą(z drugiej strony nie ukrywam, że jak tamtejszy ksiądz proboszcz się rozgada, to nigdy nie wiadomo kiedy zakończy). Na koniec każdy uczestnik uroczystości dostał pamiątkowy obrazek przedstawiający czczoną tutaj figurkę Matki Bożej Królowej Zagłębia(szczerze powiedziawszy to myślałam, że na wejście będą śpiewać lokalny hymn do tej Matki Bożej, ale poszli w tradycję i zaśpiewali "Królowej Anielskiej Śpiewajmy"), a za nią bazylikę z jej strzelistymi wieżami, których widok towarzyszy mi co dzień z okna od najmłodszych lat.

Nie muszę chyba mówić, że po szesnastu godzinach od wyjścia z domu oraz siedemnastu godzinach od pobudki wróciłam do niego ledwie żywa, za to pełna wrażeń. Trochę mnie tylko przerażało to, że nazajutrz wracałam po wakacyjnej przerwie na studia i to na godzinę 7:45, ale wierzyłam, że z Bożą pomocą jakoś dam radę :). A przy okazji w łepetynce ułożył mi się kolejny wiersz:

Jest taki stół

Jest taki stół,
na którym nigdy nie zabraknie Chleba,
co umocni mnie w każdym dniu życia.
Jest taki stół,
na którym stoi kielich z winem,
wyciśniętym z soczystych gron.
Jest taki stół,
za którym kapłan wznosi prośby
w imieniu całego ludu.
Jest taki stół,
gdzie co dzień staje się Największy cud,
przemiany Chleba w Ciało, a wina w Krew Najświętszą.
Jest taki stół,
co na środku świątyni,
i każdy go widzi.
Jest taki stół,
bo słowo "ołtarz" znaczy stół,
gdzie Bóg w Chlebie i Winie daje się nam codziennie cały...