1526. Wyczekiwane ferie

Wczoraj zdawałam mój ostatni egzamin z tej sesji - z psychopatologii. Chociaż nie wiem, czy bardziej walczyłam na nim z kolejnymi podchwytliwymi pytaniami od prowadzącej wykłady z tego przedmiotu, czy może z gorączką i ogólnym osłabieniem, które towarzyszą mi od kilku dni. Ale dałam radę, zdałam pozytywnie kolejny przedmiot i jestem krok do przodu. W związku z tym wreszcie nadszedł ten moment, kiedy wszelkie wypożyczone z bibliotek książki o charakterze naukowym mogą zostać do nich zwrócone. Ja zaś po zdaniu siedmiu egzaminów na dwóch kierunkach mogę na najbliższych 12 dni odetchnąć z ulgą. Oceny mnie satysfakcjonują, chociaż w niektórych przypadkach mogłyby być lepsze. Z drugiej strony moja najgorsza ocena to 4, więc też nie jest tak całkowicie miernie. Nawet jest dobrze, zważając na mój aktualny rozkład dnia. A w "nagrodę" pokusiłam się nawet na zakup książki dotyczącej polskich lekkoatletów.

Trudno mi uwierzyć w to, że to już ostatni semestr na licencjacie z nauk o rodzinie. Przecież dopiero co poszłam na pierwsze zajęcia na wydziale z podstaw filozofii. Były to jedyne zajęcia w formie stacjonarnej na pierwszym roku. Zdążyłam jeszcze porozmawiać z jedną z dziewczyn. Następne stacjonarne miały być w następnym tygodniu (w pozostałe dni zajęcia były zdalne). Do tego momentu przyszło jednak rozporządzenie o całkowitym przejściu uczelni na nauczanie zdalne. Wskutek tego cały pierwszy rok uczyliśmy się przylepieni do ekranów swoich komputerów. Chyba dlatego też nie wytworzyły się między nami żadne szczególne więzi. To nie jest oczywiście tak, że wszyscy patrzymy na siebie wilkiem, ale nawet z niektórymi ludźmi z pedagogiki mam lepszy kontakt dzięki nauczaniu hybrydowemu. Teraz czeka nas ostatnia prosta, podczas której przyjdzie nam się zmierzyć m.in. z takimi przedmiotami jak naturalne metody planowania rodziny, opieka paliatywna, podstawy psychoterapii, podstawy diagnozy pedagogicznej, rodzina w religiach i kulturach świata oraz seminarium dyplomowym. Dodatkowo każdy z nas musiał sobie wybrać jakiś wykład monograficzny - w moim przypadku jest to monograf "Kościół wobec świąt i zwyczajów pogańskich". 

W ciągu tych niecałych dwóch tygodni trzeba trochę zająć się pracą licencjacką. Nie mam w jej pisaniu jakiś specjalnych zaległości, nawet jestem ciut do przodu. Chciałabym jednak aby tak zostało. 

Wraz z pozostałymi animatorami z Oratorium planujemy zrobić oratoryjną Drogę Krzyżową. Marzy mi się, aby były dwie: jedna dziecięca, a druga młodzieżowa i animatorska. No i jeszcze mam dwa marzenia. Jedno to oratoryjne czuwanie podczas jednego dnia Triduum Paschalnego. Najlepiej Wielkiego Piątku, bo mam pomysł jakby to mogłoby wyglądać. A drugie to półkolonie, które kiedyś były wizytówką naszej parafii. Jak dobrze pójdzie, to za rok zrobię na uczelni kurs kierownika kolonii i będziemy bardziej niezależni. Jednak teraz jesteśmy zdani na humor i dobrą wolę proboszcza. Zastanawia mnie jednak, czy wikary nie ma takich uprawnień. Z drugiej strony, gdyby je miał to może by zrobił półkolonie zimowe? Chociaż tak naprawdę będę szczęśliwa, jak proboszcz pozwoli nam na chociażby jedną Drogę Krzyżową. Jednak niech ponegocjują z nim inni - nie lubi mnie, więc jest dużo większe prawdopodobieństwo, że szybciej przystanie na tego typu pomysł, kiedy pójdzie z nim ktoś inny niż ja.

W tym roku postanowiłam postarać się o dofinansowanie do zakupu mobilera w ramach likwidacji barier technicznych. Z jednej strony jestem dość sceptycznie do tego nastawiona, bo kiedy ostatnio składałam wniosek o dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego (zrobiłam to zaraz na początku roku, żeby nie było), to otrzymałam odpowiedź, że owszem, kwalifikuję się, ale pieniądze zostały już rozdysponowane między osoby ze znacznym stopniem. Właśnie, nie podoba mi się w programach PFRON to, że dostają pieniądze na wszystkich. W ten sposób wszystko idzie w pierwszej kolejności na znaczny stopień, więc podejrzewam, że ci z lekkim mało co dostaną. Bardziej sprawiedliwe byłoby, gdyby były cztery pule: dla dzieci i młodzieży, dla dorosłych ze stopniem znacznym, umiarkowanym i lekkim. Wtedy każdy miałby szansę coś dostać, nawet gdyby rozpatrzono mniejszą ilość wniosków. Ale wtedy ten, który nie dostał dofinansowania w roku A, miałby większe szanse w kolejnym. Z drugiej jednak strony, wnioski o likwidacje barier technicznych są rzadziej składane niż inne. A dla mnie nawet gdyby przyznaliby mi ten tysiąc złotych to byłoby sporą ulgą. Poza tym wrócę do trenowania lekkiej, tylko pod inną postacią. I mam nadzieję, że z dużo lepszym trenerem. Bo ten obecny to jakaś porażka. Zamiast się posuwać do przodu, albo przynajmniej stać w miejscu, to przy nim zaczęłam się bardziej cofać niż wtedy, kiedy wcale nie trenowałam. Może i jest "dobry" w konkurencjach technicznych (ciekawa jestem jakie Młodsza miałaby wyniki, gdyby nie dodatkowe treningi z kimś innym), ale jak dla mnie w biegowych wcale się nie sprawdza. Co wyjdzie z dofinansowania dowiem się dopiero w kwietniu, a więc całkiem niedługo.

Trzymajcie się ciepło!