1540. Prawie a wiosna

Nauczanie hybrydowe ma to do siebie, że część zajęć jest zdalna, a część stacjonarna. Na UŚiu jest tak, że wykłady w tygodnie nieparzyste są zdalne, a w parzyste - stacjonarnie. Ćwiczenia, fakultety i monografy raczej wszystkie są stacjonarnie. Przy planach zajęć zawsze jest legenda mówiąca, który tydzień jest parzysty, a który nieparzysty. W zasadzie jak wszystko idzie ciągiem, to człowiek z automatu wie, który z nich jest. Gorzej, jak wypada jakaś przerwa, chociażby świąteczna. Wtedy już można się pogubić.

Kiedy choruje się w tygodnie nieparzyste w zasadzie nic się nie traci z wykładów. No, chyba że student nie zaloguje się na platformę, na której są one prowadzone, ale to już jego strata. Pech chciał, że moja niespodziewana choroba wypadła w większości na parzysty tydzień. Oczywiście nieobecność na ćwiczeniach mam usprawiedliwioną, ale akurat w parzyste tygodnie mam ich więcej, niż w nieparzyste (np. na NoRkach ćwiczenia są tylko w parzyste tygodnie). A więc więcej mam do nadrobienia. W dodatku trzeba uzupełnić brakujące wykłady. No, trudno. Jakoś sobie poradzę. Nie pierwszy raz.

Za to pierwszy raz mieliśmy spotkanie w tygodniu animatorów Oratorium z jego opiekunem. Zazwyczaj takie spotkania organizacyjne były w sobotę po zakończeniu zajęć. Co prawda przez to spotkanie wróciłam do domu dopiero o godzinie 21 (a wyszłam z niego przed 9), ale warto było. Każdy mógł się wypowiedzieć w sprawie tego, co chcemy robić. Jako że mam ukończone studia z turystyki religijnej zgłosiłam się jako ochotnik do przygotowania programu wycieczki z dzieciakami do Krakowa. Trochę mam obawy, ale z drugiej strony sporo zajęć na uczelni poświęciliśmy na programowaniu wycieczek, więc nie powinno być źle. Co dla mnie najważniejsze, wyjazd planowany jest na kwiecień, a więc jeszcze przed moim sezonem lekkoatletycznym (właśnie teraz widzę, że muszę wycofać moją obecność w Oratorium 13 maja, bo wtedy mamy pierwsze z nich w Słubicach, a byłam pewna, że zaczynamy tydzień później), a więc będę mogła z nimi jechać. Może nawet uda mi się coś im opowiedzieć o mieście, i wtedy okaże się, że nauka nie poszła w przysłowiowy las?

Żegnam się z Wami pierwszymi oznakami wiosny, które mi towarzyszą, kiedy zmierzam na zajęcia z pedagogiki. Co prawda najczęściej czas mnie goni, kiedy muszę przemieścić się z jednego wydziału na drugi. Jednak czasami warto przystanąć na chwilę i zadumać się nad pięknem otaczającego nas świata.

Trochę słabo, ale widać pierwsze, nieśmiałe pączki

Tutaj już nieco lepiej są one widoczne

I tutaj krzew zapączkował

A tu już wyraźnie rozwinął się kwiatek

Nie widziałam żadnych innych kwiatków wyrastających wprost z ziemi, więc ucieszył mnie ten widok