1569. Przedmaturalne przemyślenia

Za tydzień matura. Chyba pierwszy raz od trzech lat nie przejmuję się tym, czy Młodsza w końcu ją zda, czy też nie. Zauważyłam, że jej samej jest to wszystko jedno. A skoro jej jest wszystko jedno, to dlaczego ja mam się tym denerwować? Swoją zdałam dawno temu powyżej oczekiwań wszystkich, a zwłaszcza mnie samej*. I myślę, że tak jest najlepiej - zdać wszystko jak najszybciej i mieć wszystko z głowy.
Od czterech lat próbuję Młodszej wbić do głowy, to wiadomości z arytmetyki, to z algebry, trygonometrii, czy też mojej ukochanej statystyki i rachunku prawdopodobieństwa (i oczywiście z pozostałych działów matematyki). Może nie jestem najlepszym dydaktykiem, bo dopiero rok temu poznałam tajniki tejże dziedziny pedagogiki, ale się staram. Tylko co mi po staraniach, kiedy Młodsza nie jest niczym zainteresowana, poza tym co się dzieje w jej smartfonie, nie robi "zadań domowych", czasami wręcz bez uprzedzenia nie przychodzi na umówione spotkania. Z tego co wiem od jej mamy, a mojej cioci, nie chodzi na żadne inne kursy przygotowawcze. Ciemno to widzę, zwłaszcza że według mnie jej braki sięgają jeszcze materiału gimnazjalnego. A na wymarzony AWF nie dostanie się tylko dlatego, że jest w kadrze Polski. To tak niestety nie działa.
Pozytywnie zaskoczył mnie natomiast Maxym. Bo Kropka co rusz daje mi znać o swoich ocenach. Mimo tego, że w środku roku zmieniła szkołę (z klasy matematyczno - biologiczno - chemicznej z rozszerzonym angielskim w liceum, na klasę o profilu technik analityk w najlepszym technikum na Śląsku), a wraz z nią życie o 180 stopni, to na razie oprócz dosłownie kilku 3, ma same 4, 5 i 6. Zdolniara. Maxym natomiast ostatnio sam z siebie wziął się za naukę. Średnią na koniec roku raczej nie dorówna Kropce, przynajmniej w tym roku, ale jest szansa, że podniesie ją o ponad 1 w stosunku do poprzedniego. Ostatnio robiłam z nim projekt z fizyki, za który dostał 4. A jaki był z tego dumny. A ja z nim. Za trzy lata i jednego, i drugiego czeka matura. O Kropkę jestem dziwnie spokojna. Pomimo tego, że aktualnie mieszka wraz z siostrzeńcem w Domu Dziecka, jest też ambitna i chce się uczyć. Nie wiem, co jeszcze musiałoby się stać, żeby zmieniła swoją postawę. O Maxyma w sumie też. Od początku nastawiał się bardziej na zdobycie tytułu technika spedytora, niż zdanie matury, i do zawodu bardziej się przykłada. A jak jeszcze napisze maturę, to będę go nazywać mistrzuniem.

* wiem, że to mało ambitne, ale założyłam, że z polskiego wystarczy mi 30 % (przez nielogiczny klucz odpowiedzi, szczególnie wypracowań), tak samo z niemieckiego (całe 3 lata słyszałam, że nie zdam jej, zwłaszcza części ustnej przez wadę wymowy), tymczasem z jednego i drugiego miałam wyniki powyżej 75% z pisemnych i odpowiednio 100% i 90% z ustnych, a o resztę się nie martwiłam