Lubię chodzić po górach, chociaż nieczęsto mam ku temu okazję. Najbardziej brakuje mi towarzysza, z którym mogłabym zdobywać kolejne szczyty. Wszystko dlatego, że boję się zaproponować Bacy wspólne w nie wyjście. Z jednej strony wiem, że na 75% by mi nie odmówił, ale z drugiej strony wiem, że ma dziewczynę. A ja już raz zostałam pobita przez zazdrosną dziewczynę jednego z moich szkolnych kolegów i dziękuję. Powód był błahy - pomagałam mu w zadaniach z matematyki albo fizyki (pomagałam mu w tych, i w tych, ale nie pamiętam, po czym miało miejsce to zdarzenie), a tamta dziewczyna myślała, że to coś w rodzaju randki. Skutek był taki, że przez następny tydzień nie pokazywałam się w szkole, żeby nikt nie drążył tematu moich siniaków. Studencki Klub Górski na ten semestr zakończył swoją działalność, kolejne podboje gór planuje dopiero w następnym roku akademickim. Na razie więc zdobywam góry palcem po mapie i myszką w internecie. Lubię je, chociaż wiem, że niosą z sobą pewne niebezpieczeństwo.
Dlatego z jakimś takim drżeniem serca przyjęłam wiadomość, że gdzieś tam w dalekich górach zginął specjalizujący się we wspinaczce sportowej, a prywatnie mąż utytułowanej polskiej biegaczki narciarskiej Justyny Kowalczyk 38-letni Kacper Tekieli.
Tą smutną informację jako pierwszy podał portal dts24.pl, a potwierdził ją dyrektor Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki, Jerzy Natkański. Dodał też, że dzisiaj udało się odnaleźć jego ciało.
Kacper Tekieli urodził się 23 listopada 1984 roku. Był specjalistą we wspinaczce sportowej - ten tytuł nadał mu Polski Związek Alpinizmu. W Tatrach przeszedł w przybliżeniu 300 dróg wspinaczkowych, wśród nich najważniejsze ściany górskie. Z czasem uczestniczył w wyprawach na Makalu i Broad Peak Middle, pokonał też liczne drogi w Alpach (m.in. "Trylogię Alpejską" północnych ścian: Eigeru, Matterhornu, Grandes Jorasses), Kolorado, a także na Alasce i Nevadzie.
Silnie angażował się w himalaizm. W 2016 roku wziął udział w wyprawie na Shivling, gdzie razem z Pawłem Kaczmarczykiem dotarł do śmiertelnie rannego Łukasza Chrzanowskiego, chcąc mu pomóc.
W 2019 roku dokonał podwójnego trawersu Matterhornu (przejścia wszystkich czterech grani z dwukrotnym zdobyciem wierzchołka w ramach jednej akcji górskiej). Był też nominowany do najbardziej prestiżowej nagrody Piolet d'Or za wejście nową drogą na położony w Norwegii Snovasskierdingan.
W sierpniu 2020 roku Tekieli zdobył wszystkie szczyty Wielkiej Korony Tatr, poprawiając poprzedni rekord o ponad 11 godzin. Natomiast w marcu 2021 razem z Maciejem Ciesielskim i Piotrem Sułowskim jako pierwsi ludzie w historii przeszli Expandera w zimowych warunkach.
We wrześniu 2020 roku Kacper Tekieli poślubił Justynę Kowalczyk, a rok później na świat przyszedł ich syn, Hugo.
Uwagę przykuwa jego ostatni wywiad, w którym opowiadał o swojej pasji do gór -> https://sport.interia.pl/gory/news-kacper-tekieli-jeden-z-ostatnich-wywiadow-mowiac-wprost-to-b,nId,6785535
![]() |
| Kacper Tekieli: 23 listopad 1984 - 18 maj 2023 (źródło zdjęcia) |
Góry są piękne i kuszące, nie można jednak zapominać, że są też niezwykle niebezpieczne i zdradzieckie!

Tak to prawda, góry są groźne .Uważam że ci ludzie to straszni ryzykanci , pozdrawiam cieplutko.
OdpowiedzUsuńNie cierpię gór. Nie dość, że wszędzie jest pod górkę i człowiek musi dymać z jęzorem na brodzie, to jeszcze zasłaniają widoki. A że łażenie po nich jest bez sensu i do tego niebezpieczne, każdy dzieciak wie, więc wcale mi nie żal tych, którzy nie wiadomo po co tam się pchają, a potem giną. Mają mózgi? mają. To niech z nich korzystają. A jak nie, to niech ponoszą konsekwencje, za głupotę się płaci.
OdpowiedzUsuńMyślę sobie, że ci, dla których góry są wielką pasją i życiem, gdyby mogli sami wybierać, woleliby może właśnie taką śmierć - w trakcie zdobywania szczytów, a nie np. w chorobie w łóżku. Trochę tak jak kiedyś rycerze pragnęli śmierci na polu walki.
OdpowiedzUsuńSwoją drogą do czego zdolne są zazdrosne kobiety...
Buziaczki.
Mnie też bardzo poruszyła ta tragedia, nie jestem w stanie sobie wyobrazić jak się teraz musi czuć Justyna Kowalczyk. Jakoś nigdy nie byłam specjalną fanką narciarstwa ale cieszyłam się kiedy wygrywała. Nie mogę uwierzyć, że teraz musi zmierzyć się z tak przeogromną stratą, z całego serca Jej współczuję i płakać mi się chce kiedy pomyślę, że mały Hugo będzie dorastał bez Ojca...
OdpowiedzUsuńWielka strata... :( Niestety, góry są niezwykle wciągające. Człowiek nigdy nie wygra z naturą.
OdpowiedzUsuń