Człowieka nie było zaledwie pięć dni w Kościele. W swoim parafialnym kościele, żeby nie było. Nie wydaje mi się, abym była świętoszkowata, czy coś w tym rodzaju. Po prostu lubię nabożeństwa majowe i tyle. A że czasami zostaję potem na Mszy świętej (oczywiście, jak pozwala mi na to czas), to już swoją drogą. Powiedziałby ktoś: "Przecież to nic, nikt nie zauważy nieobecności jednego człowieka, siedzącego gdzieś na końcu świątyni". Tymczasem zupełnie nieoczekiwanie dostałam całkiem miłego SMSa od parafialnego katechety z pytaniem, czy wszystko w porządku, bo dawno mnie nie widział. Hm... dawno? Zaledwie wspomniane 5 dni. Prawie tyle, co nic. Z drugiej strony miło, że z perspektywy ołtarza dostrzega kto jest, a kogo nie ma. Z trzeciej zaś strony - widać tutaj wyraźny kontrast pomiędzy proboszczem, a jego współpracownikami. Ksiądz katecheta przynajmniej odpowiada na pozdrowienia...
Ale spokojnie, pójdę dzisiaj do Kościoła, to może i go zobaczę. O ile tylko będzie miał dzisiaj nabożeństwo, tudzież będzie sprawował / koncelebrował wieczorną Mszę świętą. Skoro tak wszystko bacznie obserwuje, to powinien być zadowolony z mojej obecności. Przynajmniej w teorii.
Właśnie mi się przypomniało, jak w zamierzchłych czasach straszono nas, dzieci, żebyśmy zbytnio nie kręcili się w ławkach, bo księża z ołtarza wszystko widzą i jeszcze nie udzielą nam rozgrzeszenia w sakramencie pokuty i pojednania. W zasadzie to pierwsza część się zgadza, a druga to po prostu kwestia interpretacji.
Jeszcze muszę podskoczyć i zobaczyć jak tam żyje ksiądz niosący światło. Podczas mojej niedostępności na miejscu miałam z nim co prawda kontakt meilowy (który jest tańszy niż dzwonienie za granice naszego kraju), jednak słowo pisane to nie to samo co słowo mówione, a tym bardziej widok wizualny. Mam coś dla niego, coś zupełnie specjalnego, unikatowego, coś, co nie miało prawa normalnie się wydarzyć znając mój sceptycyzm do tego typu spraw. A jednak, stało się sprawiając, że przeżyłam jedną z najbardziej wyjątkowych chwil w swoim życiu. I wtedy automatycznie pomyślałam sobie o księdzu niosącym światło, o jego walce z chorobą i tym, jak to wszystko znosi. Tak, jakby tamto trwające moment dotknięcie miało moc podróżowania w czasoprzestrzeni...
Teraz czekają mnie 2 - 3 dni odpoczynku i na nowo trzeba będzie działać. Mam nadzieję, że poniedziałek okaże się jednak wolny, a przynajmniej nie będzie trzeba iść na zajęcia, tylko będą one on-line, jak było wspominane ostatnio. Trochę cienko, że być może będą się one odbywać w godzinach mojej pracy, ale może uda mi się połączyć jedno z drugim.
Mnie tez tak babcia mówiła jak byłam mała, żebym się nie kręciła w ławce, bo ksiądz z ołtarza wszystko widzi. Starałam się być grzeczna i skupić na mszy, ale wiesz jak to jest. Mówią że dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane. Ja to średnio lubię nasz kościół parafialny, gdyż jest on taki jakiś zimny w środku i mało przytulny. Bardzo lubię wstąpić do któregoś kościóła w starym mieście wtedy czuje ducha tego domu Bożego.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie
Kasinyswiat
Jak dobrze jest być jednak zauważalnym :)
OdpowiedzUsuńDobrze, że są ludzie, którzy z troską pytają: gdzie jesteś? Wyobraź sobie Karolinko, że Danusia wypatrzyła Cię w tv.
OdpowiedzUsuńTak dobrze czasem być dostrzeganym. Często nie interesujemy się drugim, zwłaszcza samotnym człowiekiem.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam serdecznie z moich zielonych stron
To miłe że się o Ciebie zatroszczył:)))Pozdrawiam serdecznie:)))
OdpowiedzUsuńTaki sms na prawdę był miły :).
OdpowiedzUsuńU nas kiedyś ksiądz na mszy szkolnej upomniał z ołtarza dwóch chłopców, bo się głośno zachowywali i jak podeszli po komunię, to im jej nie dał...
Są ludzie, których nieobecność odczuwa się z pełną mocą, nie mam wątpliwości, że jesteś jedną z nich. Codziennie byłaś i nagle Cię nie ma i to nawet przez kilka dni, to bardzo miłe, że ksiądz się zainteresował tym co się u Ciebie dzieje.
OdpowiedzUsuń