1607. Mam nad czym myśleć

 - Lolek, Ksiądz który będzie błogosławiony woła cię do dziekanatu - głos Niki oderwał mnie od opracowywania kolejnego arkusza zawierającego pomiar temperatury oraz ocenę śluzu i ujścia pochwy. Takich rzeczy uczymy się na zajęciach z Naturalnego planowania rodziny. Ostatnio większości z nas nie było, teraz nadrabialiśmy zaległości, bo w przyszłym tygodniu już ma być zaliczenie. Najlepsze jest to, że w tym samym czasie mam kolokwium zaliczeniowe ze statystyki na pedagogice. Na szczęście pani od NPR zgodziła się, abym zdawała jej to na dyżurze, głównie dlatego, że planowo nie mamy tych zajęć. Trochę mnie zdziwiło to nagłe wezwanie, wszak ostateczny kosztorys wyjazdu zostawiłam w poniedziałek w dziekanacie, a rozliczenie podpisałam wczoraj.
- A mówił czego chce?
 - Nie, tylko kazał wezwać panią Karolinkę...
A to już zupełnie dziwnie brzmiało (w sensie, że zdrobnienie). Nie wiedząc czego się spodziewać poprosiłam resztę, aby mnie usprawiedliwiła i zbiegłam trzy piętra w dół. W budynku jest oczywiście winda, ale zjazd nią to nie to samo co zeskok z trzech ostatnich schodów łączące poszczególne etaże. Tak właściwie to zakładałam, że coś źle mu podliczyłam. Ewentualnie, że wczoraj podpisałam za mało kartek i dlatego mnie wzywają. Po części miałam rację.
Kiedy weszłam do dziekanatu, pani w nim urzędująca spojrzała najpierw na mnie, a potem na księdza.
 - Ale ta pani już wczoraj u mnie była - oznajmiła.
 - Aaa... to kogo jeszcze brakuje? - odpowiedział podchodząc w moim kierunku.
 - ABC oraz XYZ.
 - Zaraz do nich zadzwonię. - brzmiała jego odpowiedź, po czym wyciągnął dłoń w moim kierunku - Dzięki za rozliczenie, sam bym tego lepiej nie zrobił. Przemyślała pani to, co napisałem w meilu?
Orzesz (ko!) - że tak ściągnę to powiedzenie od gordyjki. Kiedy w niedzielę przeczytałam tą wiadomość od niego, myślałam, że żartuje. Oczywiście w przedostatnim zdaniu. Bo myślę, że odpowiedzi na grad moich pytań są jak najbardziej prawdziwe. Teraz zaś miałam nadzieję, że zapomniał. Bo ja szczerze powiedziawszy może nie tyle zapomniałam, ile o tym nie myślałam.

A zaczęło się to tak:
Wszelkie wyjazdy studyjne są finansowanie w większości ze środków uczelnianych. Te zaś są pozyskiwane z funduszy zewnętrznych. Oczywiście nic nie jest finansowane w 100%, bo jakąś trzeba wyłożyć, jest ona jednak stosunkowo niewielka w stosunku do całości kosztów wyjazdów. To zaś wiem z doświadczenia - w tym roku niejako włączyłam się w organizację takiego wyjazdu, zarówno pod kątem kosztorysu, jak i opracowania planu zwiedzania po wykładach. Oczywiście wszystko pod okiem głównego organizatora podróży studyjnej, ale zawsze.
Jak można się domyśleć, wiąże się to z masą papierologii, zarówno przed, jak i po wszystkim. Jednym z takich dokumentów jest kwestionariusz kompetencji. Jeden oddaje się z dokumentami rekrutacyjnymi, drugi po powrocie z wyjazdu. Na początku zeszłego tygodnia Ksiądz, który będzie błogosławionym wysłał nam SMSa z prośbą, abyśmy przynieśli mu go wypełniony w ciągu najbliższych dni (do środy).  Ponieważ we wtorek miałam poranek wolny, postanowiłam, że właśnie wtedy mu go podrzucę, jeszcze przed zajęciami na pedagogice. Przez remonty, o których pisałam w ostatnim czasie, nie zdążyłam jednak dotrzeć na wydział przed 8. Toteż kiedy to się stało, trwały już zajęcia. Wiem, mogłam wejść na wykład i mu to dać, ale nie chciałam mu przeszkadzać. Zwłaszcza że opowiadał drugiemu roku teologii o naszym wyjeździe. Usiadłam na krzesłach przed salą i słuchałam co mówił. Nie, żebym podsłuchiwała, ale nie zamknął drzwi, a i sam jego głos jest dosyć mocny. Z planu zajęć wiedziałam (musiałam sprawdzić w jakiej sali mam go słuchać), że ma wykład z historii i archeologii biblijnej. Podobny przedmiot miałam w czasie studiów z turystyki religijnej, toteż po prostu byłam ciekawa, w jaki sposób go prowadzi. Jako temat zajęć miał zagadnienia związane z Arką Przymierza / Świątynią Jerozolimską. Tego z Romusiem na Papieskim nie przerabialiśmy, więc wszystkiego słuchałam z największym zainteresowaniem. A w mojej głowie pojawiło się tysiąc mniej lub bardziej skomplikowanych pytań związanych z poruszanym przez niego zagadnieniem.
Wraz ze skończonym wykładem postanowiłam do niego podejść z plikiem wypełnionych arkuszy papieru. Ale akurat wyszedł rozmawiać przez telefon. Wrócił tuż przed rozpoczęciem drugiego bloku zajęć.
 - Czego potrzeba? - zwrócił się do mnie.
Dałam mu ten cały kwestionariusz i dodałam, że podliczę mu wszystko, tylko w przyszłym (czyli w tym) tygodniu. Pokiwał głową, przejrzał czy wszystko mu wypełniłam i zniknął w sali. Ja zaś poszłam w swoim kierunku (chociaż kusiło mnie, aby zostać jeszcze i posłuchać).
Spokoju jednak nie dawały mi te pytania i przemyślenia związane z treścią wykładu. W końcu postanowiłam podzielić się nimi z nim w meilu. Raz, że na żywo z emocji pewnie bym wszystko pokręciła, dwa, pisząc widziałam co już poruszyłam, a co nie. Tuż przed wyjazdem na Spotkanie Młodych na Lednicę wysłałam mu meila z zaznaczeniem, że nie musi się spieszyć z odpowiedzią, w myśl zasady "nessum problema" poczekam tyle ile będzie trzeba. Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. Przyszła już w niedzielne popołudnie. Była dosyć rzeczowa, nawet pochwalił mnie za logiczny tok rozumowania pewnych zdarzeń. Mina mi zrzedła, kiedy dotarłam do zakończenia. Przeszło mi nawet przez myśl coś w rodzaju "aleś chłopie wymyślił".

*    *    *

 - Non sum dignus*. To się nie uda - odpowiedziałam mu, kiedy szliśmy uczelnianym korytarzem.

 - To już słyszałem dokładnie dwa tygodnie temu podczas audiencji generalnej w Watykanie (kiedyś Wam opowiem, co się wtedy stało).

 - Ale ja odpadnę w przebiegach...

 - A ja myślę, że z pani ogólną wiedzą nie będzie tak źle. Przecież ten pani meil był tak inteligentny, że sam zacząłem myśleć nad niektórymi zawartymi w nim sprawami (hm... czyżby uczeń przerósł mistrza). Zastanowi się pani nad tym? Chociażby dla poszerzenia i tak niemałych wiadomości.

Dla świętego spokoju powiedziałam, że tak. Zwłaszcza, że obiecał pomoc w razie potrzeby. Nikomu w grupie nie powiedziałam o czym rozmawialiśmy (tutaj też nie opisałam całej rozmowy), wszyscy myślą, że podpisywałam papierki. I może niech tak zostanie tak długo, jak tylko się da.

 - W ogóle jakoś licho pani wygląda.

 - Może, ostatnie dni trochę dały mi w kość.

 - A, bo to już końcówka studiów - rzekł jakby sobie przypomniał. Nauka to jedno (on chyba nawet nie wie o moim drugim kierunku), a problemy i troski codzienności to drugie. Księdzu niosącemu światło się pogorszyło. I chociaż to było do przewidzenia, to ciągle zastanawiam się, czy może lepiej byłoby go nie brać na tą Legnicę? - Praca napisana?

 - Prawie.

 - Teraz będzie kilka dni wolnego, to niech pani sobie trochę odpocznie - zalecił mi na koniec.

Postaram się na tyle, na ile będzie to możliwe.

* Non sum dignus - łac. nie jestem godna