1693. Pamiętam o

Nie wiem, czy i Wy tak macie, ale jak mi czasami coś się przypomni z przeszłości, to chodzi za mną i chodzi, i nie może odejść. Bardzo często wracają do mnie wydarzenia, które miały kiedyś miejsce, szczególnie na moich oczach, osoby, które spotkałam, miejsca, w których dane mi było być. Jeżeli mam te zdarzenia utrwalone na zdjęciach, albo opisane na blogu, bo już go prowadziłam, to jeszcze jest mi łatwiej wrócić do przeszłości. Jeżeli nie, polegam na własnej pamięci. 

Na przykład mam mało zdjęć z okresu, kiedy studiowałam zarządzanie na AWFie w Kato. Nie miałam wtedy aparatu fotograficznego, a nawet gdybym miała, to w zasadzie mało było rzeczy do utrwalenia. Zajęcia raczej były ciekawe, ale czy do tego stopnia abym je utrwalała na zdjęciach? Jedyne czego żałuję to tego, że nie mamy żadnego zdjęcia grupowego. Zresztą ze studiów z pracy socjalnej mam to samo. I z pedagogiki na Papieskim też. Trochę lepszą mam sytuację z studiów z turystyki religijnej, gdzie mam kilka zdjęć z wyjść i wyjazdów. Z turystyki i rekreacji na AWFie w Krakowie też mam jedno grupowe zdjęcie, z wycieczki do Sandomierza. Kilka mam też z Nauk o Rodzinie, ale żadnego z pedagogiki. Trzeba to nadrobić, bo powoli z tym kierunkiem finiszuję.

Brak zdjęć, czy też opisów, nie przeszkadza mi jednak w tym, abym w jednym momencie przywołała jakieś zdarzenie, czy to dobre, czy to złe. Pamiętam niektóre przedstawienia, jeszcze z podstawówki, wraz z tym kto co mówił. Pamiętam treść niektórych lekcji i wykładów, zarówno ze szkoły, jak i ze studiów. Nie wszystkich, ale tych które mnie szczególnie zaciekawiły, czy też zaskoczyły. Pamiętam niektóre kartkówki, sprawdziany, kolokwia. Pamiętam ludzi, z którymi chodziłam do klasy oraz grup na studiach, również tych, z którymi nie utrzymuję kontaktu. A może tych ostatnich szczególnie? Pamiętam też tych, którzy przewinęli się przez klub sportowy, scholę, oratorium, liczne wolontariaty. Nie wszystkich, bo niektórzy pojawili się w moim życiu tylko raz. Ale większość. 

Wiem, że niektóre moje wspomnienia mogą być zniekształcone przez upływ czasu. Ale myślę, że ważne, że po prostu są. I że nadają sens codzienności. Zwłaszcza kiedy uparcie rzuca nam ona kłody pod nogi. Dobrze jest wtedy wrócić do tego, co już było. I co w jakiś sposób zostało już pokonane. Nawet, jeżeli zostało się wtedy na pozycji przegranej. Bo nawet z życiowej porażki da się wyciągnąć jakąś lekcję.