1708. Nie-aktywne życie

Kiedy człowiek był młody, wyobrażał sobie, że jest w stanie podbić cały świat, a niepełnosprawność w niczym mu w tym nie przeszkodzi. Bo przecież w swoim mniemaniu był taki sam, jak inne osoby. Tak samo jak inni bawił się na placu zabaw, tak samo jak inni chodził do szkoły, w końcu oglądał te same programy telewizyjne. A że wiele czynności przychodziło mu o wiele wolniej, albo mówił tak, że trudno go było zrozumieć... Któż by się tym przejmował w wieku kilku lat? Zwłaszcza ktoś, kto żyje w miarę aktywnie. Byłam szczerze zdziwiona tym, co usłyszałam podczas memoriału w Wiśle od Ani: że w jej rodzinie praktycznie nikt nie wie, że ma zespół Aspergera, bo jej rodzice się bali, że rodzina tego nie zaakceptuje i się od nich odwróci, a poza tym nie będzie ona mogła w miarę aktywnie żyć.

Spojrzałyśmy po sobie z mamą Gaciocha ze zdumieniem w oczach, bo to co usłyszałyśmy było dalece odległe od mojego i Gaciocha życia. No tak, ZA łatwiej jest ukryć niż czterokończynowe MPD, ale nie o to chodzi. Chodzi bardziej o sam fakt takiego stereotypowego myślenia. I to nie u ludzi z zabitej dechami wsi, gdzie jeszcze można by było je jakoś wytłumaczyć, ale u wykształconych ludzi, pracujących na uczelniach. Przecież jako wykładowcy muszą stykać się ze studentami z różnego rodzaju niepełnosprawnościami. Jak już nieraz pisałam, aktualnie uczelnie są otwarte na każdego, kto tylko jest w stanie podołać ich programowi. Sama wielokrotnie byłam na roku z kolegami i koleżankami również borykającymi się z różnymi ograniczeniami. 

Wydaje mi się, że ani ja, ani Gacioch, ani wielu naszych koleżanek i kolegów zmagających się z niepełnosprawnością nie było zbytnio odrzuconych przez rodzinę. Może nie zawsze byliśmy akceptowani przez otoczenie, ale przecież i my mamy swoje sympatie i antypatie i też nie wszystkich dookoła lubimy, nawet wśród członków rodziny. Ja na przykład nie pałam miłością do niektórych ciotek, ale toleruję je w swoim towarzystwie. Normalna sprawa. Podobnie jest wśród znajomych. Są tacy, za którymi skoczyłabym w ogień, i tacy, w których towarzystwie nie czuję się zbyt komfortowo. I to będzie działało też w drugą stronę, są ludzie, którym z całą pewnością będę zawadzać na drodze. Nikt nigdy nie będzie przyjacielem wszystkich, tak po prostu.

Żyliśmy, i w dalszym ciągu żyjemy, też w miarę normalnie. Chodziliśmy do szkoły, do kina i teatru, jeździliśmy na karuzelach i szybowaliśmy do nieba na huśtawkach, spędzaliśmy czas z rówieśnikami, jak nie naszymi, to naszego rodzeństwa. I ja, i Gacioch od 10, 11 roku życia trenujemy lekką atletykę - najpierw w ramach SKSu, a następnie klubu sportowego "Start Katowice". W podstawówce i gimnazjum oboje należeliśmy też do harcerstwa szkolnego. Ja dodatkowo byłam członkiem Szkolnego Teatru Amatorskiego, występowaliśmy nie tylko w naszym mieście, ale też i w innych. Chodziłam na tzw. Oazę, a kiedy tylko zapaliło się dla mnie zielone światło, to na parafialne Oratorium. Do dzisiaj śpiewam w parafialnej scholi. Podróżujemy. Najpierw zwiedzaliśmy Polskę, potem - świat. Nawet wyjazd na turnus rehabilitacyjny dla wielu z nas był okazją do odwiedzenia dotąd nieznanych miejsc. Mnie udało się znaleźć zatrudnienie, które daje mi nie tylko wiele satysfakcji, ale i stabilność finansową.

Trudno więc powiedzieć, że prowadzę nieaktywne życie. Albo że nie mam znajomych. Wręcz przeciwnie, mam sporą liczbę znajomych, którzy akceptują taką, jaka jestem, że wszystkimi moimi niedoskonałościami i wadami (a tych nie brakuje). Gdyby tak przejrzeć całego mojego bloga można się dowiedzieć, że niepełnosprawność nie musi być powodem do ograniczeń w aktywności. Owszem, może być przeszkodą, owszem, może się okazać, że czemuś nie będziemy w stanie podołać, czy też zrobić. Nie warto bowiem przekładać sił nad zamiary, znam to z autopsji. Warto raczej wykorzystywać swoją wiedzę i umiejętności w codziennym życiu. Ktoś mi kiedyś powiedział, że mam łatwiej, ponieważ mieszkam w mieście. Być może, ale ileż to mieszkańców miast wegetuje twierdząc, że nie ma co robić. Nie wiem, może się mylę, może moje myślenie jest błędne bo nie mieszkam na co dzień na wsi, ale według mnie miejsce zamieszkania nie ma dużego znaczenia. Spędzając wakacje u babci, bez telewizora, telefonu, komputera, też potrafiłam zorganizować sobie czas. Chodząc wypasać krowy brałam książki, kredki, blok rysunkowy, karty do gry, nawet szachy. Jak byłam sama na łące - czytałam albo rysowałam, jak z kimś - graliśmy i rozmawialiśmy. Lubiłam podglądać przyrodę, a jednocześnie wymyślałam kolejne Pokemony. Biegałam, bo trening się sam nie zrobi, a kuzyni mierzyli mi czas stoperem. Chodziłam po okolicy, a potem robiłam mapki okolicy. Kto wtedy słyszał o aplikacji GoogleMaps? Chyba nawet nie istniała jeszcze.

Jak ktoś chce, to znajdzie sposób na aktywności w swoim życiu. Bez względu na to, czy jest pełnosprawny, czy nie, czy mieszka w mieście, czy na wsi.