1742. Coraz bliżej konferencji - coraz więcej konkretów

Powoli krystalizuje się sprawa konferencji "Między katedrą, a katedrą", o której pisałam Wam w >>TYM<< wpisie. W pierwszej połowie lipca, po tamtym spotkaniu on-line, nie za bardzo wiedziałam na co się piszę. Jedyne co do mnie dotarło to tyle, że będzie dotyczyła (wstępnie) szeroko pojmowanego wypalenia, że będzie w drugiej połowie listopada oraz... że jestem w komitecie organizacyjnym. Co prawda jeszcze wtedy nie wiedziałam, czy w dalszym ciągu będę studiować na WTLu, ale już wiedziałam, że będę pomagać w organizacji wszystkiego. 
Dopiero teraz dowiedziałam się więcej szczegółów. M.in. poznałam konkretny termin, założenia, a nawet pełen tytuł. Dostałam też pierwsze zadanie - znaleźć meile do kół naukowych z różnych uczelni w naszym kraju i napisanie do nich wiadomości z informacjami o konferencji. I właściwie już mam zrobioną bazę, teraz tylko trzeba jakoś ciekawie ująć to w słowa i jak najszybciej wysłać te meile. Plus konferencji jest taki, że jest ona interdyscyplinarna, a więc temat można "ugryźć" od różnych stron (nawet kiedy druga część jej tytułu sugeruje co innego). To przede wszystkim trzeba ująć w wysyłanych informacjach.
I na razie na tym na razie koniec. To znaczy prawie koniec, bo inne osoby mają za zadanie napisanie do prelegentów wygłaszających wykłady inauguracyjne i dopracowanie szczegółów ich wystąpień. O wystąpieniach pozostałych prelegentów będzie można myśleć wtedy, gdy nadeślą oni propozycje swoich wystąpień - wtedy umieści się ich w poszczególnych sekcjach, a to znowu pozwoli na ustalenie maksymalnej ilości czasu, jaką będą mogli przeznaczyć na swój wykład.
Ogólnie to dostałam propozycję wygłoszenia na tej konferencji prelekcji w nawiązaniu do mojej pracy licencjackiej z Nauk o Rodzinie. W sumie nauczanie uczniów będących uchodźcami z ogarniętej wojną Ukrainy może poniekąd prowadzić do wypalenia zawodowego nauczycieli, więc w jakiś sposób wiąże się to z jej myślą przewodnią. Ale z drugiej strony - ja i wygłaszanie wykładu? Nie za bardzo idzie to w parze. Co prawda już raz wygłaszałam całkiem sama prelekcję, wydaje mi się, że wyszło całkiem nieźle, ale... No właśnie, zawsze mam jakieś "ale". A może jednak powinnam spróbować, skoro promotorka sama wyszła z taką propozycją? Gdyby uważała, że to wszystko jest bez sensu, to przecież by tego nie robiła. Muszę dokładnie przeanalizować przysłowiowe za i przeciw tego wszystkiego. A potem zdecydować, co dalej.

I na koniec dnia, w nawiązaniu do zbliżającej się wycieczki do Wadowic i Kalwarii Zebrzydowskiej dostałam SMSa od księdza Niosącego Światło. Jakoś mnie on podniósł na duchu i umocnił wewnętrznie. I tylko żałuję, że jego samego tam nie będzie. Może innym razem... Tak, będzie jeszcze wiele ku temu okazji...