1750. Halloweenowy kompromis

Podobnie jak w poprzednich latach, także i teraz ostatnia sobota października była dla mnie równoznaczna z wstawieniem się na siemianowickiej Rzęsie w celu pomocy przy organizacji czwartego biegu w rocznym zestawieniu imprez biegowych MK Teamu - Siemianowickich Nocnych Marków. W tym roku już po raz dziewiąty miłośnicy biegania oraz marszu NW w wieku od roczku + wstawili się na terenie jeziora w Siemianowicach Śląskich, aby zmierzyć się i sprawdzić swoje siły na wybranym przez siebie dystansie obejmującym odcinki od 50 m (to ci najmłodsi) do 10 km.

Zastanawiałam się nawet, czy samej nie wziąć udziału w biegu na 5 km, ale w końcu się nie zapisałam. I w sumie dobrze, bo od kilku dni jakoś się tak nieciekawie czułam, więc nawet nie wiem, czy byłabym w stanie dobiec. Na szczęście zbliża się dzień Wszystkich Świętych, a wraz z nim trzydniowe wolne na uczelni, a więc szansa na odpoczynek ponad miarę. Z tego co słyszałam to wtorek na świetlicy ma być w miarę spokojny, bo część dzieciaków wyjeżdża do rodziny poza miasto. Wszystko wskazuje też na to, że czwartek będzie podobny pod tym względem. A więc wystarczyłoby tylko "przeżyć" poniedziałek i piątek i będzie się miało tydzień praktycznie z głowy.

Na siemianowicką Rzęsę dotarłam po godzinie 10:00. Biuro zawodów rozpoczynało swoją pracę o 11:30 (biegi dla dzieci rozpoczynały się już o 13:00, a im też trzeba było wydać pakiety), zważając jednak na to, że w tamtym kierunku jedzie ode mnie tylko jeden autobus, jego częstotliwość, jak i na całkowity czas potrzebny na pokonanie drogi, była to bardzo dobra godzina. 

Już dużo pewniej niż w pierwszych latach mojej pomocy przemierzałam znaną mi trasę z przystanku autobusowego na plac, gdzie odbywały się  biegi. Na plecach miałam plecak, w którym wiozłam m.in. książkę (przez 50 minut można bardzo dużo przeczytać), a w ręce niosłam pojemnik z czymś, co nazwałam "halloweenowym kompromisem". Jakoś nie przekonują mnie dzieciaki goniące po klatce schodowej w ubraniu upiora, ale jeżeli jakoś można wykorzystać wszechobecną przed tym świętem dynię, to czemu nie iść na pewne ustępstwa.

Po przywitaniu się z organizatorami trochę wzięłam się za pomoc w dekorowaniu naszego namiotu w upiorne akcenty. Jeden z nich możecie zobaczyć na zdjęciu obok. Oprócz tego były plastikowe dynie z charakterystycznie wyciętymi "twarzami", papierowe duchy, wiaderka na słodycze, w których tym razem przechowywano numery startowe. No i muzyka. Upiorna muzyka rodem z "Rodziny Adamsów". Co prawda nie oglądałam tej produkcji, może gdzieś tam przelotnie widziałam kilka odcinków u kogoś, ale motyw muzyczny doskonale kojarzę. Wszystko to miało wprowadzać zawodników w mroczny nastrój.

Niebawem zaczęli się pojawiać pierwsi zawodnicy wraz z rodzicami. Każdy z małych biegaczy otrzymał swój numerek startowy oraz reklamówkę z gadżetami. A potem startowali, niektórzy z nich pierwszy raz w życiu, w swoich seriach biegowych. Mam taką zasadę pracy, że po każdej wystartowanej serii odkładam te numery, które nie zostały wykorzystane. Jest mało prawdopodobne, że ktoś się po nie zgłosi, a nie pałętają się pod rękami. Po skończeniu wydawania pakietów dziecięcych przyszła pora na pakiety dorosłych. Tutaj były do wyboru trzy opcje (dzieci nie miały wyboru - danym rocznikom były dedykowane odpowiednie dystanse) - 5 km biegiem, 5 km NW, albo 10 kilometrów biegiem. Te 10 km. to tak właściwie były dwa okrążenia 5 kilometrowej trasy. 10 kilometrów startowało o 16:00, 5 o 18:00, a nording walking pięć minut później. Akurat ja dołączyłam się do wydawania pakietów na nording walking. Było trochę przygód, bardziej lub mniej strasznych, ale chyba osiągnęliśmy, jako cała ekipa biura zawodów, sukces. Właściwie po zakończeniu wydawania pakietów byliśmy już wolni. Jeszcze tylko podczas czekania na certyfikat wolontariusza pomogłam organizatorom w uprzątnięciu stanowiska i mogłam powoli myśleć o powrocie do domu. Oczywiście trochę to trwało, ale ja i tak byłam zadowolona.

W tym roku numerki startowe miały taki właśnie wzór

Ja sama również osiągnęłam mały prywatny sukces. Wiem, że właściwie nie mam się czym chwalić, bo taką umiejętność posiadają małe dzieci, ale udało mi się przenieść kilkanaście metrów plastikowy kubek z gorącą herbatą. Tej herbaty nie było dużo, ale dla kogoś z wiecznie trzęsącymi się dłońmi jest to nie lada wyczyn. Zazwyczaj albo wszystko rozlewałam po drodze, albo wręcz od razu zgniatałam kubek. A tutaj proszę - jakoś się udało. Co prawda już w tygodniu przyniosłam księdzu herbatę w kubku, ale był to kubek ceramiczny (chyba, w każdym razie nie był to cieniutki plastik). Mam tylko nadzieję, że nie jest to pojedynczy sukces.

I na koniec uchylę rąbka tajemnicy odnośnie tytułowego halloweenowego kompromisu. Otóż... upiekłam ciasto dyniowe dla nas, wolontariuszy. Był to mój debiut, więc ogólnie byłam niepewna jak i czy w ogóle ono wyjdzie. Poświęciłam na nie dwa dni, a właściwie to wieczory (to są dla mnie najbardziej wymierne skutki mojej niepełnosprawności - coś z założenia masz zrobić w góra dwie godziny, a wychodzi ci ok. 8 godzin), ale myślę, że warto było. Zwłaszcza, że przed Halloween w sklepach jest szał dyniowy i naprawdę można wybierać jakie się chce. Tak jak pisałam, nie byłam pewna, czy wszystko ładnie się upiecze i czy w ogóle będzie smaczne, bo nie miałam okazji wcześniej go upiec, a tym bardziej dać komuś do spróbowania (kolejna "sprawiedliwość" - lubię piec ciasta, jednak większości z nich nie mogę skosztować ze względu na alergię). Ale wszyscy, którzy je jedli twierdzili, że wyszło bardzo smaczne. No nic, wierzę im na słowo. A kolejna okazja do upieczenia ciasta dyniowego dopiero za rok.