1759. "Pani nie może się denerwować..."

Muszę przyznać, że mam najlepsze dzieciaki w grupie świetlicowej pod słońcem. Czasami się na nie denerwuję, czasami złoszczę, czasami muszę się nagadać i naprodukować, dlaczego mają zrobić to, a nie co innego (jak nie męczenie lektur szkolnych, to tabliczka mnożenia, przeraża mnie to, że dzieciaki w 5 klasie jeszcze jej nie potrafią). Ale w sumie, to dobre dzieciaki.

Dzisiaj wróciłam po tygodniowej nieobecności do pracy. Fakt, było za mnie zastępstwo, aktualnie mamy też pomoc w postaci praktykantów studentów z pedagogiki, socjologii i pracy socjalnej, zawsze są też jacyś wolontariusze, którzy od biedy mogą wymyśleć i poprowadzić jakieś zajęcia. Zresztą każda grupa ma dwoje wychowawców co jest bardzo dobrym rozwiązaniem. Jednym z wychowawców grupy jestem ja i to ja mam pomysł na prowadzenie grupy zawarty w rocznym planie wychowawczym opracowanym z drugim wychowawcą. To trochę tak, jak wychowawca klasy w szkole. Chociaż oni chyba mają jakoś narzucony program wychowawczy. Akurat my mamy w tym większą swobodę. Program jest ogólnie dostępny, tak aby w razie potrzeby mógł z niego skorzystać także ktoś inny. Np. podczas zastępstw. Szczególnie tych niespodziewanych i dłuższych.

Czy dzieciaki się ucieszyły z mojego powrotu? Wydaje mi się, że tak, bo każde z nich wyjątkowo chętnie dzieliło się tym, co spotkało je w zeszłym tygodniu podczas zajęć ze społeczności, które mamy w każdy poniedziałek. Polegają one na tym, że siadamy w sali w okręgu i każde dziecko opowiada o minionym tygodniu, co je spotkało, gdzie było, co ciekawego robiło itp. Trwa to od 30 do 45 minut, czasami dłużej, czasami krócej, w zależności od tego ile jest dzieci i jak bardzo są chętne do zwierzeń. Potem jest jakiś podwieczorek (dzisiaj były pączki) i albo zasiadamy do lekcji, albo dzieciaki mają inne zajęcia.

Chociaż czasami ciężko ich zagonić do nauki, tym razem raczej chętnie otworzyły swoje zeszyty. Trochę mnie tym zaszokowały, bo jednak różnie z tym bywa. Nawet same starały się odrobić zadania domowe albo pomóc w nim drugiemu koledze. Efekty tego były różne, ale szczerze doceniłam ich inicjatywę i chęci. W końcu lepiej jest chwalić niż ganić. 

Jednak najbardziej rozczulił mnie jeden z największych rozrabiaków, który na zakończenie zajęć podszedł do mnie, przytulił się (wzrost prawie taki sam, jak ja) i jak gdyby nigdy nic powiedział ze szczerością w głosie:

 - My już będziemy grzeczni proszę pani, bo pani nie może się denerwować...

Nie wiem, skąd mu się to wzięło, czy może drugi wychowawca rozmawiał poważniej z nimi na mój temat (bo jestem pewna tego, że ogólnie powiedział im o mojej chorobie, coś w stylu "pani Karoliny w tym tygodniu nie będzie, bo jest chora), czy sam z siebie na to wpadł. W każdym razie, zrobiło mi się miło. Oby tylko tego zapału starczyło im na jak najdłużej.

A po pracy poszłam na wywiadówkę do szkoły Kropki. I w sumie jest bardzo dobrze. Myślę, że ciocia byłaby z niej bardzo dumna. Bo ja jestem.