1761. Jak śliwka w kompot

Udało mi się dzisiaj iść na spotkanie Koła Naukowego na Naukach o Rodzinie, do którego należę od pierwszego roku studiów licencjackich. Te pierwsze dwa lata moich spotkań to były czasy obostrzeń pandemicznych, a więc wszystko, w tym spotkania Koła Naukowego, odbywało się zdalnie. Samo dostanie się do tej grupy nie było łatwe, wielokrotnie pisałam do Starościny prośby o przesłanie mi linka do spotkań, bezskutecznie. Napisałam też oczywiście do samego Koła. Na odpowiedź musiałam trochę poczekać, ale kiedy już otrzymałam ten cały link, postanowiłam działać. "Poszłam" na jedno spotkanie, na drugie i tak mnie wciągnęło, że zostałam aż do teraz.

Na trzecim roku licencjatu spotkania przenieśliśmy do budynku uczelni, przynajmniej w większości. Kilka osób odeszło, głównie z powodu ukończenia studiów. Kilka osób też doszło, głównie z mojego roku. Muszę przyznać, że takie stacjonarne spotkania bardziej mi odpowiadają. Nie ma ryzyka, że będą problemy techniczne, wszyscy się widzieli, mi nawet zbytnio nie kolidowały one z zajęciami na drugim kierunku, czy też z pracą. Nie było mnie może z dwa razy, ale to każdemu może się zdarzyć. 

W tym roku też zaplanowałam w miarę możliwości uczęszczać na spotkania Koła. Pech chciał, że kiedy było pierwsze z nich, to musiałam być na pedagogice. Za to nic nie stało na przeszkodzie, abym przyszła na to dzisiejsze. Odbyło się one w gabinecie mojej byłej pani promotor, a jednocześnie opiekunki Koła w tzw. długiej przerwie pomiędzy zajęciami. Pora wręcz idealna, bo nie trzeba było zostawać po zajęciach. 

Jakiegoś specjalnego tłumu nie było - ja, Archanioł, Starościna i Madziałek z drugiego roku licencjatu NoR. Czyli zeszłoroczny skład. No, prawie, bo jedna osoba się wymiksowała z ekipy. Szkoda, bo Pszczółkę akurat lubię. Ale może po prostu ma co innego w tym czasie do zrobienia. A Koło jest dobrowolne, więc można z niego odejść w każdej chwili. 

Już na początku dostałam "burę" od opiekunki Koła za to... że dopiero teraz dowiedziała się o tym, że studiuję jeszcze na drugim kierunku. Starościna się wygadała na pierwszym spotkaniu. Opiekunka przez dwa lata o tym nie wiedziała, a ja też nie dość, że zawsze oddawałam kolejne rozdziały na czas, to jeszcze czasami robiłam to długo przed czasem. Promotorka nie miała więc powodu podejrzewać, że coś jest nie tak. Ogólnie to tylko dwie osoby z roku były w to wtajemniczone (skądś musiałam brać zaległe notatki), jednak one przez te dwa lata wykazały się dyskrecją i nikomu o tym nie mówiły. Na koniec licencjatu wygadałam się Starościnie, no i teraz mam efekty. Na szczęście promotorka nie drążyła tematu, a tylko powiedziała wiele słów uznania, że udaje mi się to wszystko łączyć. Tu bym się kłóciła, bo czasami jest ciężko, ale daję radę. Jakoś.

Głównym tematem, jaki był do obgadania, to zbliżająca się konferencja. Co prawda mamy mieć niebawem spotkanie sztabu organizacyjnego w tej sprawie, ale tak naprawdę to każde spotkanie jest dobre, aby dopracować szczegóły. Tym bardziej, że Koło Naukowe też jest zaangażowane w jej organizację. No i znowu mi się oberwało, tym razem niby za nieprzesłany abstrakt mojego referatu na nią. Zrobiłam wielkie oczy, bo byłam pewna, że to zrobiłam. Czułam, że drugi raz w ciągu zaledwie kwadransa wpadam jak przysłowiowa śliwka w kompot. I że nawet nie mam rozsądnego wytłumaczenia na ten brak abstraktu. Tym razem Starościna mnie wyratowała szybko tłumacząc, że abstrakt doszedł na czas i że jest już wgrany na Teamsa. Uf... byłam uratowana. Poza tym trochę porozmawialiśmy o wydziałowej Wigilii i o mikołajkach. 

I sama nie wiem kiedy zleciały te 45 minuty przerwy. A ja zasiedziałam się do tego stopnia, że spóźniłam się na Wybrane zagadnienia współczesnej antropologii (po poprawce z "antropologii kulturowej" na pedagogice na sam dźwięk słowa "antropologia" mam ciarki na plecach). Na szczęście wykładowca wcale się nie złościł. A nawet próbowaliśmy go podpuścić, aby pojechał z nami na jakąś wycieczkę w ramach zajęć. Mam zapisane, że się zgodził.