1787. Bieg dla mikołajów, bałwanów oraz zdesperowanych przyjaciółek

Pierwszy weekend grudnia jest tradycyjnie momentem, w którym Biegiem Mikołajowym MK TEAM kończy swój całoroczny cykl biegów. Już podczas październikowego Biegu Nocnych Marków umówiłam się z kierownikiem biura zawodów, że teraz też im pomogę w razie czegoś. Zresztą przez tych kilka lat, kiedy z nimi współpracuję, zazwyczaj jestem tam przydzielona i raczej dobrze się czuję w tej funkcji. Oni też chyba mi ufają i wiedzą, że chociaż wiele rzeczy robię wolniej, to raczej podołam powierzonym mi zadaniom. Można więc powiedzieć, że zgłoszenie się przez formularz rejestracyjny było dla mnie tylko formalności - po tym co usłyszałam mogłam być pewna, że i tak zaakceptują moje zgłoszenie. 
I tak też się stało. Kilka dni temu dostałam na meila wiadomość potwierdzającą mój wolontariat wraz z przydziałem zadania. Zgodnie z preferencjami i doświadczeniem zostałam przydzielona do biura zawodów, a więc zaskoczenia nie było. I nawet ucieszyłam się, że miałam dyżur tylko w niedzielę. Akurat w tym samym tygodniu dowiedziałam się o sobotnim szkoleniu z innego wolontariatu, tym razem podczas 7 Śląskiego Festiwalu Nauki. Podejrzewam, że trudno by mi było być i na jednym i na drugim, a tym sposobem z niczego nie musiałam rezygnować.
W tym roku Bieg Mikołajowy odbył się po raz dziesiąty i tradycyjnie przyciągnął sporo pasjonatów biegania - na wszystkich listach startowych biegów na 5 i 10 kilometrów oraz nording walking znalazło się ponad 1000 osób. Nawet jeżeli ok. 15 % z nich zrezygnowało (to tylko statystyka - podejrzewam, że takich osób było więcej, więc trudno jest mi podać bardziej przybliżoną liczbę) to i tak uważam, że liczba biegaczy była imponująca. Z drugiej strony nie należy zapominać o biegach dziecięcych rozgrywanych w sobotę. Jeżeli dodamy uczestników biegów z jednego i z drugiego dnia, to można powiedzieć, że frekwencja była bardzo wysoka, pomimo warunków pogodowych.
A te zaskoczyły wszystkich, zwłaszcza organizatorów biegu. Podobno nawet najdłużsi stażem nie pamiętają, aby w ciągu ostatniej dekady aż tak padał śnieg, w okolicach jego terminu. Bywały ulewy, bywało zimno, a ludzie biegali w błotnistej brei, ale chyba jeszcze nigdy nie było ryzyka, że będą biegali w zaspach. Tymczasem pogoda spłatała takiego figla i tak sypnęło śniegiem, że w niedzielny poranek pług śnieżny musiał odśnieżać trasę, aby ludzie mieli komfortowe warunki do biegu. Pierwszy dystans, na 10 km, startował dopiero o 10:00. Z jednej strony było więc ryzyko, że ścieżka na nowo pokryje się śniegiem, który tego dnia krupami sypał się z nieba, ale z drugiej była też szansa, że spacerowicze zdążą udeptać to, co spadnie na ziemię.
Zbiórka ludzi pracujących w biurze zawodów przewidziana była na 7:50 (o godzinie 8:00 otwieraliśmy je), z domu wyjechałam więc o 6:00. Teoretycznie powinnam zdążyć na czas, ale warunki na drodze zdecydowanie nie sprzyjały kierowcom. Do tego w moim mieście jest rozkopana droga, co jeszcze bardziej opóźnia kursowanie autobusów. Ostatecznie do Kato dotarłam po 7:30. Jednak musiałam się jeszcze dostać na obrzeża miasta, gdzie rzadko coś jedzie. Postanowiłam tam pójść na nogach (niecałe 4 km), dzięki czemu byłam tam przed 9:00 - śnieżyca i kilka upadków po drodze skutecznie mnie spowolniły. Ale to i tak było szybciej, niż gdybym jechała autobusem. Na szczęście nikt nie miał mi za złe tego ponad godzinnego spóźnienia, a wręcz wszyscy się cieszyli, że wreszcie dotarłam. 
Wydawanie pakietów startowych jest raczej przyjemną czynnością, pod warunkiem, że zawodnicy nie stwarzają problemów. Ale i tutaj zdarzają się różne michałki i hocki - klocki. Odwieczny problem - "brak dowodu" (chociaż znajomy stwierdził, że zawodnikom po prostu nie chce się ich wyciągać). Raz, drugi, trzeci. Ciśnienie we mnie rosło, ale jakoś starałam się nie dać wyprowadzić z równowagi. Tym bardziej, że w regulaminie było jasno powiedziane, że pakiety są wydawane na podstawie dokumentu potwierdzającego tożsamość. Tym czasem biegacze z tupetem twierdzili, że na innych zawodach nie ma takich ceregieli (ciekawe na jakich, bo na większości wymagany jest dowód osobisty). Czarę goryczy przelało kilkoro przyjaciółek, oczywiście "bez dowodu osobistego", które nie dość że mówiły po śląsku, to jeszcze bezczelnie grzebały w listach i numerach startowych, co nie powinno mieć miejsca. Jak na nie nie ryknęłam, tak kierownik biura zawodów sam był w szoku, że ktoś aż tak wyprowadził mnie z równowagi. Ale cel został osiągnięty - psiapsiółeczki zostawiły i jedną i drugą rzecz. Na szczęście była to jedyna tego typu sytuacja, chociaż już od każdego wymagałam dowodu, a jak się opierali - odsyłałam ich do kierownika. Może na przyszłość się nauczą respektować regulamin. A może jednak nie. 
Biuro zawodów skończyło swoją pracę wraz z wystartowaniem marszu nording walking o 12:05. A że był to ostatni start to było raczej pewne, że już nikt nie przyjdzie. W oddali mogliśmy dojrzeć zawodników przebranych za mikołaje, elfy, renifery, bałwany, ale też w tradycyjnych dresach. Na koniec biegu najbardziej oryginalne stroje zostały nagrodzone. Tego momentu jednak nie doczekałam - niemal wszyscy działający w biurze zawodów przemarzli do szpiku kości, toteż zostaliśmy zwolnieni ze stanowiska zaraz po jego zakończeniu. Kierownik kazał nam przed powrotem do domu iść do namiotu socjalnego i zjeść ciepłą zupę, aby się rozgrzać. W namiocie była też kierowniczka wolontariatu, która w zamian za oddaną kamizelkę (jakoś musieliśmy się odznaczać), wydawała nam pakiety oraz certyfikaty. Można więc powiedzieć, że święty Mikołaj w tym roku przyszedł do mnie ciut wcześniej. Ale za to przyniósł mi całkiem ciekawe prezenty.
Po posileniu się (tego mi było trzeba) i pożegnaniu z organizatorami (już mi zapowiedzieli, że w przyszłym roku też mam być w miarę możliwości, wybrałam się w drogę powrotną. Znowu wiodła ona przez 4 kilometry wzdłuż ulicy Francuskiej, na szczęście nie było już takiej zamieci, jak rano. Dzięki temu trasę pokonałam dużo szybciej, chociaż wiadomo, że musiałam uważać, aby się nie poślizgnąć. A w tym jestem prawdziwym mistrzem. Szczęście mi jednak sprzyjało i obyło się bez bolesnego upadku.
Do domu wróciłam w okolicach godziny 14:00. Odgrzałam sobie zrobiony dzień wcześniej obiad, potem przysiadłam do notatek z Mediacji rodzinnych (w czwartek mam z tego przedmiotu), zdążyłam się nawet zagrzać (przemarzłam, a jednak nie jestem jeszcze całkowicie zdrowa). Ani się obejrzałam, a była już godzina 16:30. Czyli powoli musiałam się zbierać do wyjścia na akademicką Mszę świętą. Co prawda odbywa się ona o 20:00, jednak od 18:00 w ośrodku DA Centrum są rekolekcje prowadzone przez zaproszonych gości. Chciałam na nie zdążyć, a przecież dojazd zajmuje trochę czasu.
Na szczęście i to się udało, co nieco osłodziło mi chociażby poranne zdarzenie z tymi psiapsiółeczkami. Minus tego wszystkiego jest taki, że kaszel przybrał mi na sile. No nic, coś za coś.
A na koniec dzielę się z Wami drugą z adwentowych myśli zamieszczonych na facebooku KBO ŚDM.