1824. Rozpieściłam ich?

Kiedy w 2009 roku zaczynałam moją przygodę ze studiowaniem zarządzania w fizjoterapii i sporcie osób niepełnosprawnych, większość wykładów polegała głównie na tym, że prowadzący wygłaszał jego treść ze swojego przedmiotu bez żadnych efektów wizualnych. Oczywiście były też takie wykłady, na których było coś zapisywane na tablicy (czarnej, białą kredą, a nie na odwrót), np. rachunkowość finansowa, matematyka, statystyka, ale jak można się domyśleć - była to mniejszość. A jak już jakiś wykładowca robił prezentacje multimedialne, a tym bardziej ją udostępnił, to byliśmy w siódmym niebie. Więc jak można się domyśleć, na wykładach człowiek musiał być jak najbardziej skupionym, aby wynieść z niego, a co ważniejsze zanotować to, co naprawdę jest ważne. Chociaż ja i tak byłam w tej komfortowej sytuacji, że mogłam wszystko to nagrać na dyktafon, dzięki czemu w domu mogłam jeszcze uzupełnić notatki o to, czego nie zdążyłam napisać na zajęciach. Potem oczywiście wysyłałam te notatki grupie, żeby nie było, że się nie dzielę, tym bardziej że oni raczej pomagali mi w różnych rzeczach, kiedy tego potrzebowałam. Zaś niektórzy wykładowcy, np. od historii gospodarczej, byli niesamowicie wymagający* i na ćwiczeniach pytał naprawdę o najdrobniejsze szczegóły, dlatego tutaj notowałam naprawdę wszystko, słowo w słowo, za co grupa była mi wdzięczna. Tym bardziej, że o ile ja weszłam do niego do pokoju na egzamin i po chwili wyszłam (w myśl zasady: pani zawsze wszystko umiała, więc poproszę indeks), o tyle reszta osób, która poszła ze mną zdawać, siedziała u niego dosyć długo. No, ale chyba większość zdała za pierwszym razem, a jak komuś podwinęła się noga, to na poprawę jeszcze raz przeczytał moje notatki i już było dobrze.

Podobnie postępowałam na każdych kolejnych etapach studiowania oraz kierunkach, zwłaszcza wtedy, gdy wykładowcy nie dawali żadnych pomocy dydaktycznych, takich jak chociażby wspomniane prezentacje multimedialne. Co prawda wymagało to ode mnie poświęcenia czasu po powrocie do domu, bo przecież musiałam i na nowo przesłuchać nagrania, i zrobić notatki, ale cieszyło mnie, że i ja je mam, i inni też mogą z nich skorzystać. Ale chyba najbardziej wdzięczna byłam za to, że w przypadku mojej nieobecności na zajęciach zawsze znalazł się ktoś, kto zrobił mi nagranie, czy to moim dyktafonem, czy też swoim, a potem po prostu mi to przekazywano. Nieraz nawet dostawałam kilka niezależnych od siebie nagrań.

Chociaż zauważyłam, że im młodszy rocznik, tym więcej wymaga, a niewiele od siebie daje. Na pedagogice studiuję z ludźmi z rocznika mniej więcej 2002 (oczywiście są też starsi studenci, ale ci urodzeni w tym roku są najmłodsi. Na wszystkich wykładowców jest jeden, który nie ma prezentacji na wykładach (co wywołuje ogólne oburzenie tych najmłodszych studentów, którzy muszą mieć wszystko "podane na tacy", a przynajmniej taką prezentują postawę), a zarazem jego wykłady są bardzo obszerne, on sam przy zaliczeniu jest niezwykle wymagający**. Mieliśmy z nim zajęcia (wykłady) na pierwszym semestrze z wprowadzenia do nauk humanistycznych oraz wprowadzenia do pedagogiki. Były one w takich porach, że z niczym mi się w zasadzie nie pokrywały (tzn. ani z zajęciami z Nauk o Rodzinie, ani z dopiero rozpoczętą pracą w świetlicy, co uważam za dar losu), mogłam sobie pozwolić na nagrywanie ich. Po przepisaniu wszystkiego do edytora tekstu wyszło tego średnio 50 stron z każdego przedmiotu. I tym razem wysłałam wszystko grupie, tym bardziej, że w ramach zaliczenia mielimy napisać pracę w oparciu m.in. o to, co było na zajęciach. Z tego co wiem, to większość z nich i tak nie zaliczyła tego w pierwszym terminie, ale z notatek byli zadowoleni.

W tym roku mamy z tym samym profesorem wykłady z przedmiotu pedagogika ograniczeń ludzkiej egzystencji. Na zakończenie przewidziany jest egzamin ustny. Mnie jednak pokrywają się te zajęcia z ćwiczeniami z mediacji na drugim kierunku. A że ćwiczenia w przeciwieństwie do wykładów są obowiązkowe na naszej uczelni, to wybór na co będę uczęszczać był oczywisty. Jednak już na początku semestru zapytałam grupy, czy ktoś z nich byłby chętny na robienie mi nagrań wykładów, bo osobiście nie mogę na nich być. Kilka osób powiedziało zdawkowo, że będzie to robić, ale jak przyszło co do czego, to "zapominali" (chociaż mieli mój dyktafon).

Zbliża się koniec semestru (za dwa tygodnie rozpoczyna nam się sesja), a tu coraz więcej osób pisze mi, żebym im przesłała notatki z pedagogiki ograniczeń ludzkiej egzystencji. Piszę im zgodnie z prawdą, że ich nie posiadam, ponieważ nikt z nich mi ich nie nagrywał, chociaż tyle razy ich o to prosiłam. W odpowiedzi czytam pełne pretensji zdania, zaczynające się zazwyczaj od "Nie mam się z czego uczyć...". No, jakby nie patrzeć, ja też. Ale przecież oni też mogli sobie sami robić notatki, zwłaszcza że wiedzieli, że mnie nie będzie na zajęciach. Z tym że podejrzewam, że oni nie potrafią ich robić, jeżeli nie zostaną one podane im w formie prezentacji multimedialnej. Ot, takie pokolenie.

Teraz myślę, że to był błąd i liczyć na ich pomoc w nagrywaniu wykładów, i na pierwszym roku dając im gotowe notatki z wykładów. Może gdyby nie to, to spokornieli by i nie uważali, że wszystko im się należy ot tak. Może nauczyliby się współpracować, a nawet robić notatki z tego, co usłyszeli, a nie zobaczyli. Jedno jest pewne, za bardzo ich rozpieściłam wtedy, te dwa lata temu. No i teraz mam za swoje.

Pozytywny aspekt dzisiejszej notatki to zima, która do nas zawitała. Nie mogłam się oprzeć i nie zrobić w niedzielę, stojąc na przystanku i czekając na autobus, zdjęcia ośnieżonego gmachu jednego z katowickich liceów. Tak ku pamięci.

* do dzisiaj pamiętam, jak czekałam na coś na korytarzu, gdzie wykładowcy mieli swoje pokoje i nagle słyszę zza drzwi jego pokoju: "idiota! debil! Piłsudzki w powstaniu listopadowym! Proszę przyjść za dwie godziny!" po czym drzwi się otwarły i najpierw wyleciał indeks, a następnie student. No ja wiem, że to jest elementarna wiedza, ale bardziej tutaj chodzi o samą reakcję, niż o to, że się o to zdenerwował

** Dla mnie nie było to zaskoczeniem, chociażby patrząc na studia na AWFie, ale dla moich studyjnych kolegów i koleżanek był to niemały szok.