1835. Bajkoterapia

Na studiach z pedagogiki mamy taki przedmiot, który nazywa się "Bajkoterapia". Poznajemy na nim znaczenie bajek terapeutycznych, ich istotę, zastosowanie. Na zaliczenie mieliśmy opracować scenariusz zajęć z wykorzystaniem tej metody (ach, te scenariusze zajęć to już mi wychodzą bokiem). 

Wiecie, długo myślałam na jaki temat mogłyby być moje zajęcia, aż w końcu przyszło mi na myśl, że mogłaby to być strata. I to nie koniecznie spowodowana śmiercią kogoś bliskiego czy też znajomego, ale i wyjazdem, przeprowadzką, a nawet rozstaniem rodziców. Było to dla mnie o tyle ciekawe, bo mogłam wykorzystać wiedzę zdobytą na zajęciach z tanatoedukacji. 

W celu sporządzenia scenariusza zajęć napisałam nawet autorską bajkę podejmującą ten niełatwy temat. Zatytułowałam ją "Babciu, gdzie jesteś!". I to właśnie nią chciałam się dziś z Wami podzielić.

"Babciu, gdzie jesteś!"

Działo się to dawno temu w krainie, gdzie ludziom nie znane było pojęcie nieba, piekła ani śmierci. Żyła sobie wtedy rodzina – mama, tata, babcia i synek. Rodzina bardzo się kochała i spędzała razem każdą wolną chwilę. Babcia bardzo często przechadzała się z wnuczkiem po okolicy, snując przy tym opowieści i legendy wyjaśniające funkcjonowanie otaczającego ich świata. I chociaż była już bardzo wiekowa, ani razu nie zdradziła mu, że pewnego razu może jej najzwyczajniej w świecie zabraknąć.

Pewnego razu chłopiec obudził się i spostrzegł, że w jaskini, w której mieszkali, nie ma babci. Wstał z posłania, założył skórzane spodenki i wyszedł na zewnątrz. Babcia była jego najlepszą przyjaciółką, toteż chciał ją jak najszybciej znaleźć i opowiedzieć, co też śniło mu się tej nocy, co czynił każdego ranka. Niestety, nigdzie jej jednak nie było. Chciał zapytać rodziców, gdzie poszła i udać się tam, jednak oni jakby go nie zauważali, pogrążeni w smutku z niewiadomego powodu.

 - Babciu, gdzie jesteś! – wołał od czasu do czasu, nie uzyskując jednak żadnej odpowiedzi.

Zrozpaczony chłopiec usiadł na kamieniu i głośno zapłakał. Czuł się lekceważony przez rodziców, a przede wszystkim chciał się dowiedzieć, gdzie jest jego ukochana babcia. Usłyszeli to krasnoludek i dobra wróżka, którzy mieszkali pod spodem. Wyszli ze swojego schronienia i zobaczyli zapłakaną dziecięcą buzię. Chłopiec na początku zdziwił się ich widokiem, jednak zaraz potem przypomniał sobie o tajemniczych istotach zamieszkujących magiczną krainę pod powierzchnią ziemi, o których tak często opowiadała mu babcia. Tak, to na pewno są oni.

 - Czemu płaczesz, malutki? – zapytała wróżka przysiadając tuż obok niego. Miała śliczną różową sukieneczkę, żółte pantofelki i delikatne skrzydełka. Chłopiec otarł łzę, która właśnie staczała się po jego pulchnym, czerwonym policzku.

 - Nie mogę znaleźć babci – wyszlochał mały. – Szukałem wszędzie, ale jej nigdzie nie ma. Może wy wiecie, gdzie może się ona znajdować.

Zafrasowali się krasnoludek z wróżką, ponieważ wiedzieli, że szukania babci nie przyniosę skutku. Nie wiedzieli jednak jak powiedzieć to malcowi. W końcu krasnal, odziany w czerwony komplecik składający się ze spodni, koszuli i spiczastego kapelusza, wyszedł na nóżkę dziecka i przemówił basowym głosem.

 - Twojej babci co prawda nie ma na tym świecie, ale przecież ciągle żyje w twoim sercu i pamięci. I dopóki ty będziesz o niej pamiętać i ją wspominać, dopóty będzie ona żyła, chociażby w twojej pamięci. Będzie się dalej tobą opiekować, tyle że w niewidoczny sposób. A kiedy w nocy poczujesz się samotny popatrz na rozgwieżdżone niebo. Jeżeli zobaczysz mrugającą gwiazdę będzie oznaczało, że babcia do ciebie macha.

- Pamiętaj chłopcze – dodała wróżka – że nigdy nie będziesz samotny na tym świecie. Spójrz na słońce, tak ślicznie dzisiaj grzeje. To babcia uśmiecha się do ciebie.

- A kiedy będzie padał deszcz oznaczać to będzie, że twoja babcia chce cię ochłodzić – przerwał jej krasnoludek. – I, co najważniejsze – dodał po chwili – wiedz, że nadejdzie taki dzień, kiedy spotkasz się z babcią. Nie stanie się to dzisiaj, ani jutro. Musi minąć kilka lat. Ale uwierz mi mały, to czekanie będzie się opłacać. Bo kiedy znowu się spotkacie nie będzie już żadnej siły, która Was rozdzieli.

 - Przypomnij sobie te wszystkie dobre chwile, które dane było spędzić tobie i twojej babci. Noś je w sercu. A kiedy będzie ci szczególnie źle, albo będziesz bardzo, bardzo tęsknić za babcią, to po prostu je sobie przypomnij. Zobaczysz, poczujesz się wtedy lepiej – poradziła mu wróżka.

Chłopiec przestał płakać, wstał i poszedł przed siebie. Od teraz wiedział, że babcia będzie się nim dalej zajmować choćby zza światów. I że kiedyś przyjdzie taki dzień, kiedy znowu będą razem.

Podoba Wam się? Może nie jest idealna, ale jestem z niej zadowolona. I mam nadzieję, że prowadząca przedmiot ją zaakceptuje. Do tekstu ułożyłam kilka pytań, a jako zadanie wymyśliłam stworzenie "Zeszytu pozytywnych wspomnień", w którym dzieci będą mogły narysować lub napisać dobre wspomnienia związane z osobą, którą utracili. Ot, taki pozytywny przerywnik pomiędzy przyswajaniem kolejnych partii materiału. Mam nadzieję, że niebawem pozostaną one równie pozytywnym wspomnieniem, chociaż zdobyta wiedza pozostanie pewnie ze mną na długi czas.