1867. Wiedza tajemna

Jeżdżąc na wyjazdy studyjne człowiek ma styczność z osobami z różnych roczników zarówno z teologii, jak i Nauk o Rodzinie (chodzi mi o wyjazdy studyjne z Wydziału Teologicznego). Jak można się domyśleć, kilkudniowe przebywanie ze sobą automatycznie sprzyjało rozmowom między nami, co być może nie byłoby możliwe aż w takim stopniu na wydziale. Czasami wręcz spotykaliśmy się w jednym z pokoi i pół nocy gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Nawet po którymś z takich wieczorków dostaliśmy reprymendę od księdza, który będzie błogosławionym, że on rozumie, że możemy chcieć się integrować na swój sposób, ale żebyśmy tak nie hałasowali po 22. A nasza integracja wyglądała chociażby tak.

Przepraszam za jakość - ciemno już było. Co ciekawe to nie są dziewczyny z mojego rocznika, ale o rok wyższego. 

Podczas jednego z takich spotkań, z tym że już w środku dnia, dziewczyna z ostatniego roku teologii mimochodem rzuciła pewien news o jednym z wykładowców, którzy z nami bili na wyjeździe. Automatycznie zrobiło mi się smutno, bo może i zdałam u niego przedmiot jedynie na czwórkę, ale po prostu lubię tego księdza. Poza tym automatycznie przyszedł mi na myśl leżący wówczas w szpitalu Ksiądz Niosący Światło i poczułam jeszcze większy smutek. Jednocześnie, kiedy wyszliśmy z pokoju, jedna z dziewczyn powiedziała, że ona by tak bardzo tamtej nie ufała, bo ona pisze u niego pracę magisterską i chyba coś by o tym wiedziała.

Trochę mnie to uspokoiło, bo w zasadzie ksiądz wyglądał zwyczajnie. Jak sobie przypomnę rękę Księdza Niosącego Światło na pieszej pielgrzymce do Częstochowy, to było widać, że coś z nią nie tak. Nikt nie bierze silnych leków przeciwbólowych na noc bez powodu. A tutaj nic. Nawet zdecydowałam się pisać u niego moją magisterkę. Bo jakoś nie widziałam siebie ani w tematyce psychologicznej, ani - prawniczej. Ale społeczna jest dla mnie jak najbardziej ok. Na pierwszym semestrze pracowało nam się bardzo dobrze. I na to samo liczyłam w dalszym ciągu. Zapisałam się też do niego na monograf, bo prowadzi całkiem ciekawie zajęcia.

Ten semestr zapowiadał się całkiem obiecująco (żeby było śmieszniej - nie zamknęłam jeszcze poprzedniego). W każdym razie do tego momentu, kiedy nie zobaczyłam, że ów wykładowca nie odwołał zajęć i konsultacji do odwołania. Po plecach przeszedł mnie dreszcz, a umysł z automatu zaczęły bombardować ciemne myśli. I to już nie chodzi o napisanie pracy magisterskiej - magisterkę z pracy socjalnej napisałam bez pomocy promotora, to i tu sobie poradzę jakoś. Wiem, na czym stoję. Bardziej mi chodzi o samego wykładowcę. Nie wiem, może ostatnie wydarzenia tak na mnie wpłynęły, że z optymistki stałam się pesymistką? Albo doświadczenia ostatniej dekady mojego życia? Ostatniego roku? Może za szybko to wszystko się dzieje w moim życiu? Jeszcze nie zdążyłam odpocząć od jednego, a już drugie zwala mi się na głowę. Ja rozumiem, Wielki Post, Droga Krzyżowa, ale te trudności na tej drodze czasami są za trudne do ich pokonania.

Madziałek przeżywa tą na swój sposób. Przez 15 minut wygłaszała monolog, jak to ma przekichane, bo mieli z nim mieć politykę społeczną i ten sam monograf co ja (w zasadzie to jesteśmy na nim razem). Ale kiedy powiedziała, że ma nadzieję, że to nic poważnego, zaprzeczyłam, że to chyba jednak coś poważniejszego. Mina od razu jej zrzedła. Nie chciałam jednak się z nią dzielić moją wiedzą tajemną, żeby chociażby nie rozsiewać plotek. Kurczę, też mi nie jest na rękę jego nieobecność, ale co zrobić. Życie płata wszystkim różne figle i albo to przyjmiemy, albo nie. Myślę, jeżeli to co mówiła na wyjeździe O. jest prawdą, że ksiądz też wolałby być z nami. Los jednak bywa okrutny i złośliwy. I zbyt często zmienia nasze życiowe plany.

Może to całe zdarzenie jest dobrą okazją ku temu, aby zrealizować następujące zadanie wielkopostne:

Pomódl się w intencji swoich bliskich

Pomódl się w intencji swojej rodziny, przyjaciół, osób, które są Ci bliskie. Podziękuj za Nich Panu Bogu.

Myślę, że nikt się nie obrazi, jeżeli podciągnę tutaj księdza A.