1875. Nie moja bajka

Chyba pierwszy raz od czasu, kiedy uczęszczam na spotkania piekarnika, odczułam jakiś taki dziwny dyskomfort. Spotkania te mają różne formy - czasami oglądamy jakiś film (w zeszłym tygodniu był to jeden z odcinków "The Chosen"), a potem rozmawiamy na jego temat, czasami jest to ogólnie wymiana poglądów na jakiś temat, czasami czytamy Ewangelię metodą Lectio Divina, czasami zamiast spotkania mamy adorację Najświętszego Sakramentu, czasami ktoś ma jakąś prelekcję, czasami po prostu gramy w planszówki. A czasami zapraszany jest jakiś gość, aby podzielił się z nami swoją wiarą. Tak było tym razem, a zaproszonym gościem był Marcin Zieliński.

Szczerze powiedziawszy, to pierwszy raz o nim usłyszałam, co wzbudziło rozbawienie oraz zdumienie chociażby u Madziołka (No nie żartuj, że nie wiesz kim on jest). Jakoś nie jestem na bieżąco z ewangelizatorami. Zresztą trochę ich się ostatnio namnożyło i mam wrażenie, że każdy chce być takim drugim Nickiem Vujicic'em. Tylko nie każdemu się to udaje. Posłuchałam kilkoro i miałam dosyć. A jeżeli jeszcze próbowali uzdrowić innych, zwłaszcza fizycznie, to już wzbudzali we mnie niechęć. Postanowiłam jednak dać mu szansę i nie przekreślać go od razu. Zwłaszcza, że w środę widziałam się z księdzem Krzysiem na uczelnianym korytarzu i powiedziałam mu, że będę. 

Na początku tradycyjnie mieliśmy Mszę świętą. Trochę zaskoczyła mnie ilość przybyłych na nią osób, zwłaszcza że ksiądz Krzysztof specjalnie nie rozreklamował tego wydarzenia, ale to akurat było pozytywne zaskoczenie. Pomyślałam sobie, że może ten cały Marcin faktycznie jest taki medialny, a ja na tyle staroświecka, że naprawdę nie trafiłam na niego w sieci internetowej? Po Mszy odbyła się konferencja, którą jeszcze mogłabym jakoś "przeżyć", chociaż chwilami miałam już dość. Ale uwielbienie kończące całe spotkanie było ponad moje siły.

Ogólnie jestem tym człowiekiem, który nie przepada za uwielbieniami. Jakoś nie potrafię odnaleźć się w nabożeństwie, w którym jednocześnie jedni śpiewają, inni na głos się modlą, inni coś szepczą, a jeszcze inni "dziwnie się zachowują". Zbyt wiele bodźców do mnie dociera, co mnie rozprasza a przez to nie potrafię się skupić. Wiecie, nie mam nic przeciwko wspólnej modlitwy, ale niech ona będzie jakoś uporządkowana, jak np. podczas Mszy świętej, a nie że każdy robi co właściwie chce. Chociaż podczas ostatniej spowiedzi, odbywającej się w trakcie Drogi Krzyżowej też trudno mi było się skupić. W dodatku cały czas zastanawiałam się, czy ksiądz słyszy i rozumie co do niego mówię. Ale chyba nie miał z tym problemów. Przynajmniej tak mi się wydaje. 

W każdym razie ostatnie kilkanaście minut spotkania było dla mnie prawdziwą Drogą Krzyżową. Taką pełną wewnętrznych duchowych upadków. Na szczęście po każdym upadku można się podnieść, nawet gdy kolana i dłonie są zdarte do krwi. I naprawdę, może i wstyd o tym mówić, ale odetchnęłam z prawdziwą ulgą, kiedy spotkanie dobiegło do końca. Ale na zdjęciu grupowym nie mogło zabraknąć uśmiechu na mojej mordce.

Od razu zaznaczam, że nie uważam, że modlitwa uwielbienia jest zła czy gorsza. Po prostu ja sama się w niej nie odnajduję. Jednak widziałam, że wiele osób czuje się w niej jak przysłowiowe ryby w wodzie. I to jest w porządku, bo każdy z nas jest inny. Ja zwyczajnie kolejny raz przekonałam się, że to jest nie dla mnie. I chyba nic tego nie zmieni. Chociaż, kto to wie...

Mimo wszystko udało mi się skupić na tyle, aby wypełnić wielkopostne zadanie na ten dzień:

Na modlitwie podziękuj Panu za dobro, jakiego doświadczyłeś

Podczas modlitwy wzbudź w sobie wdzięczność za całe dobro, jakiego doświadczyłeś i dziękuj.

A że paradoksalnie doświadczam na co dzień więcej dobra niż zła, to nie trudno się domyśleć, że ta moja "litania" trwała trochę. A może po prostu częściej widzę to co dobre, a to co złe dopiero wtedy, gdy to mnie naprawdę dotknie? Że staram się pamiętać, ale nie rozpamiętywać? Może to klucz do sukcesu?