1885. Cele, marzenia, pragnienia

Pomyśl dziś nad swoimi celami, pragnieniami

Zastanów się dziś, jakie drzemią w Tobie pragnienia, jakie masz plany. Opowiedz o nich na modlitwie Panu Bogu.

Jestem raczej z tych osób, które specjalnie nie planują dużo rzeczy na przyszłość. To nie jest tak, że nic nie planuję, bo bez tego też trudno by było coś osiągnąć w życiu. Jednak nauczyło mnie ono jednego - że im mniej zaplanuję, tym mniej rozczarowań w przypadku niepowodzenia. Ostatnio na przykład zaplanowałam sobie zdanie jak największej ilości przedmiotów w pierwszym terminie, a jak to się skończyło, to większość z Was wie. Czy lubię spontan? Może trochę. Ale takie szaleństwo w życiu też nie jest dobre, przynajmniej dla mnie. Zbyt dużo niewiadomych działa na mnie destrukcyjnie. Mam wrażenie, że gubię się w tym wszystkim. Wolę cele krótkoterminowe, które są łatwiejsze do wykonania. 

Pragnienia? Raczej z dolnej półki - spokojny dzień w pracy (żeby wychowankom nie stało się nic poważnego), zdrowie dla bliskich i znajomych, zgoda w rodzinie, zrozumienie u znajomych. Nie chcę być najlepsza, bo nigdy taka nie będę, jednak chcę być szanowana. Może nigdy nie zdobędę Himalajów, ani nawet Rysów (chociaż uwielbiam chodzić po górach), ale satysfakcje może dawać zdobywanie także tych małych podejść. Nie trzeba przekładać sił nad zamiary, bo człowiek wtedy tylko się zmęczy i nic nie osiągnie. Wiem, że zdobywanie wysokich szczytów jest bardziej widowiskowe, ale jakoś nie chcę być gwiazdą. Chciałabym, aby mój potencjał był wykorzystywany. I może aby ktoś czerpał z mojego życia radość. Tak po prostu. Nic wielkiego. Ale może w tak niepozornych rzeczach kryje się moc? Mam jeszcze jedno pragnienie, pozwolę sobie jednak zachować je dla siebie, bo jest zbyt osobiste. To jest bardzo trudne do osiągnięcia ale wierzę, że przy odrobinie samodyscypliny - możliwe.

Jak sprawić, aby ktoś brał radość z mojego życia? Może poprzez małe, niepozorne gesty - uśmiech, pomoc niedowidzącemu koledze w dotarciu w różne miejsce, podesłanie notatek z zajęć, po prostu bycie z drugim człowiekiem w trudnych dla niego chwilach. To ostatnie jest szczególnie wymagające, ale uczy empatii i leczy z egoizmu. Czasami warto też obdarować czymś kogoś, chociażby po to, aby wywołać uśmiech na jego twarzy. Nawet nie znając wczorajszego zadania wielkopostnego kupiłam Kropce i Adasiowi po czekoladzie. Niby zwyczajny i niepozorny gest, a jednak wydaje mi się, że sprawił im wiele radości

Spraw dziś komuś jakiś prezent

Nie musi być to nic wielkiego, kosztownego - najważniejsza jest intencja.