1897. Chwile zadumy przed chwilami radości

Ciche Kościoły

Ciche Kościoły nie są wcale smutne,

chociaż brak śpiewu skłania do zadumy.

Gdzieś w głębi ciała kołaczące serce, 

ciszę tą nieśmiało, niepozornie rozgania.

W cichych Kościołach czuć powagę chwili,

która choć krótka, zdaje się trwać wieczność.

Chrystus Frasobliwy siedzi na swym pieńku,

zadumany wsłuchany w głos sumienia wiernych.

Zaś Chrystus, co wisi już na Drzewie Życia,

widzi tych co właśnie przyszli do Domu Ojca.

Ciche Kościoły, ich mury odbijają słowa,

Ciemnej Jutrzni, rankiem przez lud odmawianych.

Ciche, ciemne kościoły, tak wiele się w nich dzieje,

w tej ciszy trwania w Triduum Paschalnym.

Jednym z moich ostatnich wierszy oraz zdjęciem Ciemnicy, o której pisałam w ostatnim wpisie (wiem, że nieostre, ale lepszego raczej nie będzie) chcę się z Wami przywitać w przeddzień najważniejszych świąt w ciągu roku - Wielkanocy. Jeszcze kilka godzin i po raz kolejny świat dowie się, że "Chrystus Zmartwychwstał - prawdziwie Zmartwychwstał". 

Jednak zanim to się stanie, nie ważne, czy podczas jutrzejszych porannych rezurekcji, czy też na zakończenie dzisiejszej Wigilii Paschalnej, w kościołach nastał czas szczególnej zadumy. Takim przedsionkiem do nich był czterdziestodniowy okres Wielkiego Postu. Ale, jak dla mnie, najbardziej wymierny pod tym względem jest okres od wieczornej Mszy w Wielki Czwartek, kiedy monstrancja z Najświętszym Sakramentem przenoszona jest do Ciemnicy aż do dzisiejszej Wigilii Paschalnej. Przez ten krótki czas nie odprawia się Mszy świętych, a w wielu parafiach rankiem odmawiane są tzw. Ciemne Jutrznie. Jest to piękne nabożeństwo, podczas którego wierni wraz z duszpasterzem odmawiają modlitwę przewidzianą przez brewiarz. Dzisiaj rano wybrałam się na to nabożeństwo i muszę przyznać, że dało się odczuć ich podniosłą atmosferę. Zwłaszcza, w połączeniu z dekoracją przedstawiającą Boży Grób.

A o co w nim konkretnie chodzi to wie chyba sam pomysłodawca - Ksiądz Niosący Światło. Nie, ale całkiem przyjemnie się go wykańczało

Pogoda w tym roku zrobiła nam miłą niespodziankę i spowodowała, że te święta zapowiadają się całkiem ciepłe i przyjemne. Nawet rano ksiądz się śmiał, że może lepiej, abym na tą Jutrznię poczekała na zewnątrz, bo jest chyba cieplej niż w samym kościele. Ale w ostateczności w końcu zaczekałam w świątyni. A przy okazji zrobiłam zdjęcia Ciemnicy i Grobu Bożego. Akurat nie było nikogo, a Ksiądz Niosący Światło poszedł się ogarnąć na zakrystię. 

Z nabożeństwa wracałam sobie na nogach, co pozwoliło mi na kontemplację nie tylko słów modlitwy usłyszanych na porannej Jutrzni, ale i z dnia na dzień coraz bardziej rodzącej się do życia przyrody. Uwielbiam patrzeć na te niepozorne, z dnia na dzień coraz bardziej rozwijające się zalążki listków na krzewach i drzewach. Myślę, że wiosna to idealna pora na święta Wielkanocy - Zmartwychwstały Chrystus daje nadzieję, że tak samo jak przyroda rodzi się do życia, tak samo my kiedyś odrodzimy się do życia, ale wiecznego. Poza tym są to święta nadziei, a co daje większą nadzieję jak nie rodzące się do życia po zimowej hibernacji rośliny?