1909. Gdzie nasz dom?

Temat wojny na Ukrainie powoli przycicha w polskich mediach. Nie znika całkowicie, ale bardzo często zostaje spychany na dalszy plan. Trochę to rozumiem, bo i ileż można klepać ten sam temat. W końcu i wojna, która w zasadzie toczy się tuż za progiem, traci na "atrakcyjności". Może gdyby Putin coś nieobliczalnego i strasznego... Nawet nie będę tutaj pisać co to by mogło być, ale podejrzewam, że wiele z Was wie, co mam na myśli.

Chociaż temat przycichł w mediach, to na pewno nie zniknął całkowicie z powierzchni naszego kraju. W wielu miastach, i to niekoniecznie przy granicy polsko-ukraińskiej, w dalszym ciągu działają punkty pomocowe dla ludzi, którzy musieli uciekać przed wojną. Nie inaczej jest w Kato, gdzie na moim wydziale usytuowany został punkt Caritas, świadczący usługi dedykowane tej części społeczeństwa. Bo co by nie mówić - ci ludzie w pewnym sensie stali się nią wraz z przekroczeniem punku granicznego. Nawet kiedy traktują nasz kraj tylko jako przystanek w swojej życiowej odysei. Kiedyś, na początku tego całego szaleństwa, działał punkt recepcyjny. Przez jakiś czas nawet udzielałam się w nim jako wolontariusz. Może to nie była nie wiadomo jak wielka działalność, bo na tyle, na ile pozwalał mi czas, ale w weekendy starałam się iść na te 2-3 godziny, aby pobawić się z dziećmi. Teraz wystarczający jest wspomniany punkt pomocy.

Jak możecie się domyślić, niemal każdego dnia mijam ludzi, których można liczyć w dziesiątkach, którzy z niego korzystają. Czasami jednorazowo, czasami przez dłuższy okres czasu. Nie raz trzeba im pomóc w jego znalezieniu, tym bardziej, że numeracja pięter u nas jest trochę inna niż u naszych wschodnich sąsiadów. Wbrew pozorom przydatna jest tutaj znajomość języka rosyjskiego, nawet w niewielkim zakresie, który Ukraińcy znają w miarę dobrze. Każdemu z nich dobrze życzę, bo przecież nie znalazł się w swojej sytuacji ze swojej własnej winy, a poza tym - tak naprawdę nikt nie wie, co czai się w głowie Putina. Prorocze mogą okazać się słowa Lecha Kaczyńskiego w Tbilisi w 2008 roku - "dziś Gruzja, jutro Ukraina, pojutrze państwa bałtyckie, a później może i czas na mój kraj, na Polskę".

Tylko tak sobie myślę, gdzie my się podziejemy, kiedy do tego dojdzie. Wielka rzesza Ukraińców znalazła schronienie u nas, co było logiczne. Wiele, wiele rodzin przyjęło ich pod swój dom sprawiając, że stał się on też i ich domem. To było spontaniczne, ale i naturalne. Zresztą ilu Polaków podczas II wojny światowej pomogło Żydom? Na pewno więcej niż tych, którzy ich zdradzili. A jeżeli ktoś sądzi, że Polacy to w większości antysemici, to wybaczcie, ale uderza w tą pierwszą grupę. Czy i my w razie potrzeby moglibyśmy liczyć na podobne gesty np. ze strony Niemców? Nie znam na to pytanie odpowiedzi i nie chciałabym poznać w praktyce.

Wiem, że wielu Ukraińcom jest u nas dobrze i czują się bezpiecznie. Nawet na naszą świetlicę uczęszcza kilka dzieci narodowości ukraińskiej. Może czasami tęsknią za tym co było, kogo lub co musieli zostawić na ogarniętej wojną Ukrainie, kiedy uciekali w popłochu do Polski, aby tutaj toczyć swoje dalsze życie? Nawet, kiedy jest to stan tymczasowy. A z drugiej strony, kiedy robiłam badania do mojej pracy licencjackiej przekonałam się, jak wielką traumę w sobie mogą nosić ci ludzie, jak bardzo nie potrafią pogodzić się z rzeczywistością, jak pragną powrócić do domu, który zmuszeni byli opuścić. I czasami naprawdę ciśnie się na myśl jedno proste pytanie - gdzie nasz dom?