1933. "Polska płonie"

Kiedyś, kiedy chodziłam do gimnazjum, a może jeszcze do podstawówki, Kazik Staszewski nagrał taką oto piosenkę.

Nigdy nie byłam specjalną zwolenniczką zespołu "Kult" i specjalnie nie słucham takiej muzyki (bo po prostu nie jest w moim stylu), jednak ta nutka bardzo często leciała w radiu i tak jakoś wpadła mi w ucho. Czy jedno drugie wyklucza? Myślę że nie - można nie być fanem jakiegoś zespołu przy jednoczesnym lubieniu wybranych utworów. Też tak macie.

Po tym, co się ostatnio dzieje w naszym kraju też mam ochotę powiedzieć, że "Polska płonie". I to płonie w taki sposób, że pożary trafiają jako najważniejsze newsy na portalach informacyjnych. Tak, najpierw płonęło wysypisko śmieci w położonych nieopodal Katowic Siemianowicach Śląskich. Widok z Instytutu Pedagogiki i Psychologii na Grażyńskiego, gdzie miałam wtedy zajęcia był zacny. W zasadzie to nawet nie wiedzieliśmy, że coś takiego ma miejsce tuż obok, ponieważ okna sali wykładowej wychodziły na przeciwną stronę. Było "zachmurzone", my jednak wzięliśmy to za chmury burzowe. A żaden alert do nas nie dotarł, chociaż do przebywających w innych miejscowościach już tak. Dopiero na przerwie między zajęciami dowiedzieliśmy się, co się dzieje, chociaż wielu z nas w pierwszej chwili nie zauważyło słupa dymu za oknem. A był on doskonale widoczny aż w mojej miejscowości. I zasłonił niebo na cały dzień. Była obawa, że nie zobaczymy zorzy, na szczęście - bez podstawna.

Potem spłonęło targowisko w Warszawie. Dosyć duże targowisko, z dorobkiem życia całych rodzin. Niby powinno mi być to obojętne, ale nie jest. I naprawdę żal mi było tych wszystkich ludzi, którzy stracili dorobek całego życia. Przecież równie dobrze mógłby to być każdy z nas.

I w końcu, pożar na jednej z zajezdni autobusowych na Górnym Śląsku. Na szczęście nic poważniejszego nikomu się nie stało. Premier zapowiedział zbadanie serii tych pożarów, a ja komentuję to na swój sposób nucąc sobie pod nosem, że "Polska płonie".

U mnie też dosyć gorący czas. Praca licencjacka z pedagogiki na ukończeniu i zostały mi ostatnie szlify, pierwsze poważniejsze kolokwia przede mną (bo wejściówki to pikuś), tak samo jak podwójna sesja egzaminacyjna przede mną. Zbliżają się też pomału terminy oddawania prac zaliczeniowych, co zawsze powoduje stres i niepewność. A do tego dochodzi pomoc w organizacji wyjazdu młodzieży na spotkanie na Lednicy. Istniała obawa, że w tym roku nie pojedziemy, na szczęście ksiądz Gremlin oraz ksiądz z Siewierza powiedzieli, że jednak jedziemy. Ja jeszcze liczę na to, że ksiądz Niosący Światło też pojedzie. Rok temu się udało, niemal w ostatniej chwili, ale zawsze. Ja tam księdza Gremlina i księdza z Siewierza lubię, ale bez księdza Niosącego Światło to nie będzie to samo. Doświadczyłam tego na zeszłorocznej pielgrzymce na Jasną Górę. Ja wiem, że nie można mieć wszystkiego, ale wiem też, że on zawsze cieszył się na te spotkania młodych, wręcz żył nimi. Jedyne co nas martwi to mała ilość chętnych. Ale może jeszcze pozgłaszają się chętni. Tym bardziej, że ceny wynajmu autokaru na 1,5 dnia poszybowały w górę, a im więcej osób się zapisze, tym koszty jednostkowe będą mniejsze. A z takich bliższych uroczystości to za kilka dni będziemy świętować w Duszpasterstwie stulecie istnienia "Towarzystwa Ciemnych Typów". Nie wiem dlaczego, ale już nie mogę się tego doczekać.