1936. Powrót do źródeł

Wielokrotnie powtarzałam i w realnym życiu, i tutaj, na blogu, że jedną z tych wartości, które mnie ukształtowały, była działalność w parafialnym Oratorium salezjańskim. Trafiłam do niego stosunkowo późno, bo po ukończeniu 20 roku życia, ale myślę, że dosyć dobrze się w nim zaaklimatyzowałam. Duża w tym zasługa opiekunów organizacji, którzy zazwyczaj widzieli mnie w roli animatora. A jeżeli nawet nie widzieli, to albo ktoś kto już mnie znał tłumaczył im, że to co widać z zewnątrz zupełnie nie odpowiada moim faktycznym umiejętnością, albo sama to pokazywałam. Jak może i się domyślacie, ta druga opcja była dłuższa i bardziej karkołomna, ale w końcu prowadziła do zamierzonego celu. A zarazem uczyła cierpliwości (coś, czego brakuje współczesnej młodzieży) i... pokory. 

Wielokrotnie opisywałam tutaj nie do końca zrozumiałą dla mnie sytuację aktualnego funkcjonowania (chyba jego braku) parafialnego Oratorium. Trochę mnie to boli, jako długoletniego animatora we wspólnocie, który widział, jak ona się rozrasta i owocuje. Jednak, jak to mi powtarzają znajomi - nie warto przejmować się tym, na co nie ma się wpływu. Dużo lepiej skupić się na tym, co ode mnie zależy. A wbrew pozorom, zależy dosyć dużo.

W sąsiedniej miejscowości jedna z parafii również należy do zgromadzenia księży salezjanów i tam też funkcjonuje Oratorium. I to jak funkcjonuje! Pełną parą. Nikt nie ogranicza ani animatorów, ani tym bardziej, księdza Jacka, opiekuna wspólnoty. Nikomu tam nie przeszkadza jego wada wymowy. Ogólnie ksiądz Jacek był też w naszej parafii, ale tylko przez rok. Szczerze powiedziawszy, to nie trafiłam na Mszę, którą to on by odprawiał (co najwyżej koncelebrował), ani na wygłaszane przez niego kazanie. Nie zdziwiłabym się, gdyby to było celowe ograniczanie go przez proboszcza. Za to kilkakrotnie trafiłam do niego do spowiedzi i bardzo miło to wspominam. Niestety, wtedy Oratorium było jeszcze zamknięte przez pandemię i nie dał się poznać, jako jego kierownik. Ale czy proboszcz by mu na to pozwolił? Myślę, że jest to wątpliwe. 

Wracając jednak do Oratorium w S-cu, to postanowiłam tam spróbować się załapać. W tym celu skontaktowałam się z księdzem Jackiem, co wymagało ode mnie kolejny raz zdobycie się na odwagę i napisania do niego meila. Opisałam w nim kim jestem, moją motywację oraz dotychczasową działalność oratoryjną. Dodałam też, że jestem osobą niepełnosprawną, tak żeby nie było zaskoczenia z tym związanego. Odpowiedź przyszła dosyć szybko - z tonu wiadomości wyczytałam, że ksiądz Jacek naprawdę był zainteresowany współpracą z kimś takim jak ja. A kiedy doszło do spotkania organizacyjnego, żeby wcześniej omówić wszelkie jej szczegóły, obopólnej radości nie było końca.

Moja pilotażowa obecność na zajęciach oratoryjnych przypadła na sobotę, 18 maja, i wygrała z wyjazdem z Towarzystwem Ciemnych Typów w góry, wolontariatem podczas Memoriału Janusza Kusocińskiego w Chorzowie, wyjazdem do Wał - Rudy na Drogę Krzyżową z bł. Karoliną Kózkówną, czy też obecnością w Wadowicach z okazji 104 rocznicy urodzin Karola Wojtyły. Z drugiej stronie księdzu Jackowi zależało na mojej obecności, ponieważ miało nie być żadnego planowego animatora, a do pomocy przy dzieciach każda pomoc ma znaczenie. 

Niepewna tego co mnie czeka (w końcu każde Oratorium funkcjonuje na oddzielnych regułach, chociaż ogólne założenie jest wszędzie takie samo), w sobotni poranek wsiadłam do autobusu, który podwiózł mnie do sąsiedniej miejscowości. Wysiadłam na odpowiednim przystanku, po czym skierowałam swoje kroki w kierunku kompleksu należącego do tamtejszych salezjanów. Oni, w przeciwieństwie do naszych, mają wszystko (tj. i kościół i budynek plebani, w którego skład wchodzi także Oratorium) na jednym podwórku. U nas kościół jest jakieś 400 m od Domu Młodzieżowego. Z pewną dozą nieśmiałości weszłam na teren, na którym się to wszystko znajduje i zaczęłam się zastanawiać co dalej. Niby miałam telefon do księdza, ale tradycyjnie nie miałam śmiałości, aby do niego zadzwonić. Na szczęście z plebani wychodził tamtejszy proboszcz, który z życzliwością poinstruował mnie, gdzie mam iść. Miła odmiana po tym, jaki miał dla mnie stosunek nasz włodarz parafii.

Na podwórku za plebanią dzieci wraz z księdzem Jackiem już przygotowywali teren na harce i zabawy, które zaplanowane były na ten dzień. Kapłan, podobnie jak kilka dni wcześniej, ucieszył się na mój widok, co wyraził i słowami, i gestami. Następnie przedstawił mi plan na ten dzień - wszystko rozpoczynała modlitwa, następnie dwadzieścia minut rekreacji, po których odprawiona została Msza święta. Po Mszy świętej była pora na słodką przekąskę, a po niej na gry i zabawy na świeżym powietrzu. W tym czasie ksiądz spowiadał te dzieci, które przyszły na zajęcia, a nazajutrz miały przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej. Na 12:30 zaplanowany był posiłek, a następnie do 14:00 dzieci miały czas na własne spędzenie czasu tak jak lubią.

Można uznać, że plan prawie a wypalił. Na modlitwie otwierającej spotkanie zostałam przedstawiona wszystkim przybyłym dzieciom, jako nowy animator - Pani Karolina. Następnie rozegrano mini mecz piłki nożnej. Aż żałowałam, że nie założyłam krótkich spodenek, bo i ja pokopałabym piłkę. Skoro ksiądz mógł, to dlaczego ja nie? W piłkę grała męska część podopiecznych, dziewczynki wybrały frisbee. Tak, ja wiem, że to jest bardziej dziewczęce niż kopanie piłki, ale mnie to drugie zawsze lepiej wychodziło. Wesołe zabawy przerwał moment, w którym wszyscy udaliśmy się do kościoła na Mszę, którą sprawowano w kaplicy bocznej. Sprawował ją ksiądz Jacek i nie wydaje mi się, aby ktokolwiek miał z tym problem. Wiele dzieci było zaangażowanych w jej sprawowanie. Na koniec zaś ksiądz stwierdził, że bardzo ładnie śpiewam (podczas komunii intonowałam pieśni). No tak, u nas nie miał okazji poznać mnie od tej strony, bo kiedy on u nas sprawował swoją posługę, to schola chyba nie śpiewała na Mszach. Przynajmniej ja tego nie kojarzę. Ale mogłam coś pomieszać. Zrobiło mi się niezwykle miło, że ktoś docenił mnie pod tym (śpiewu) względem. Bo to jednak jedna z ostatnich rzeczy, z których byłabym dumna. Po zakończeniu Mszy wróciliśmy na podwórko, gdzie dzieci wróciły do swoich gier i zabaw, a ksiądz poszedł po wafelki i batoniki, a także wodę dla milusińskich. Po uzupełnieniu kalorii większość z nich wróciła do wesołych harców, a niektórzy z nich udali się do oratoryjnej kuchni, aby pod wodzą jednej z mam przygotować grzanki do jedzenia. Ja akurat zostałam na zewnątrz, aby pilnować dzieci, kiedy ksiądz spowiadał na boku. Paradoksalnie najtrudniejsze było upilnowanie, żeby dzieciaki tam nie chodziły. I żeby dziewczynki nie kłóciły się tak bardzo z chłopcami o wypełnione wodą baloniki. I może jeszcze to, żeby nie rzucali tymi balonikami wszędzie, a tylko w wyznaczonych miejscach. To nie było łatwe, ale też - nie niemożliwe. W końcu mam już jakieś doświadczenie i po dotychczasowej działalności w Oratorium, ale też z mojej pracy. Dobrze, jeżeli to wszystko się ze sobą przeplata. Bo wtedy dostrzega się sens tego, co się robi. O ustalonej porze udaliśmy się do jadalni, aby posilić się tostami. Kiedy ksiądz spostrzegł, że stoję z boku sam zaczął mnie zachęcać, abym coś zjadła. A ja po prostu nie chciałam aby zabrakło tych tostów dla dzieci. W końcu dałam się namówić, ale dopiero wtedy, gdy nasi podopieczni zaczęli odchodzić od stołów. Przez ostatnią godzinę dzieci robiły to, na co miały ochotę (oczywiście w granicach rozsądku) - jedne ćwiczyły na siłowni pod okiem instruktora, inne bawiły się na podwórku, jeszcze inne grały na Xboxie, albo w szachy. Do szachów namówił też mnie ksiądz Jacek, a chociaż pierwszy raz miałam z nimi styczność, to pani Ania, trenerka, powiedziała, że mam do nich dryg i w mig wszystko pojmuję. Szkoda tylko, że moje umysłowe umiejętności nie idą w parze z koordynacją wzrokowo-ruchową. Ale jak to przyznała pani Ania przy księdzu Jacku - będę grać w szachy. Co na to ksiądz? Po prostu: "A w to nie wątpię". Na koniec poszłam zobaczyć, jak tam idzie chłopcom gra w Xbox-a. Ja tam się nie znam na tych nowoczesnych zabawkach, ale z okrzyków mogłam wywnioskować, że raczej dobrze.

W zasadzie tak mi się podobało, że ani się obejrzałam, a już był koniec zajęć i dzieciaki zaczęły się powoli rozchodzić. Niemal każde z nich pożegnało się ze mną, co oznacza, że raczej mnie zaakceptowały. Ksiądz też podziękował mi za pomoc i zaprosił na kolejny raz. Muszę jednak przyznać, że czerwiec jest dla mnie dosyć problematyczny, bo niemal co sobotę mam coś w planach (Lednica, rekolekcje z Duszpasterstwa Akademickiego, wolontariat na Górskim Biegu Frassatiego, ingres biskupa Artura Ważnego, a potem już są wakacje). Ale od września, dlaczego nie. Zwłaszcza, że ksiądz Jacek chyba nie widzi przeszkód w tym, abym była u nich animatorem. A nawet jest jak najbardziej temu przychylny. Dla mnie to zaś jest jakby powrotem do źródeł i do tego, co przez lata kształtowało moją osobowość i sprawiło, że mam takie, a nie inne zainteresowania (m.in. studia najpierw z pracy socjalnej, potem z nauk o rodzinie, aż wreszcie z pedagogiki, praca w świetlicy środowiskowej), a na pewno znacząco na nie wpłynęła.