1937. Przedłużone świętowanie

Ksiądz Krzysztof, opiekun Duszpasterstwa Akademickiego, w tym roku obchodził 15-lecie swojego kapłaństwa. Zresztą nie tylko on, bo jego kolegami rocznikowymi byli m.in. Ksiądz, który będzie błogosławiony oraz aktualny rektor Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego, a jednocześnie wykładowca wielu przedmiotów psychologicznych na Wydziale Teologicznym. Z tej okazji w parafii, w której posługuje ksiądz, który będzie błogosławionym, została odprawiona Msza Święta w intencji neoprezbiterów z rocznika 2009, na którą zostaliśmy zaproszeni jako wspólnota, którą prowadzi ksiądz Krzysiu. Msza odbyła się w tym samym czasie, co czwartkowe spotkania formacyjne "piekarnika", a więc zbytnio nie musiałam robić rewolucji w moim grafiku zajęć, aby na niej być.

Do Chorzowa, gdzie odbywała się uroczystość podjechaliśmy samochodami, dzięki czemu wszyscy zainteresowani zdążyli na czas. O drewnianym kościele pw. św. Wawrzyńca słyszałam wiele dobrego, teraz jednak miałam okazję zobaczyć go na własne oczy. I naprawdę robi niesamowite wrażenie, zwłaszcza kiedy spojrzało się na otaczający go miejski krajobraz. Chociaż świątynia jest raczej mała, to jej wnętrze jest urocze i nie przytłacza swoim wystrojem. Jest raczej skromna, ale też - urokliwa. Wcale nie dziwię się księdzu, który będzie błogosławionym, że tak ciepło o niej opowiada.

Msza rozpoczęła się o 18:00 procesyjnym wejściem księży świętujących 15-lecie swoich święceń kapłańskich. Nie było całego rocznika, bo niektórzy z nich mieli inne zobowiązania na ten dzień. Ale przybyła zdecydowana większość. Miło było zobaczyć wśród nich znajome twarze. Mszy przewodniczył emerytowany ks. arcybiskup, Damian Zimoń. To on piętnaście lat temu wyświęcił ich wszystkich na kapłanów. W ramach kazania przypomniał im to, które wygłosił w tym ważnym dla nich dniu. Uśmiechnęliśmy się do siebie w ramach Duszpasterstwa, dopiero po skończonej Mszy przyznaliśmy, że było to całkiem mądre posunięcie. W samym kazaniu nakreślił sylwetkę Jana Marii Vianney'a (którego rok obchodzony był na przełomie 2009 i 2010 roku na pamiątkę 150 rocznicy jego śmierci) oraz życzył im aby byli tak samo świętymi jak on. Dodał jednak, aby po tych 15 latach zastanowili się, ile z tej świętości spełniło się w ich dotychczasowej posłudze kapłańskiej i czego im brakuje do osiągnięcia tego stanu. Miłym momentem był ten, w którym dzieci z parafii wręczyły księżom po różyczce oraz kartce z życzeniami. Na zakończenie wybrzmiało uroczyste "Te Deum" w podziękowaniu za ten piękny jubileusz. Nie mogło też zabraknąć pamiątkowego rocznikowego zdjęcia z biskupem - seniorem. Aż prosi się, aby zobaczyć to sprzed 15 lat i porównać je oba - kto najbardziej się zmienił przez te wszystkie lata.

Po Mszy zaczekaliśmy przed kościołem na naszego duszpasterza. Była nas garstka, zważając na liczebność całego Duszpasterstwa (ok 150 osób, i każdą z nich ksiądz Kristofer zna z imienia, miejsca zamieszkania oraz kierunku studiów / pracy), ale śmialiśmy się, że sami najgorliwsi i najwierniejsi. 

Ksiądz dostał od nas osobne życzenia, a także bukiet kwiatów. Sam postawił nam lody, na które jednak z nami nie poszedł, bo prawdopodobnie cały rocznik miał swoje własne wewnętrzne spotkanie. My zaś integrowaliśmy się ze sobą siedząc przy lodach w jednej z katowickich kafejek. Przypomniały mi się stare dobre czasy w naszym Oratorium. No nic, jak ostatnio pisałam - nie na wszystko mamy wpływ, a więc nie warto wszystkim się przejmować. Lepiej sobie po prostu odpuścić. 

Wydawać by się mogło, że na tym świętowanie rocznicy jego święceń zostanie zakończone, ale nie. W niedzielę, w której Kościół wspomina Zesłanie Ducha Świętego, poszłam na wieczorną Mszę świętą Duszpasterstwa. Trochę zaskoczyła mnie zwiększona ilość ludzi, a zwłaszcza kapłanów. Szczególnie, jeżeli weźmie się pod uwagę wielkość naszej wydziałowej kaplicy. Nawet zastanawiałyśmy się z Madziałkiem, o co chodzi. To jednak wyjaśniło się podczas wyczytania intencji mszalnych. Jedną z nich było 15-lecie kapłaństwa księdza Kristofera, a drugą... urodziny jego mamy. W sumie zastanawia mnie co on jej nagadał na mój temat, bo za każdym razem kiedy mnie widzi to mocno mnie przytula. Dodatkowo swoją Mszę mieli jeszcze duszpasterscy nowożeńcy, którzy zaledwie dzień wcześniej powiedzieli sobie sakramentalne "tak".

Ludzi na tej Mszy było dużo, nawet więcej niż na 100-leciu Towarzystwa Ciemnych Typów. Musiano nawet przynieść stojące pod aulą ławki. Ale dzięki temu więcej wiernych miało miejsce siedzące. Małe dzieci chyba trochę się nudziły, bo "rozwalały" nam wydziałowy hol. I trochę rozpraszały moją uwagę. Trochę też szkoda, że nikt nie pomyślał o nagłośnieniu poza kaplicą, bo za bardzo nie wiem, co ksiądz mówił na kazaniu. Dobrze, że mniej więcej znam Czytania z tego dnia, a Pierwsze Czytanie z Dziejów Apostolskich wręcz na pamięć (skutek tego, że moja Pierwsza Komunia Święta była właśnie w to wspomnienie), przynajmniej wiedziałam co kiedy jest czytane.

Po Mszy udaliśmy się do ośrodka DA, gdzie jeszcze trochę posiedzieliśmy przy herbacie i weselnym cieście, które przynieśli nowożeńcy. A na odchodne, żegnając się z księdzem, życzyłyśmy mu z Madziałkiem bezpiecznej podróży. Wszak na dwa tygodnie wylatuje najpierw do Panamy, a potem do Gwinei. Zostaniemy sami na placu duszpasterskiego boju.