2064. Pomału też dotrze się do celu

Coraz zimniejsze dni zwiastują to, że zima zbliża się do nas wielkimi krokami. Chociaż staram się całkowicie nie rezygnować z codziennych spacerów, to jednak nie są one tak długie, jak na przełomie wiosny i lata. Inna sprawa, to nie lubię bez potrzeby spacerować po ciemku, chociaż deszcz jest dla mnie do zaakceptowania. Ale ciemność już nie. Z kolei długie wieczory zachęcają do spowolnienia tempa życia i pogrążenia się w wyciszających nas zajęciach. Głaskanie wylegującego się na moich kolanach kota, mruczącego w rytm kolejnych wyuczonych słówek na łacinę to skutecznie odstresowującego po całodziennej gonitwie. Do tego kubek z ciepłą herbatą i nic więcej mi do szczęścia nie trzeba.

To takie chwile, kiedy człowiek mimo wszystko nabiera dystansu do siebie i otaczającego go świata, kiedy może sobie przemyśleć to i owo, czy nawet coś zaplanować. Moje plany nie wybiegają zbyt daleko, ale myślę, że warto je mieć, chociażby po to, aby wiedzieć, do czego dążyć. Więc planuję chociażby to, czego muszę się nauczyć na najbliższy czas, co ugotować na obiad, co zrobić z dzieciakami na zajęciach.

Czuję, że powoli zmierzam do przodu. Może to nie są jakieś spektakularne rzeczy. Nie szkodzi. Przecież nigdzie nie muszę być pierwsza. A idąc własnym rytmem też prędzej czy później dotrę do wyznaczonego celu.