2126. Nikosiowe świętowanie

Jak wiecie, od lat trenuję lekkoatletykę. Właściwie to uświadomiłam sobie, że w tym roku minie 25 lat od momentu, kiedy tak na poważnie zaczęłam swoją przygodę ze sportem oraz 20 lat, kiedy przeszłam pod skrzydła wojewódzkiego oddziału STARTu. Jakby nie patrzeć, to kawał mojego życia. Kawał czasu, który nie wiem nawet kiedy zleciał. No, ale myślę, że nie był to czas stracony. Może nie zostałam mistrzem świata, ale jakieś tam wyniki w biegach i skoku w dal miałam. A przede wszystkim - ogrom satysfakcji. To nie prawda, że sport niepełnosprawnych to sport "dla debili", jak to określił jeden z naszych polityków. Powiedziałabym, że jest on porównywalny ze sportem dla zdrowych zawodników - też konkurujemy z innymi, też dajemy z siebie wszystko, też zdobywamy jakieś tam lokaty i cieszymy się z nich. 

Przez ten czas wiele się zmieniło, przede wszystkim w składzie naszej sekcji. Kolejny raz zmienił się trener (uwaga, uwaga, wreszcie sensowny), o rotacji zawodników nie wspominając. Od jakiegoś roku mamy jednak dosyć stabilny skład, w którym trenujemy. A schorzenia, z jakimi się zmagamy są różne - od mózgowego porażenia dziecięcego, po krótszą rękę, po problemy ze wzrokiem, po upośledzenia umysłowe, po zespół Downa, po autyzm. Nie przypominam sobie, aby kiedykolwiek wcześniej, nie licząc szkoły, była aż taka różnorodność schorzeń. Ale przynajmniej jest ciekawie, chociaż czasami, tym mniej cierpliwym, puszczają nerwy.

Rok temu mama Gaciocha zaprosiła całą drużynę do nich do domu na świętowanie jego urodzin. A właściwie to podwójnych urodzin, bo tak się złożyło, że świętujemy je w tym samym dniu, z tą różnicą, że ja jestem młodsza o rok. Było fantastycznie i miło. Trochę potańczyliśmy, zjedliśmy smaczne smażonki, było gromkie "Sto lat", tort i masa niezdrowych przekąsek i napojów, na które trener przymknął oko. W końcu urodziny ma się raz w roku, a podwójne świętuje jeszcze rzadziej.

Teraz, praktycznie na początku roku, zostaliśmy zaproszeni przez rodziców innego naszego klubowego kolegi, Nikosia, na jego 21 urodziny. Tym razem miały one się odbyć w jednej z miejskich pizzerii. Propozycja była kusząca, zwłaszcza, że i trener, i rodzice Nikosia gorąco namawiali mnie, abym się pojawiła. W zasadzie sesja już jest na finiszu (wreszcie!), z pracy na spokojnie też bym się wyrobiła.

Ubrana w koszulę w kratę oraz z kartką urodzinową (zupełnie nie wiedziałam, co mu kupić) poszłam na to przyjęcie. W samym lokalu byłam już raz, więc mniej więcej wiedziałam, gdzie mam się kierować. Chociaż wcześniej i tak udałam się na trening, po którym wraz z trenerem udałam się na wskazane miejsce. Pozostali pojechali własnymi samochodami, albo z rodzicami, którzy też zostali zaproszeniu.

Na miejscu był już Prezes klubu sportowego, który też przyjechał na uroczystość. Rodzice Nikosia zadbali o tort oraz świeczki, które solenizant zgasił przy pomocy taty. Następnie odśpiewaliśmy "Sto lat" i ustawiliśmy się do pamiątkowego zdjęcia.

Każdy z nas dostał kawałek tortu i zimne napoje. Oprócz tego były jeszcze z cztery różne pizze. Na szczęście od obiadu upłynęło trochę czasu, więc mogłam sobie pozwolić na 2,5 kawałka. Ogólnie pierwszy raz jadłam sos musztardowy i muszę przyznać, że jest on całkiem smaczny, zwłaszcza z pizzą z szynką i z serem. 

Przyjęcie nie trwało długo, może z 1,5 godziny. Ale był na nim czas i na rozmowy, i na wspominki, i na zastanowieniem się nad planem działania sekcji przynajmniej do czasu wakacji. Ja mam się np. zastanowić nad tegorocznymi zawodami. Wszystko dobrze, tylko ja coraz częściej się zastanawiam, czy mają one dla mnie jeszcze jakiś sens. Ale z drugiej strony, znacie moją postrzeloną naturę, więc może jeszcze coś mi się odwidzi w tej materii. Do domu wróciłam może trochę zmęczona, ale szczęśliwa. Czasami warto jest wyrwać się ze swojej rutyny, aby wrócić na dotychczasowe tory z nową energią.