Dziwne to dla mnie i niezrozumiałe. Skoro jakiejś osoby nie ma na miejscu zbiórki, to czeka się do skutku, powiadamia o zdarzeniu najbliższych, szuka jej, wzywa policję czy też inne służby, aby ją znalazły. Tym bardziej, że tego samego dnia jeszcze była ona widziana w kilku innych miejscach. A tu nie było nic. Zaś pielgrzymka po kilku dniach wróciła do Polski. Bez pani Kazi, która wyparowała jak kamfora. Rodzina rozpoczęła poszukiwania, bezskutecznie. Zaginięcie pani Kazimiery pozostało tajemnicą.
Ta smutna historia daje jednak wiele do myślenia. Jak bardzo trzeba być małostkowym i bezdusznym człowiekiem, aby nie rozpocząć szerszych poszukiwań zaginionej? Przecież to była starsza kobieta, zapewne wystraszona tym, że nie dość że jest w obcym kraju, to jeszcze nie może się z nikim porozumieć z powodu bariery językowej. Dlaczego nikt w tym autokarze nie zareagował, nie sprzeciwił się odjazdowi autokaru z parkingu? Naprawdę zwiedzanie jest ważniejsze od ludzkiego życia? Dlaczego organizator pielgrzymki wraz z lokalnym przewodnikiem nie podjęli żadnych konkretnych działań? Jestem po studiach z turystyki, toteż tym bardziej tego nie rozumiem. Odpowiedzi na te pytania być może nigdy nie poznamy, bo uczestnicy wyjazdu po powrocie nabrali wody w usta w tej sprawie. Tak samo, jak nigdy się nie dowiemy, co się stało wtedy z panią Kazimierą.
Lato to czas wyjazdów, także tych zbiorowych. Bądźmy empatyczni i w międzyczasie zwiedzania odwiedzanych miejsc miejmy też pozór na innych uczestników wycieczki, zwłaszcza tych starszych i nieporadnych. To nie jest "niańczenie", to jest zapobieganie takim tragediom jak powyższa. A jeśli już ktoś się zgubi, to szukajmy go, wezwijmy pomoc. Im szybciej to zrobimy, tym większe szanse, że szybko odnajdziemy taką osobę całą i zdrową.
Sprawa pani Kazimiery to bolesny przykład tego, jak w grupie potrafi zadziałać mechanizm rozproszenia odpowiedzialności – każdy podświadomie zakłada, że zareaguje ktoś inny, a w efekcie nie reaguje nikt.
OdpowiedzUsuńPrzerażające jest to, jak łatwo chęć bezproblemowego zrealizowania planu wycieczki wygrała ze zwykłą ludzką przyzwoitością i procedurami, o których wspominasz. Masz pełną rację, że uważność na współpasażerów to nie jest nadgorliwość ani "niańczenie", tylko fundament elementarnego bezpieczeństwa. Twój apel jest niezwykle potrzebny, zwłaszcza teraz, w sezonie urlopowym, i powinien dać do myślenia każdemu, kto rusza w drogę z grupą.
Bardzo smutna wycieczka, niestety dzis ludzie bardzo skupieni sa na sobie, nie wiele ich interesuje pomoc innym,pozdrawiam
OdpowiedzUsuńNie rozumiem jak mogli dalej jechać bez jednej uczestniczki. Szok i niedowierzanie. Smutna historia. Pozdrawiam serdecznie ♥️
OdpowiedzUsuńTo jest niewyobrażalne, co się stało! Pamiętam, jak kilka lat temu byliśmy na wycieczce do Izraela i Autonomii Palestyńskiej. Jednej z najstarszych uczestniczek ukradziono paszport albo go zgubiła. Pilot natychmiast zadzwonił do ambasady polskiej i umówił się na wydanie paszportu tymczasowego. Musiało to potrwać, więc my wracaliśmy do Polski, a pilot został z nią, załatwił nocleg w hotelu, pojechali do ambasady, załatwili wszystko, z biletem na samolot włącznie. To było prawdziwie fachowe zachowanie.
OdpowiedzUsuńUczestniczka wycieczki znika, a reszta zwiedza dalej? trudno pojąć!
OdpowiedzUsuńStraszna historia, to nie powinno się zdarzyć, pozdrawiam serdecznie.
OdpowiedzUsuńStraszna historia...
OdpowiedzUsuńI to podczas pielgrzymki.
Prowadzący pielgrzymkę ksiądz zapewne czytał Ewangelię o tym jak pasterz szuka zagubionej owcy, ale treść do niego nie dotarła.
Byłem na kilku wycieczkach autobusowych i przewodnik na początku dał każdemu adresy naszych hoteli i program wycieczki, jak też swój telefon komórkowy. Jednakże z góry było powiedziane, że jeżeli ktoś nie wróci na czas do autobusu, to jedziemy bez niego, bo inaczej zawaliłby się cały program eskapady (rezerwacje hoteli, posiłków)—a prawdą jest, że niektórzy ludzie, żeby nie wiem jak im tłumaczyć, zawsze się spóźniają i chodzą własnymi ścieżkami.
OdpowiedzUsuńOrganizator mówił, że kilkakrotnie miał sytuacje, że odjechali bez jakiejś osoby—oczywiście, starali się ją znaleźć, oczekiwali na nią dodatkowe pół godziny, ale dłużej nie mogli czekać. Oczywiście, nie były to ‘zaginięcia’—po prostu te osoby z różnych powodów nie przyszły na czas do autobusu i zwykle udało się im na własny koszt dobić do grupy, nikt się tak naprawdę nie zaginął.
Nie znam szczegółów zaginięcia tej kobiety, ale coś takiego to się chyba zdarza niezmiernie rzadko, tym bardziej że o ile wiem, to do dzisiaj jej nie znaleziono.
Mój klient był kierowcą autobusu kursującego pomiędzy większymi miastami w Kanadzie i tez raz czy dwa odjechał, nie zabierając pasażerów, którzy poszli sobie na postoju do restauracji i nie wrócili na czas. Jednakże on nie miał obowiązku liczenia, ile osób jest w autobusie: na początku postoju informował, o której godzinie odjeżdżają, zwykle parę razy trąbił, czekał dodatkowe kilka minut i jechał.
Chętnie słucham podcastów kryminalnych... moje ulubione to Olga Herring i Piąte Nie Zabijaj. Znam sprawę zaginięcia pani Kazimiery... bardzo naganna postawa księdza z parafii... dla mnie to w ogóle nie do pomyślenia, jak można było pozostawić starszą kobietę samą? nie szukać? nie wyjaśniać? nie zgłosić odpowiednim służbom? wrócić do kraju, jak gdyby nic... straszne!
OdpowiedzUsuńTo nie do pojęcia! Jak tak można?
OdpowiedzUsuńUściski ♥️