14. Bo w przedszkolu jest the best!

Dzisiejszy wolontariat odbywałam w grupie przedszkolnej. Chciałabym napisać, że w moim byłym przedszkolu, ale nie do końca. Inny budynek, inne wychowawczynie. I tylko w oczkach tych trzy i czterolatków widziałam to samo przerażenie przemieszane z ciekawością. Podejrzewam, że moja buzia w tamtym okresie wyrażała te same uczucia. 

Do przedszkola trafiłam w wieku czterech lat. Żeby była jasność, było to przedszkole dla dzieci niepełnosprawnych ruchowo i umysłowo, gdzie mieliśmy zapewnione zajęcia rewalidacyjne. Była to jedna z niewielu tego typu placówek w naszym województwie, bo o przedszkolach integracyjnych nikt chyba jeszcze wtedy nie słyszał. Z pomysłem przyszła mama mieszkającej w tym samym bloku co ja Kasi, która już tam uczęszczała. 

Czy to była słuszna decyzja? Chyba jedna z najbardziej słusznych podjętych przez moją mamę. Rodzice wielokrotnie powtarzali, że gdyby nie podjęli tej decyzji, to z całą pewnością nie nauczyłabym się tak szybko takich oczywistych rzeczy, jak chodzenie, mówienie, a nawet samodzielne jedzenie posiłków. Bo w domu wszyscy by mnie karmili łyżkami, użalając się nad "biednym Lolusiem". A w przedszkolu nie było zmiłuj - 5 łyżek z zupą samodzielnie próbowałam przenieść sobie do buzi (z różnym skutkiem, ale jednak), jedna podana przez opiekunkę. Poza tym moje ulubione zajęcia metodą PETO, które było prowadzone naprawdę fachowo. Myślę, że sporo z niego skorzystałam. Każdemu przedszkolakowi przysługiwało również kilka godzin indywidualnej rehabilitacji, zajęć z psychologiem, logopedą i pedagogiem szkolnym. Dzięki temu nasze usprawnianie szło jeszcze szybciej. 

Poza tym nasza placówka działała tak jak większość przedszkoli w naszym kraju - bawiliśmy się zabawkami, rysowaliśmy, chodziliśmy (albo jeździliśmy w wózkach) na wycieczki piesze, uczyliśmy się piosenek i wierszyków, a nawet wystawialiśmy przedstawienia. Raz nawet pojechaliśmy odwiedzić naszych kolegów w ich domach, ponieważ byli po operacjach. A także była wycieczka do Krakowa, gdzie nasza wychowawczyni przywiązała sobie jednego z moich kolegów do ręki, żeby jej nie uciekł. Zwyczajne przedszkole, prawda? Pamiętam, jak jako pięciolatka poszłam już do zerówki, a także nasze pierwsze, wstydliwe przyjaźnie. 

Dzisiejsze przedszkole specjalne właściwie niczym się nie różni od tego, które pamiętam sprzed kilkunastu lat. Może są nowe zabawki i inne panie, ale duch pozostał ten sam.

A tutaj macie małą Karolinkę jako przedszkolaczka