13. Jest dobrze!

Pojechałam wczoraj do Krakowa zawieść do dziekanatu dokumenty związane z programem aktywny samorząd MODUŁ II. Pani w dziekanacie była bardzo miła, chociaż dziwiła się, że wnioski trzeba wypełnić do końca września, chociaż tak naprawdę studentem zostanę od 1 października. No, ale na te terminy to mam najmniejszy wpływ. 

W każdym razie druczek został zostawiony w akademickim dziekanacie, a przy okazji udało mi się "wypożyczyć" moje świadectwo ukończenia szkoły średniej. Akurat niedawno zakwalifikowałam się na kurs sekretarki i potrzebny mi był dokument, że mam średnie wykształcenie. Nawet dano mi teczkę, abym go nie pogniotła. Ciekawe, czy w tym dziekanacie zawsze są tacy mili, czy tylko na początku?

Z Krakowa postanowiłam jechać do Wadowic, gdzie w szpitalu wylądowała pewna bardzo bliska mi osoba. Na dwupoziomowym dworcu trochę się ułaziłam, zanim znalazłam odpowiednie stanowisko. Tam trochę sobie poczekałam. Autobus co prawda już był podstawiony, jednak do jego odjazdu zostało jeszcze kilka minut. Sama podróż z Krakowa do papieskiego miasta trwała godzinę, więc mogę powiedzieć, że minęła mi w oka mgnieniu. W niewielkim miasteczku wysiadłam na ulicy Lwowskiej i powolutku podreptałam do centrum miasta. Plułam sobie w twarz, że nie chciało mi się szukać busu jadącego na rynek, bo na pewno miałabym dużo bliżej. W dodatku odkąd wybudowano nowy szpital nie do końca wiem, gdzie znajduje się jaki oddział. Na szczęście przed SORem znajduje się mapa z ich lokalizacją. Poszłam więc do starego budynku (bo tam znajdował się oddział wewnętrzny) i pełna obaw, czy zostanę zrozumiana ze względu na wadę wymowy, zapytałam w dyżurce pielęgniarek, czy leży tutaj taka i taka osoba. Od razu mi powiedziano, że nie, a przy okazji obdzwoniono pół szpitala, żebym nie musiała niepotrzebnie gonić (a mówi się, że dzisiejszy niższy personel jest odpyskliwy). 

Babcia znalazła się na oddziale geriatrii. W sumie mogłam sama się tego domyśleć - w końcu kobieta ma ponad 70 lat. Zrobiłam jej niemałą niespodziankę, bo kogo jak kogo, ale mnie się najmniej spodziewała. A przy okazji postawiła pół miasteczka na nogi, twierdząc, że "dzisiaj nigdzie nie pojadę". Tym samym wylądowałam na noc u mojej ukochanej cioci Dorotki. Jednak zanim ciocia po mnie przyszła (pracuje w przedszkolu) przez cały czas wysłuchiwałam, jaka ja jestem wspaniała dziewczyna, że sama przejechałam taki szmat drogi. Czy ja wiem czy jestem taka och i ach? Po prostu staram się w miarę możliwości żyć tak, jak moi sprawni rówieśnicy. A człowiek w wieku prawie 24 lat z reguły potrafi kupić sobie bilet i wybrać się w podróż. Ciocia przyszła o 15 i zabrała mnie do swojego przytulnego domu, z którego okien widać zarówno kościół, w którym został ochrzczony Karol Wojtyła, jak i klasztor karmelitów. 

Kuzynka Ania ugotowała pyszny obiad, po którym zabrała mnie ze sobą na zakupy. Musiała kupić synkowi (a mojemu najstarszemu chrześniakowi) kilka przyborów do szkoły. A przy okazji pogadałyśmy sobie o tym i o owym. W drodze powrotnej wstąpiliśmy jeszcze na chwilę do szpitala. Po kolacji poszłam z Kubaszkiem (chrześniakiem) na poddasze, do jego pokoju. Tam popisywał się swoimi akrobatycznymi zdolnościami. Przy okazji okazało się, że mamy wspólną pasję - pływanie. Pokazał mi swoje gry - niestety, ze względu na atetozę nie byłam w stanie we wszystkie z nich zagrać. Nie przeszkodziło nam to jednak rozegrać gry planszowej polegającej na wyścigach motocyklowych.

Udało mi się wygrać z drugoklasistą, ale umówiliśmy się na drugi dzień na rewanż. Kiedy Kubaszek zasnął, razem z ciocią i wujkiem obejrzałam ciekawy film wojenny. Przyznam szczerze, jak zasypiam podczas późnego oglądania filmów (czyli po 21), tak teraz wytrzymałam do końca. Do łóżka położyłam się o 23 (ponieważ mój plan nie przewidywał noclegu w Wadowicach, Ania pożyczyła mi piżamę) i spałam do 9. Nie obudziły mnie nawet dzwony z klasztorów, ani Wiki, młodsza siostra Kubaszka, która w tym roku zaczęła chodzić do przedszkola. Ponieważ Kubaszek miał do szkoły dopiero na 11 godzinę, mogliśmy jeszcze raz zagrać w wyścigi samochodowe, a także w "Bazyliszka".

Tym razem towarzyszyła nam Ania, a zwycięzcą został bezapelacyjnie Jakubek. Niestety, wkrótce musiał iść do szkoły, a ja jeszcze na chwilę poszłam do babci. Wróciłam się jednak do domu na obiad, po którym poszłam już na dworzec autobusowy. Towarzyszyła mi Ania, która zapewniła mnie, że jakbym miała tragiczny plan zajęć, to bez problemu będę mogła się u nich zatrzymać na noc. Przy okazji obiecała, że pójdziemy do nowego muzeum w domu papieskim. Wiedziała czym mnie podejść ha, ha, ha. Bus podjechał za pięć czternasta i z żalem opuściłam gościnne miasto. Jadąc do domu pomyślałam sobie, że po skończeniu studiów w Krakowie mogłabym bez problemów podjąć współpracę z Turystyczną Informację pisaniem np. programów wycieczek dla osób niepełnosprawnych. A jakbym zdecydowała się zrobić uprawnienia pilota wycieczek, to do tego doszłoby oprowadzanie ich po mieście. Może to jest pomysł na przyszłość?