578. Moja własna Akademia Życia

Dużo się ostatnio dzieje w moim życiu, nie zawsze są to rzeczy dobre i idące po mojej myśli. Ciężko jest o niektórych sprawach pisać, tym bardziej, że należę raczej do optymistów i taką ścieżką staram się podążać. Jak długo to jeszcze potrwa nie wiem, wszak jestem tylko maluczkim człowiekiem i też mam swoje granice wytrzymałości. W trudnych chwilach sięgam do książek. Dwa dni mi wystarczyły aby przeczytać 332 strony "Nigdy w życiu" Grocholi oraz 224 strony "Monidła..." Halszki Opfer. Zawsze kiedy miałam problem uciekałam w świat książek. Inni krzyczeli, bili się, wyzywali... Ja sięgałam po książkę i po prostu ją czytałam. I tak mi zostało. Dzięki temu przeczytałam całkiem niezłą ilość pozycji. Ale nerwy nie były jedynym tego powodem. Telewizja jakoś nigdy mnie nie pociągała. Ale książki - owszem. Jutro planuję podskoczyć do Biblioteki Śląskiej w celu wymienienia asortymentu. Pozycje mam już zamówione - będzie co robić w długie, jesienne wieczory. I skupić na czymś swoje niepokorne myśli. Czasami kotka przemknie mi przed oczami. Ale ona chyba wyczuwa już jesień i woli zwinąć się w kłębuszek na tapczanie i z tej pozycji bacznie obserwować otaczający ją świat...

Ostatnio coraz częściej słyszę w swoim środowisku o projekcie zatytułowanym "Akademia Życia". Jest to program skierowany do osób w wieku do 25 lat, który ma na celu aktywizację społeczną oraz zawodową osób niepełnosprawnych. Z grubsza wygląda to tak, że zrekrutowana osoba na pół roku przeprowadza się do specjalnie przystosowanego mieszkania w Koninie i tam przez ten czas sobie żyje pod okiem wykwalifikowanych instruktorów. A potem wraca do domu... Wszystko ładnie i pięknie, tylko ten ostatni punkt jakoś do mnie nie przemawia. No bo wiecie, rodzice bywają różni, zwłaszcza w stosunku do nas, niepełnosprawnych, bywają nadopiekuńczy. A wtedy całe doświadczenie zdobyte podczas tych sześciu miesięcy może iść wniwecz.

Nie miałam okazji wziąć udziału w tego typu przedsięwzięciu, ale nic nie szkodzi. Bo moja prywatna Akademia Życia trwa już piąty rok. Od pięciu lat mieszkam w samodzielnej kawalerce i jakoś sobie radzę. Długo by pisać jak do tego doszło. Prawdą jest jednak to, że mam cudownych rodziców, którzy nigdy się nade mną nie rozkwilali, tylko od początku uczyli samodzielności. Niemal co roku wyjeżdżałam na letnie i zimowe obozy sportowe, sama wracałam do domu z szkoły położonej na obrzeżach miasta, a potem nikogo nie dziwiło, że sama dojeżdżam na studia w Katowicach(nikomu się wtedy nawet nie śniło, że za parę lat będę sama dojeżdżać na zajęcia w Krakowie), sama zostawałam na kilka dni w domu(i nikomu nie przyszło do głowy, aby wezwać opiekę społeczną), coś tam nawet umiałam upichcić. Czyli w mojej sytuacji było całkiem nieźle.

W końcu we wrześniu 2012 otrzymałam własne, samodzielne mieszkanie. Myślicie, że się nie bałam, kiedy rozpakowywałam swoje rzeczy? Bałam się jak nie wiem co. I w sumie dalej się boję. Ale z każdym dniem było i jest coraz lepiej. Są oczywiście rzeczy, których nie przeskoczę, np. mycie okien, wieszanie firanek, czy też przybijanie gwoździ, ale przecież nie można być we wszystkim najlepszym, prawda? Ja tam się cieszę, że z posiadanymi umiejętnościami całkiem nieźle sobie radzę z tym wszystkim i korzystam z pomocy rodziny naprawdę w minimalnym stopniu. Często na forum dla niepełnosprawnych spotykam się z opinią, że nie ma sensu wyprowadzać się od rodziców, bo z renty socjalnej nie da się utrzymać na odpowiednim poziomie. Co ciekawe, piszą to ludzie, którzy zawsze mieszkali z rodzicami. A ja się zastanawiam co dla nich oznacza "życie na odpowiednim poziomie". Bo tak sobie myślę, że skoro z tej niewielkiej renty udaje mi się porobić wszystkie opłaty, nie umrzeć z głodu, chodzić w miarę schludnie ubranym i jeszcze coś z tego odłożyć, to raczej jest nieźle. Oczywiście nie chodzę w markowych ciuchach, do stołowania się w restauracjach też mi daleko, ale za to raz w roku udaje mi się wyjechać za granicę, a i na Oratriady, czy też raz na jakiś czas kino mi starcza. Czasami udzielę komuś korepetycji, w tym roku pierwszy raz wyjechałam na kolonie jako wychowawca. Więc da się. Trzeba tylko mądrze rozplanować swoje wydatki.

Ktoś mi powie, że miałam w tym wszystkim szczęście. Jasne, przecież mogłam powiedzieć "Nie, nie ma mowy, zostaję w domu rodzinnym". Jak by się wtedy potoczyło moje życie? Pewnie bym miała więcej w nim czasu na własne przyjemności, ale czy byłabym szczęśliwsza? Jestem więc wdzięczna losowi, że pozwolił mi na taką Akademię Życia, która trwa całe moje życie i która uczy mnie więcej, niż niejeden wykwalifikowany instruktor...