583. Czasami warto zamilczeć

A może powinnam zatytułować ten post "Co wolno wojewodzie to nie tobie..."
Jakiś czas temu zamieściłam na moim blogu wpis odnoszący się do projektu Akademia Życia. Tak się jakoś złożyło, że pewna osoba, która brała w nim udział trafiła na ten wpis i go skomentowała, twierdząc że mierzę wszystkich swoją miarą oraz nie widzę niczego więcej poza czubkiem własnego nosa. Okey, niech jej będzie że tak jest, zresztą nie pierwszy raz jestem tym samolubnym i złym człowiekiem. Jakieś półtora roku temu nie spodobała jej się moja notatka dotycząca korzystania z telefonów komórkowych w czasie półkolonii. Podobno bardzo przesadziłam w tym poście. Tylko, że zaczyna się od korzystania z komórek podczas zajęć, a kończy np. dzwonieniem w kościele podczas Mszy św. Uwierzcie mi, byłam świadkiem takiej sytuacji i nie był to bynajmniej telefon na 112. Albo chłopaki na koloniach grali do 2-3 w nocy na telefonach, a w ciągu dnia byli nieprzytomni. W końcu zabierałam im je na noc, czy też podczas wyjść, żeby podczas grania nie weszli mi pod samochód. Czy i wtedy byłam ta zła i zbytnio przesadzająca?

Szczerze mówiąc komentarz Katarzyny spłynął po mnie jak woda po kaczce. Kiedyś lubiłam wpadać na jej bloga i śledzić jej wpisy, jednak po pewnej sytuacji poczułam do niej po prostu wstręt. Po prostu miałam nieco inne zdanie na pewien temat, do rozmowy wtrąciła się jeszcze jedna osoba i tradycyjnie to Lolek, który nie ma  gadanego, był tym gorszym, który niepotrzebnie komentuje. Co nie oznacza, że przestałam darzyć jej szacunkiem. Nota bene to chyba moja największa wada - ktoś może mną nawet pomiatać, a ja i tak będę go szanować. Po przeczytaniu jej komentarza postanowiłam na niego nie odpowiadać. Bo po co. 

Kilkanaście minut po opublikowaniu u mnie komentarza na facebooku Katarzyny pojawił się wpis na ten temat, komentujący m.in. prowadzenie anonimowych blogów, fora internetowe, oczywiście moją osobę oraz stwierdzający, że nie każdy ma możliwości korzystania z basenów, szkoleń i praktyk zawodowych. Jednak najbardziej zaskoczyło mnie zdanie w komentarzu, że ona przynajmniej napisała co myśli. Ok. Ma takie prawo, Polska wolny kraj. Jej wolno, innym chyba nie...

Wpis skomentowała moja kochana Łucja. Na co Katarzyna nie omieszkała odpowiedzieć. Jeszcze gdyby pozostała na zdaniu "Karolina nie była w Akademii, więc niech lepiej ona "nabierze wody w usta"" to bym machnęła ręką. Jednaj kiedy zobaczyłam zdanie skierowane do Łucji - "Ty również" coś we mnie pękło. Kochani, czy to oznacza że tylko wybrani mogą pisać to co myślą? Jak osoba, u której kiedyś wyczytałam, że współczesne media społecznościowe są pełne jadu i nienawiści(ktoś niepochlebnie skomentował jej post), sama może tak czynić. Tak jak piszę, to nie chodzi o mnie, bo ja naprawdę przyzwyczaiłam się do bycia "tą złą i niedobrą", ale przykro mi się zrobiło, że oberwała nasza Łucja...

Co do anonimowości, to uważam że jest to delikatna sprawa. Jedni publikują pod własnym imieniem i nazwiskiem, inni pod nickiem. Jedni publikują swoje zdjęcia, inni tego unikają. Jedni piszą o sobie wszystko, innych trudno zidentyfikować nawet co do płci. Przyznam, że wśród znajomych blogerów mam wszystkie wymienione wyżej typy, a jednak posty osoby, która patrzy na mnie z ekranu, a ja znam jej imię i nazwisko, jak i tej, której wyglądu oraz imienia mogę się tylko domyślać, czyta mi się tak samo dobrze. Szanuję wybór zarówno jednych, jak i drugich. Zresztą ja też nie jestem tak do końca anonimowa - na blogu jest sporo moich zdjęć, zaś kilkoro z Was zna nawet mój prywatny adres domowy(możecie śmiało zaplanować napad na moje mieszkanie, kochane moje kobitki). 

Wiecie, są posty na Waszych blogach, z którymi się nie zgadzam. Ale wtedy po prostu ich nie komentuję, z czystego szacunku do Was. Co nie oznacza, że nie zgadzam się z każdym nieskomentowanym Waszym postem - czasami najzwyczajniej w świecie nie zdążę tego zrobić. Po co psuć relacje pomiędzy nami oraz Wasz humor, prawda?
Dziewczyna twierdzi, że mam lepiej, bo mieszkam w mieście z nie wiadomo jakimi formami aktywności. Wspominany przez nią basen? Owszem, raz na półkolonie z dzieciakami. Ostatni raz regularne zajęcia miałam w 2013 roku w ramach treningów. Normalnie nie stać mnie na taką atrakcję. Specjalne szkolenia? Brak. Praktyki zawodowe? Uwierzcie mi, pracodawcy naprawdę nie biją się o to, aby przyjąć osoby takie jak ja na praktyki i w większości przypadków drzwi są zamykane przed nosem. Limity rehabilitacyjne też są takie same jak wszędzie indziej. Oczywiście jest jeszcze możliwość prywatnej rehabilitacji, ale godzina jest jeszcze droższa od basenu. Jedyna moja aktywność, to chodzenie po parku i terenach zielonych. Niestety, wszystko kosztuje, nic nie ma za darmo. A to przecież ja mam błędne przeświadczenie o życiu w Akademii. Aha, jest jeszcze Oratorium, gdzie mogę działać, gdzie przecież poznałam osoby, które są ze mną nie "dlatego, że" ale "mimo wszystko"... Ale co ja na to poradzę, że rejonowo przynależę do parafii, którą prowadzę księża salezjanie? Otwarli Oratorium dla dzieci i młodzieży oraz scholę, postanowiłam zaryzykować(chociaż kosztowało mnie to niemało, wszak nieśmiały byłam człekiem) i do nich dołączyć i już tak zostało. Gdyby parafię prowadzili zwykli księża diecezjalni nie miała bym "tak fajnie".

A jako człowiek który nie widzi nic poza czubkiem swojego nosa(kurcze, ja nawet nie widzę tego całego czubka, czyżbym była aż taką egoistką?) cholernie cieszę się z tego, że moja koleżanka, jeszcze z czasów mojej drugiej szkoły, została dzisiaj studentką pierwszego roku filologii polskiej na Uniwersytecie Śląskim. Kochani, dziewczyna wychowywana przez schorowaną babcię(zresztą tak jak reszta rodzeństwa), z czterokończynowym porażeniem mózgowym, ze spastycznością, przykuta do wózka, bez szans na to, aby stanąć na nogach, nie pisząca samodzielnie, a za pomocą komputera z wielkim trudem, zdała bez problemów maturę(nawet z matematyki, pomimo tego, że w życiu nie weźmie nawet ołówka i linijki do dłoni) i dostała się na dzienne studia. Nawet nie wyobrażacie sobie jak się cieszyłam na tą wiadomość! I w sumie dalej się cieszę, życząc jej wszystkiego co najlepsze, łącznie z opieką Aniołów Stróżów. Wszak dzisiaj ich święto.
A po drugie czy mogę Was prosić o jakieś słowo wsparcia dla naszej blogowej koleżanki Dorotki, której sierpniowa nawałnica nie oszczędziła? Szczerze powiedziawszy zaczęłam się martwić o nią z powodu braku postów, ale jak zobaczyłam co się stało, to po prostu ścisnęło mnie w dołku...