743. Nie tylko cukier krzepi...

Zdałam egzamin z języka niemieckiego. Na 4.

Dwa tygodnie temu pisałam część pierwszą, składającą się z gramatyki językowej. Jak zwykle - na komputerze. W ogóle bardzo ciekawie wyszło, bo cała moja grupa pisała termin "zerowy" na ostatnich zajęciach z języka, a ja, z powodu problemów z pisaniem i chwilowego braku sprzętu zostałam odesłana do domu i poproszona o przyjście na czwartkowe konsultacje. W sumie z jednej strony wolałam to mieć już za sobą, a z drugiej jeszcze mogłam sobie coś powtórzyć. Co prawda do dzisiaj nie wiem gdzie posiałam pierwszą część podręcznika do języka, na szczęście miałam spisane zagadnienia, a objaśnienia co, jak i dlaczego zawsze można znaleźć w internecie. Nie wiem tylko co mi się ubzdurało, że jeszcze mam do napisania  jeden test(germanistka stosuje zasadę, że aby podejść do egzaminu końcowego wystarczy mieć w danym semestrze pozytywnie napisaną jedno kolokwium, a zamiast drugiego jest właśnie ten egzamin), ale tak to już jest, kiedy w jednej grupie są studenci nie tylko z różnych kierunków, lecz także roków. W każdym razie odetchnęłam z ulgą, kiedy germanistka powiedziała mi, że zasady są takie jak dotychczas, a materiał z rozdziału dotyczącego Zagłębia Rury i tak miał mi się przydać do części ustnej egzaminu, gdzie jedna z tez właśnie tego dotyczyła.

W sumie czułam się średnio przygotowana. Co prawda nauczycielka robiła takie kolokwia, że jak sobie człowiek dwa, trzy razy przejrzał rozdział, to był w stanie napisać je nawet na czwórkę. Nie ukrywajmy, na piątkę faktycznie trzeba było umieć materiał dość dobrze, ale czwórka była jak najbardziej do zdobycia. Ale kolokwium to kolokwium, a egzamin to już wyższa półka. Zobaczyłam pierwsze zadanie - zamiana czasu Prasens(czas teraźniejszy) na Perfekt(czas przeszły). Ups... wiedziałam, że są z trzy czasy przeszłe(przynajmniej tyle kojarzę), ale który to był Perfekt? Ach, ryzyk-fizyk, stwierdziłam, że niewiele ryzykuję(przecież jedynki z terminu zerowego by mi nie wstawiła, a po drugie, jak to mówią na AGH - bez spiny są drugie, i dalsze, terminy) i wszędzie wstawiłam trzecią formę z takiej tabeli czasowników(uczący się niemieckiego będą wiedzieli o co mi chodzi, innym nie umiem tego jasno wyjaśnić), którą poprzedziłam odpowiednio odmienionym czasownikiem sein(być) lub haben(mieć). Dalej było różnie, chociaż najbardziej pewna byłam ostatniego zadania, gdzie musiałam napisać kilka słów o sobie.

Jednak nie czułam, abym to zdała i postanowiłam uczyć się do pierwszego terminu. A dodatkowo opracowywać tezy i dłuższy tekst do streszczenia na egzamin ustny. Gdzieś w niedzielny wieczór dostałam meila od germanistki, że dostałam cztery z części pisemnej. O mało nie spadłam z krzesła. Ale z tyłu głowy od razu pojawiła się myśl, że przecież jeszcze muszę zaliczyć część ustną. I tu może być ciekawie. Już w liceum słyszałam, że z moją wymową to ja matury ustnej dobrze nie zdam, zwłaszcza przy egzaminatorce, którą miałam w komisji(co okazało się kompletną bzdurą, bo miałam jeden z lepszych wyników wśród zdających). Potem angielski na AWFie... Nie dziwcie się też, że i tym razem miałam obawy. Ale postanowiłam przynajmniej spróbować podejść do ustnego. Opracowałam sobie tezy(a napisanie przynajmniej 10 zdań na niektóre z nich okazało się nie lada wyczynem), znalazłam tekst po niemiecku o salezjańskiej piątce(całe przepisowe 5 stron) i streściłam go(czy kogoś z wiernych czytelników to dziwi?). W wolnej chwili sobie wszystko powtarzałam. Wiecie, tu nie chodziło o to, aby wydukać zdania z pamięci, ale żeby wiedzieć, o czym się mówi. Przy prezentacji artykułu można było mieć kartkę ze "ściągą", czyli datami, trudniejszymi wyrazami itp.

Podjechałam dzisiaj z rana do Krakowa. Oczywiście nie wpadłam na to, aby sprawdzić wcześniej czy coś się nie zmieniło w rozkładzie jazdy busa w związku z wakacjami. I tym sposobem poczekałam sobie godzinę na przystanku, bo okazało się, że busy jeżdżą co dwie godziny. Jak jeszcze zobaczyłam ile osób dochodzi na stanowisko, to szczerze zwątpiłam w to, czy uda mi się wejść do przewozu. I tak przyszłam na przystanek pierwsza, a weszłam do niego ostatnia. Po drodze jeszcze sobie powtarzałam zagadnienia do tez. A przy okazji modliłam się w duchu o to, abym złapała germanistkę. Bo to, że nie zdążę dotrzeć na początek jej dyżuru, jak to sobie wymyśliłam, było pewne.

Zdążyłam. I jeszcze chwilę czekałam. A im dłużej czekałam tym bardziej miałam wrażenie, że nic kompletnie nie umiem. W końcu weszłam do środka. Dałam germanistce oryginalny tekst, a sama zaczęłam swój monolog. Wiecie, starałam się, ale czasami im bardziej człowiek się stara, tym gorzej mu wychodzi. Zwłaszcza, kiedy niektóre niemieckie słowa są na poziomie naszego rodzimego "w Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie". Po jakimś kwadransie skończyłam swój teatr jednego aktora i czekałam na dalszą część(wszak czekały mnie jeszcze dwie tezy do omówienia). 

A tymczasem germanistka stwierdziła, że świetnie przygotowałam ten tekst i że pierwszy raz słyszy o tych chłopcach z Poznania. I że stawia mi... 4+. A na koniec 4. Bo w sumie na części gramatycznej jedyne co mi nie poszło tak kompletnie to zamiana strony biernej na czynną i na odwrót. Ale tego domyśliłam się sama. Mojemu szczęściu nie było końca. No i jeszcze się nasłuchałam, że praca z takimi studentami jak ja to sama przyjemność. I że jak zdecyduję się kiedyś na studia magisterskie to zaprasza do niej na zajęcia. Kurczaczki, chyba więc nie jestem taka beznadziejna. Gdybym rok temu nie spanikowała i spróbowała przyjść na ten egzamin to być może licencjata miałabym w kieszeni. Ale co ja na to poradzę, że po wcześniejszych przygodach językowych po prostu nie wierzę w siebie. Ale może po dzisiejszym to się zmieni. Może uwierzę w to, że pomimo wady wymowy wcale nie muszę być gorsza w tej kwestii od innych...