742. Boję się, że na tym wszystkim najbardziej ucierpią najmłodsi...

Pewnie za ten wpis znienawidzą mnie wszyscy niepełnosprawni w stopniu znacznym, tudzież ich rodzice/opiekunowie prawny, ale w tej nowej ustawie dopatrzyłam się kolejnego paradoksu. Na pozór maciupeńkiego, aczkolwiek dla mnie i dla istotnej części osób niepełnosprawnych.
Już za chwilę, już za momencik ustawa o nielimitowanym dostępie do rehabilitacji dla osób posiadających znaczny stopień niepełnosprawności. Jak to będzie wyglądało w praktyce - nikt tego nie wie. I podejrzewam, że nawet sami fizjoterapeuci tego nie wiedzą. O swoich obawach co do tego, co może się stać po wprowadzeniu ustawy z innymi pacjentami, czyli tymi, którzy posiadają inny stopień orzeczenia napisałam już kilka dni temu. W planach miałam już nie pisać na ten temat, ale nagle zdałam sobie sprawę z jeszcze jednego paradoksu, który wynika z tej ustawy. I nie chodzi tu już o mnie, ale o... najmłodszych.

Nie od dzisiaj wiadomo, że nasz mózg jest najbardziej plastyczny w pierwszych latach najbardziej plastyczny i najszybciej przyswajający sobie nowe rzeczy. Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego w pierwszych latach naszego życia tak szybko nabywamy nowe umiejętności? Owszem, możliwości naszych mózgów są ogromne również w dalszych latach naszego życia, ale z reguły nabywanie wtedy nowych umiejętności przychodzi nam dużo, dużo trudniej. Nie oznacza to, że osoby, powiedzmy po udarach mózgu czy zawałach serca nie są w stanie wrócić do sprawności umożliwiającej im na samodzielną egzystencję, jednak wymaga to żmudnej, wszechstronnej rehabilitacji.
Identycznej rehabilitacji poddawane są niepełnosprawne dzieci. Nawet te, których mózg jest na tyle uszkodzony, że teoretycznie nie ma szans na ich samodzielną egzystencję(piszę teoretycznie, wszak to na tyle nie odkryty organ, że nie wiadomo kiedy która "szufladka" zaskoczy) poddawane są systematycznym zabiegom usprawniającym, choćby po to, aby nie zanikły im mięśnie w kończynach(tak, tak, nieużywanie mięśnie potrafią zanikać i to nie tylko w przypadku osób z zanikami mięśni jako chorobą, porównajcie kiedyś kończynę po kilkutygodniowym unieruchomieniu w gipsie z tą, która była używana, a zrozumiecie o co mi chodzi), poprawić ich napięcie w przypadku wiotkości(czyli obniżonego napięcia mięśniowego), czy też zredukować napięcie mięśni w przypadku spastyczności(inaczej mówiąc wzmożonego napięcia mięśni). Dla laika wydaje się to pewnie kosmosem, jednak dla dzieciaków dotkniętych w jakimś stopniu tymi schorzeniami jest to prawdziwym wybawieniem. Owszem, może i bolesnym, owszem, może i krótkotrwałym, ale niechby się im poprawiło na tą chwilkę, niechby w ich organizmach pozostało jeszcze kilka w miarę działających mięśni... Nie mówiąc już o tych niepełnosprawnych, którzy dzięki rehabilitacji w dzieciństwie stali się na tyle samodzielni, że pokończyli szkoły, założyli rodziny, pracują, są samodzielni. A przecież mieli być tylko roślinkami... Przez całe swoje życie spędziłam bardzo dużo czasu z niepełnosprawnymi i widziałam osoby, które urodziły się w dużo cięższym stanie niż ja, a dzięki rehabilitacji osiągnęli niebywale dużo...
Pomimo ogólnej wiedzy w znaczeniu rehabilitacji, a może szerzej ujmując tzw. Wczesnego Wspomagania Rozwoju(jest to system, któremu podlegają niepełnosprawne dzieci do ukończenia bodajże 7 roku życia, w jego skład wchodzą m.in. szeroko pojęta fizjoterapia oraz opieka logopedyczna i psychologiczna dla najmłodszych), dostęp do niej jest nienajlepszy. Pół biedy, jeżeli w gminie czy też powiecie działają takie punkty WWR przy ośrodkach czy też poradniach dla osób niepełnosprawnych(jak np. w moim mieście działa taki punkt przy mojej byłej szkole). Jednak aby się tam dostać potrzeba tysiąca zaświadczeń, opinii, skierowań itp. A czas, który ma tak duże znaczenie, biegnie nie ubłagalnie. Poza tym nawet jeżeli zdobędziemy wszystkie bardziej lub mniej potrzebne druczki może się okazać, że dziecko nie dostanie się na WWR z powodu... braku miejsc. Jakimś rozwiązaniem jest posłanie dziecka do przedszkola lub szkoły dla dzieci niepełnosprawnych, które zapewniają 2 godziny zajęć lekcyjnych rehabilitacji w tygodniu. To raptem 90 minut. Zdecydowanie za mało. Zostają prywatni rehabilitanci i przychodnie rehabilitacyjne. Tych pierwszych zostawmy z wiadomych względów, zajmijmy się wszelkimi przychodniami. Aby się do niej dostać właściwie każdy potrzebuje skierowania od lekarza specjalisty. Dotyczy to także dzieci. A potem każdy musi odczekać swoje, aby skorzystać z dwóch lub trzech tygodni zabiegów. Dzieci również. Czasami okres ten trwa wiele miesięcy. A spustoszenia w organizmie robią swoje... Wszak nie każdego stać na prywatną rehabilitację.
Dlatego mogłoby się wydawać, że ta nowa ustawa jest wybawieniem z takich sytuacji. Wreszcie ciężko chore, niepełnosprawne dzieci będą miały nielimitowany dostęp do rehabilitacji... Nic bardziej mylnego, ponieważ ustawa ta będzie dotyczyć osób powyżej 16 roku życia. Dlaczego? Ponieważ dopiero na komisji po ukończeniu 16 roku życia zostaje nadany stopień niepełnosprawności. Rozumiecie teraz co chcę przez to powiedzieć... Nie wiem jak to jest z pulą środków przeznaczonych na rehabilitację w ramach NFZ, ale obawiam się, że kiedy zacznie im brakować środków przeznaczonych na rehabilitację dorosłych, to zaczną dobierać tą, przeznaczoną dla dzieci...
Żeby nie było, ja nie wymagam od Prezydenta znajomości przepisów, ale do licha ciężkiego, ma on chyba swoich doradców. Dlaczego znowu coś odbywa się kosztem najmłodszych i najsłabszych? Tylko dlatego, że system jest taki? Tylko dlatego, że sami nie zaprotestują? Boję się tego, jakie to będzie miało konsekwencje dla dzieciaków, którym kibicuję, dla Dzielnego Franka i Frania T., dla Ignasia, dla Zosi, dla Binaszki, dla Michała i Szymona, dla Oliwera, dla Weroniki i Bartka, dla Agnieszki, dla Huberta, dla Poli i Maksia, dla Aleksa, dla Marcelka i Aleksa, dla Krzysia, dla Irminki, dla Oskara, dla Lilki od Reni, dla Precla... Przecież to oni powinni mieć nielimitowaną rehabilitację póki jeszcze rosną. Ale przez system nie będą mieli. I to najbardziej boli...
Czy ktoś się tym w ogóle przejmuje? Podejrzewam, że nie. Czy dorośli niepełnosprawni myślą o swoich młodszych kolegach i koleżankach? Przeglądając ich wpisy w internecie też zaczynam w to wątpić. W końcu zapomniał wół jak cielęciem był... Czy ja bym zapomniała o innych, gdyby ustawa też mnie dotyczyła? Trudno mi powiedzieć, bo zawsze dostrzegałam wokół siebie też ludzi słabszych. A to skutecznie leczy z egoizmu...