940. To tylko 200 słówek...

Język angielski nigdy nie był moją mocną dziedziną. W szkole podstawowej i gimnazjum nauczycielka po trochu olała sobie powierzoną jej funkcję. A może przerosło jej uczenie uczniów z różnymi schorzeniami i natężeniem niepełnosprawności? Nie mnie to oceniać po ponad 10 latach. Prawda jest jednak taka, że z gimnazjum wyszłam z wiedzą z angielskiego taką, którą wyniosłam z trzech pierwszych klas szkoły podstawowych.

W liceum udało mi się dostać do najniższej poziomowo grupy(wiem, mało ambitne, nawet jak na mnie, ale nie chciałam porywać się z motyką na słońce), a jako wiodący język obcy wybrałam niemiecki, który umiałam ciut(ale tylko ciut) lepiej. W pierwszej klasie trafiłam na rewelacyjną nauczycielkę, która z pasją i cierpliwością wszystko nam tłumaczyła. Gdyby prowadziła naszą grupę do końca, to może bym nawet zdawała z tego języka maturę. Ale zaszła w ciążę, a potem poszła na urlop wychowawczy i przydzielono nam inną anglistkę. Jak to już kiedyś pisałam - może i była dobrym nauczycielem, ale nie dla uczniów z najniższego poziomu, którym jednak wszystko trzeba od początku powtarzać. Wszyscy tak się do niej zraziliśmy, że nikomu z nas nie przyszło do głowy zdawanie angielskiego na maturze. A ja dziękuję za zapis w statucie szkoły mówiący o tym, że uczeń może mieć świadectwo z czerwonym paskiem również z oceną dostateczną, jeżeli jego średnia i tak wynosi przynajmniej 4,75... W każdym razie z angielskiego z liceum wyniosłam niewiele więcej niż z gimnazjum.

Na studiach z licencjatu angielski był wiodącym przedmiotem. Znowu trafiłam do najsłabszej grupy z najgorszym lektorem. Ogólnie ci z wyższych poziomów też narzekali na to, że nie potrafi przekazać im swojej wiedzy. Na szczęście program studiów nie przewidywał egzaminu z tego przedmiotu, więc trochę się przekulało. Potem magisterka z turystyki i rekreacji, już z egzaminem z angielskiego. Pierwszy semestr super - podejście lektorki do mnie na plus, bez problemu zamieniła mi wersję pisemną na ustną uwzględniając moje potrzeby i ograniczenia. Ale coby nie było za dobrze, to od drugiego semestru wróciliśmy do mojej "ukochanej" pani R.(nie, nie będę jej tytułować Pani Profesor, bo miała tylko magistra, a u mnie na Profesurę w takim przypadku trzeba sobie zasłużyć), która tak się "przejęła" egzaminem ustnym, że mnie nie dopuściła, argumentując to tym, że mnie nie rozumie. Jasne, trzeba było walczyć. Ale zbiegło to się z problemami rodzinnymi i po prostu nie miałam na to siły. Jedno jest jednak pewne - wtedy poczułam się nie tyle gorsza, ile zrozumiałam, że nie warto się starać, nie warto się uczyć, bo i tak są osoby, które ci udowodnią, że jesteś zerem ze względu na swoją niepełnosprawność.

Potem przyszły studia na UPJPII i język niemiecki jako ten, którego chcę się uczyć i z którego zdawałam egzamin. A jednocześnie studium policealne z technika administracji też z angielskim, ale już typowo zawodowym. I w sumie nawet dobrze mi poszło, bo na świadectwie miałam 5. Czy poprawiłam swoją samoocenę? Może troszeńkę...

I teraz po raz kolejny przyszło mi zaliczyć język angielski. Już sobie załatwiłam zmianę formy zaliczenia z pisemnej na ustną. Na szczęście przeszło to bez bólu. Dostaliśmy do wyuczenia 200 słówek, na teście będzie 100, na zaliczenie będzie trzeba napisać 60. Na szczęście to nie jest na ocenę, więc większej spiny nie ma. Ale stres i tak zostaje. Czy dam radę? Muszę. Przecież to tylko 200 słówek. Będzie dobrze. Musi. 

A od poniedziałku przez dwa tygodnie działam w sekretariacie. Od 8:00 do 9:30. Szału nie ma. Zarobku też nie. Ale będzie satysfakcja, której się nie przeliczy na żadne pieniądze. I doświadczenie.
Muszę się tylko ogarnąć po Lednicy. I jakoś to będzie...